Η έως τώρα διαχείριση του «μακεδονικού» θυμίζει καταπληκτικά την ανάλογη του «κυπριακού», που κατέρρευσε πρόσφατα στα εξωτικά θέρετρα της Ελβετίας. Οι εξόφθαλμες αυτές ομοιότητες δημιουργούν τη υποψία, ή μάλλον την βεβαιότητα, ότι και οι δύο εκπορεύονται από τα ίδια εξωελληνικά κέντρα.
Γράφει ο Π.Δ.
Κατ’ αρχάς, αμφότερα τα θέματα άνοιξαν χωρίς να υπάρχει πιεστική ανάγκη από Ελλάδα και Κύπρο για την επίλυσή τους. Αντιθέτως, λαμβάνοντας υπ’ όψη τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα και στα δύο κράτη, την κρίση θεσμών και πολιτικού προσωπικού, κάποιος θα ανέμενε από Αθήνα και Λευκωσία να «παγώσουν» ουσιώδη εθνικά μέτωπα έως ότου επιτευχθεί η απαιτούμενη εσωτερική ανασυγκρότηση.
Ω του θαύματος, όμως, είδαμε το ακριβώς αντίθετο. Με αξιοπερίεργη σπουδή, οι πολιτικές μας ηγεσίες φιλοδοξούν να ξεμπερδεύουν με αυτά που για δεκαετίες κλυδώνισαν τον ελληνισμό, λες και ανακάλυψαν το «μαγικό ραβδάκι». Επειδή, ωστόσο, «μαγικές λύσεις» δεν φύονται στις διεθνείς σχέσεις, πώς να μην σκεφτείς ότι όσα προτείνονται απλώς επιβάλλονται στους γονατισμένους Έλληνες…
Δεύτερον, και στο «κυπριακό» και στο «μακεδονικό» βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια ξαφνική εκστρατεία τεχνητής αισιοδοξίας, η οποία δεν εδράζεται σε κανένα πραγματικό δεδομένο στοιχείο -πέρα από την εκλογή Ακιντζί και Ζάεφ, αντιστοίχως.
Για τον Ακιντζί από την Λεμεσό τα πήραμε τα χαμπέρια, αναμένουμε σύντομα κι αυτά του σλαβομακεδόνα πρωθυπουργού. Οι πληθωρικές προσωπικότητες Αναστασιάδη και Κοτζιά συνεχίζουν, ωστόσο, να δημιουργούν, ενίοτε με πομπώδη λόγο, την ψευδαίσθηση ότι οσονούπω το πιάσαμε το 13άρι. Γιατί άραγε εκτίθενται έτσι απρόσεκτα;
Τρίτη σύμπτωση – ομοιότητα, η «καραμέλα» της τελευταίας ευκαιρίας. Επειδή, προφανώς, και τα μικρά παιδιά μπορούν να αντιληφθούν ότι οι λύσεις που θέλουν να μας «φορέσουν» συνιστούν καραμπινάτες ήττες του ελληνισμού, εφαρμόζεται και ο εκβιασμός με το «γάντι».
Το τραγελαφικό είναι ότι η επίλυση του «μακεδονικού» όπως όπως, δικαιολογείται από την ανάγκη αντιμετώπισης της τουρκικής επιθετικότητας, την ώρα που όσοι την υποστηρίζουν είναι ακραιφνείς οπαδοί της ελληνοτουρκικής «προσέγγισης», όπως ο αξιότιμος κ. Μπουτάρης, αλλά και στην Κύπρο ψηφίζουν «λύση» που δίνει, στην ουσία, ολόκληρο το νησί στην Άγκυρα.
Η αλήθεια είναι επομένως, ότι επιχειρείται για μια ακόμη φορά διευθέτηση των εκκρεμοτήτων στη Βαλκανική και στην ανατολική Μεσόγειο, προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων, και γι’ αυτό θα πρέπει να καμφθούν οι ελληνικές αντιδράσεις.
Ό,τι δεν έγινε κατορθωτό στις προηγούμενες φάσεις, γιατί ίσως ακόμη υπήρχε ένα εσωτερικό δυναμικό αντίδρασης, σήμερα πρέπει να ολοκληρωθεί. Που θα σημάνει βέβαια και μια νέα φάση εθνικής συρρίκνωσης. Γιατί ας μην υπάρχουν αυταπάτες ότι οι «λύσεις» θα είναι μόνιμες. Ως γνωστόν, ουαί τοις ηττημένοις!
