Γράφει ο
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΤΟΣ
Υποπτέραρχος ε.α
Το Phantom F4E είναι ένα αεροσκάφος υψηλών επιδόσεων που χαρακτηρίζεται από την δυσκολία στον χειρισμό του καθότι δεν διαθέτει σύγχρονο σύστημα αυτόματου ελέγχου, ώστε η πτήση του να διατηρείται πάντα μέσα στον φάκελο λειτουργίας του.
Για τον λόγο αυτό, ήταν και είναι σπάνιες οι επιδείξεις αυτού του τύπου. Όταν δε αυτές εκτελούνται γίνονται από πολύ έμπειρα πληρώματα με χιλιάδες ώρες πτήσης στο σχετικό αντικείμενο.
Το δυστύχημα στην Τανάγρα από πληροφορίες συνέβη λίγο μετά την απογείωση του αεροσκάφους με διαμόρφωση “Α”, δηλαδή πλήρες εσωτερικού καυσίμου, δίχως εξωτερικά φορτία και δεξαμενές.
Το αεροσκάφος βρισκόταν σε δεξιά στροφή μεγάλης κλίσης με τουλάχιστον 3 με 4 g’s, σε ύψος λίγο μεγαλύτερο από 100 μέτρα με ταχύτητα αυξανόμενη από 300 προς 400 knots με χρήση μετακαυστήρα.
Παρά την χρήση μετακαυστήρα και του ελαφρού φορτίου του σε καύσιμα ο ρυθμός αύξησης της ταχύτητάς του είναι αργός λόγω της μεγάλης κλίσης του και των g’s που εξασκούνται από τον κυβερνήτη. Επιπλέον η μεγάλη κλίση λόγω απώλειας άντωσης προκαλεί την διαρκή και ελαφρά κάθοδο του αεροσκάφους σε χαμηλότερο ύψος.
Ο κυβερνήτης αλλά και ο συγκυβερνήτης στη φάση εκείνη φαίνεται να έχουν εστιάσει στον χώρο της επίδειξης χωρίς να αξιολογούν την μείωση του ύψους στο έσχατο σημείο που επιτρέπει ασφαλείς ελιγμούς στο αεροσκάφος. Όταν ο κυβερνήτης το αντιλαμβάνεται, βρίσκεται και πολύ κοντά στον διάδρομο αποπροσγειώσεων της Τανάγρας που αποτελεί τον άξονα της επίδειξης του και αυξάνει περαιτέρω τα g’s με το αεροσκάφος να βρίσκεται ήδη σε μεγάλη κλίση καί ανεπαρκή ταχύτητα υποστήριξης της πτήσης του. Αυτό το οδηγεί σε απώλεια των αεροδυναμικών χαρακτηριστικών του και τελικά στην πτώση του.
Τη στιγμή εκείνη είναι αδύνατη η ασφαλής εγκατάλειψη του αεροσκάφους, καθότι αυτό βρίσκεται σε χαμηλό ύψος, μεγάλη κλίση και κάθοδο.
Όλη η παραπάνω εκτίμηση δείχνει ένα δυστύχημα από ανθρώπινο σφάλμα που οφείλεται σε έλλειψη σχετικής με επιδείξεις εμπειρίας από μέρους του κυβερνήτη και δευτερευόντως του συγκυβερνήτη.
Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εστιάζει στην επικοινωνιακή εικόνα των Ενόπλων δυνάμεων από μέρους της ηγεσίας της και δευτερευόντως στην επιχειρησιακή τους ικανότητα.
