Τι μπορεί να διδάξει στον καθένα μας το ότι οι υγειονομικές “Αρχές” επανειλημμένα μετακινούν τους στόχους του εμβολίου COVID-19;
ΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΣΟΔΥΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ
5 Ιουλίου 2023
Το άρθρο συνοπτικά:
• Τα εμβόλια είναι συχνά ακατάλληλα για να περιορίσουν τις ασθένειες για τις οποίες προορίζονται. Εξαιτίας αυτού, πρέπει να δοθούν ψεύτικες υποσχέσεις ώστε το κοινό να συμφωνήσει σε μια εκστρατεία εμβολιασμού. Έτσι, καθώς ο χρόνος προχωρά, οι στόχοι πρέπει να μετακινούνται διαρκώς, καθώς τα εμβόλια αποτυγχάνουν.
• Οι τρόποι με τους οποίους τα εμβόλια αποτυγχάνουν είναι σχετικά σταθεροί, οπότε τόσο οι αποτυχίες αυτές όσο και οι πολιτικές αντιδράσεις σε αυτές τις αποτυχίες είναι αρκετά εύκολο να προβλεφθούν. Σχεδόν όλα όσα συνέβησαν με τα εμβόλια COVID-19 θα έπρεπε να ήταν γνωστά προτού επιστρατευτούν επί του αμερικανικού λαού.
• Οι αποτυχίες των εμβολίων COVID-19 παρέχουν ένα εξαιρετικά πολύτιμο μάθημα για την κατανόηση των κρίσιμων ζητημάτων που διέπουν την πρακτική του εμβολιασμού. Αυτά τα μαθήματα είναι απαραίτητο να τα μάθουν όλοι, ώστε να μην επαναληφθεί η ίδια εμβολιαστική απάτη με την επόμενη μολυσματική νόσο που θα εμφανιστεί.
Τον Οκτώβριο του 2019, οι συγγενείς μου αποφάσισαν να πάνε ταξίδι στην Κίνα τον Δεκέμβριο, και για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω, άρχισα να έχω ένα ισχυρό προαίσθημα ότι κάτι τρομερό επρόκειτο να συμβεί εκεί. Όταν επέστρεψαν λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ωστόσο, τίποτα δεν είχε συμβεί. Δεν ήμουν σίγουρος πώς να το εξηγήσω, μέχρι που ένας συνάδελφος [γιατρός] που περνούσε πολύ χρόνο σε ανώνυμα φόρουμ στο διαδίκτυο με ρώτησε αν είχαν κολλήσει “εκείνον τον ιό στην Κίνα”. Το έψαξα και γρήγορα συνειδητοποίησα ότι κάτι ανησυχητικό συνέβαινε στην Κίνα. Ωστόσο, αντί αυτό να αναφερθεί στα ΜΜΕ (τα οποία πάντα εντυπωσιοθηρούν με κάθε μολυσματική ασθένεια), ο (πραγματικός) κίνδυνος λογοκρινόταν, και τόσο τα ΜΜΕ όσο και το Δημοκρατικό Κόμμα επιτίθονταν ενεργά σε όποιον πρότεινε ότι θα μπορούσε να αποτελέσει πρόβλημα.
Στα τέλη του 2019, είχα μια αναλαμπή όλων όσων θα συνέβαιναν τα επόμενα τρία χρόνια, και η εμπειρία μου από τότε είναι η σουρεαλιστική εμπειρία τού να βλέπω αυτόν τον εφιάλτη να εκδηλώνεται στην πραγματικότητα και -παρά τις προσπάθειές μου- να είμαι αδύναμος να τον σταματήσω. Η καλύτερη περιγραφή που βρήκα για την εμπειρία αυτή είναι ότι ήταν σαν να είμαι ένας κόκκος άμμου στην ακροθαλασσιά που είναι ανίσχυρος απέναντι στα κύματα του ωκεανού που τον μετακινούν εδώ κι εκεί.
Ομοίως, όταν δημοσιεύτηκε η πολυδιαφημισμένη μελέτη στο Ιατρικό Περιοδικό της Νέας Αγγλίας (NEJM) για το εμβόλιο της Pfizer, αφού πέρασα τριάντα λεπτά διαβάζοντας τη μελέτη, είδα ακριβώς τι επρόκειτο να συμβεί με το εμβόλιο τα επόμενα λίγα χρόνια. Το είπα σε πολλούς συναδέλφους μου [γιατρούς], σχεδόν όλοι από τους οποίους -παρά τις σωστές αλλά άκρως ανορθόδοξες προβλέψεις για την πορεία της πανδημίας που είχα ήδη κάνει κατά την διάρκεια των τελευταίων δώδεκα μηνών- νόμιζαν ότι είμαι τρελός ή ότι δεν καταλαβαίνω την εμβολιολογία και δεν με άκουγαν. Πολλοί έκτοτε μου ζήτησαν συγγνώμη, επειδή οι προβλέψεις μου (που ήταν αιρετικές τότε) στη συνέχεια επαληθεύτηκαν, και μεγάλο μέρος της συλλογικής ύπνωσης γύρω από τα εμβόλια έσπασε.
Ο λόγος για τον οποίο ήμουν σε θέση να κάνω αυτές τις προβλέψεις δεν είναι ότι είμαι μάντης· είναι, αντίθετα, αποτέλεσμα τού ότι χρησιμοποιούσα ήδη καθιερωμένες αρχές ή προηγούμενα συμβάντα και τα οδηγούσα στο λογικό τους συμπέρασμα. Κι έτσι, μεγάλο μέρος του έργου μου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο ήταν η προσπάθεια να ευαισθητοποιήσω στις αρχές αυτές, ώστε η καταστροφή που ζήσαμε τα τελευταία τρία χρόνια (κι άλλες που προηγήθηκαν) να μην μπορεί να επαναληφθεί.
Η περίοδος προ τού COVID-19
Το 2015 ξεκίνησε μια συντονισμένη εκστρατεία για την επιβολή εμβολίων σε όλη την Αμερική, η οποία αρχικά δικαιολογήθηκε με βάση ένα μικρό ξέσπασμα ιλαράς που σημειώθηκε στην Καλιφόρνια στα τέλη του 2014. Κανένας δεν πέθανε, αλλά τα ΜΜΕ ξεκίνησαν μια υστερική εκστρατεία σχετικά με αυτό, και πριν περάσει πολύς καιρός προτάθηκε το SB277, ένα νομοσχέδιο που επέβαλλε τον εμβολιασμό στην Καλιφόρνια. Προκάλεσε μαζικές πολιτικές διαμαρτυρίες (πολλοί γονείς στην Καλιφόρνια έχουν παιδιά που έχουν τραυματιστεί από εμβόλια), και μετά από διχαστική αντιπαράθεση στο Καπιτώλιο, ο κυβερνήτης υπέγραψε τελικά το νομοσχέδιο. Στο μήνυμα που υπέγραψε, δήλωσε ρητά ότι είχε συμφωνηθεί πως οποιαδήποτε ιατρική εξαίρεση στον εμβολιασμό θα γινόταν σεβαστή.
Μετά από αυτό, εντολές υποχρεωτικού εμβολιασμού προωθήθηκαν σε όλη τη χώρα, όπου, σε όλες τις περιπτώσεις, ανεξάρτητα από τις δημόσιες διαμαρτυρίες ή τις καταθέσεις που έγιναν [στα κοινοβούλια] κατά των νομοσχεδίων, οι νομοθέτες ψήφισαν με κομματικές γραμμές (όλοι οι Δημοκρατικοί ήθελαν την υποχρεωτικότητα, όλοι οι Ρεπουμπλικάνοι αντιτίθονταν – με την πιο κοντινή ήττα αυτής να συμβαίνει στο Κολοράντο). Με θυμάμαι επίσης έντονα να μαθαίνω ότι στο Κολοράντο, ένας από τους ακτιβιστές είδε μια λομπίστρια των φαρμακευτικών να πληκτρολογεί μηνύματα στον φορητό της υπολογιστή προς τους Δημοκρατικούς νομοθέτες, τα οποία στη συνέχεια αγορεύτηκαν αυτολεξεί κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας ακρόασης για τον προτεινόμενο νόμο.
Το να παρακολουθώ όλα αυτά ήταν αρκετά σουρεαλιστικό (εφόσον προηγούμενα το Δημοκρατικό Κόμμα αντιτασσόταν στις Μεγάλες Φαρμακευτικές) και πιστεύω ότι αυτή η ραγδαία αλλαγή του πολιτικού τοπίου ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους ο Τραμπ υιοθέτησε τον σκεπτικισμό προς τα εμβόλια στη λαϊκιστική προεδρική του εκστρατεία.
Καθώς συνέβαιναν όλα αυτά, η Sherry Tenpenny μάς προειδοποιούσε ότι αυτά ήταν απλώς το εναρκτήριο σάλπισμα στα σχέδια του Π.Ο.Υ και του Μπιλ Γκέιτς για τη “δεκαετία των εμβολίων” και ότι οι υποχρεωτικοί εμβολιασμοί των ενηλίκων θα τίθονταν σε ισχύ σε λίγα χρόνια. [Ο Έλληνας μεταφραστής αυτού του κειμένου είχα παρακολουθήσει τότε (γύρω στο 2016) δημόσια ομιλία της γνωστής γιατρού όπου προειδοποιούσε τεκμηριωμένα ακριβώς για αυτό, και παρά την τεκμηρίωση δεν το πίστεψα]. Όταν το είπε αυτό, παραδέχομαι πλήρως ότι πίστευα πως κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί, επειδή θα απαιτούσε μια σχεδόν αδύνατη κατάσταση έκτακτης ανάγκης (π.χ. ένα άκρως μεταδοτικό βιολογικό όπλο να εισέλθει στον πληθυσμό). Έτσι, όπως μπορείτε να φανταστείτε, άρχισα να ανησυχώ πάρα-πάρα πολύ στο τέλος του 2019.
Για να καταδείξω πόσο αδυσώπητα και καλά συντονισμένα ήταν όλα αυτά, ας αναφέρω ότι μετά την ψήφιση του SB277, η ζήτηση για ιατρικές εξαιρέσεις από τον εμβολιασμό στην Καλιφόρνια αυξήθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο. Αυτό οδήγησε σε μια εκστρατεία δημοσίων σχέσεων (π.χ. δείτε αυτό το άρθρο) με στόχο να κυνηγηθούν οι γιατροί που συνέτασσαν τις ιατρικές εξαιρέσεις (τις οποίες, όπως προαναφέρθηκε, υποτίθεται πως ο νόμος SB277 θα προστάτευε).
Αυτή η “κρίση” των “αδίστακτων” ιατρικών εξαιρέσεων χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια στη σύνταξη του SB276, το οποίο αφενός ανακαλούσε το δικαίωμα του γιατρού να γράφει ιατρικές εξαιρέσεις στον εμβολιασμό [απαλλαγές λόγω ιατρικού προβλήματος] και αφετέρου έδινε τη δυνατότητα στο ιατρικό συμβούλιο να τερματίζει την καριέρα οποιουδήποτε γιατρού το έκανε (και παράλληλα να ανακαλεί όλες τις υφιστάμενες εξαιρέσεις). Κι αυτό επίσης το νομοσχέδιο συνάντησε μαζικές διαμαρτυρίες, ωστόσο υπογράφηκε ως νόμος δύο μήνες πριν από την έναρξη του COVID-19.
Αφότου είχε επανειλημμένα τιμωρηθεί παραδειγματικά οποιοσδήποτε συνέτασσε απαλλαγή, οι γιατροί της Καλιφόρνιας ήταν απρόθυμοι να αναλάβουν το ρίσκο να συντάξουν απαλλαγή. Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη ότι, μόλις κυκλοφόρησαν τα εμβόλια COVID-19, άκουσα πολλές ιστορίες για πρωτοφανή δεοντολογικά παραπτώματα από τους γιατρούς (π.χ. αφού κάποιος μπήκε σε ΜΕΘ της Καλιφόρνιας για έναν σχεδόν θανατηφόρο θρόμβο αίματος που οι γιατροί της ΜΕΘ συμφώνησαν ότι προερχόταν από το εμβόλιο, κανένας από αυτούς δεν ήταν πρόθυμος να συντάξει για τον ασθενή απαλλαγή από τη δεύτερη δόση του εμβολίου για τον εργασιακό του χώρο).
Σημείωση: κάλυψα λεπτομερέστερα το τι συνέβαινε εκείνη την περίοδο εδώ.
Μυθολογίες εμβολίων
Η κοινωνία μας θεωρεί τον εμβολιασμό ως τη σωτηρία που μας έβγαλε από τους σκοτεινούς αιώνες των ανεξέλεγκτων μολυσματικών ασθενειών. Λόγω αυτής της (ανακριβούς) μυθολογίας, οι περισσότεροι γιατροί θεωρούν τα εμβόλια ως απολύτως ασφαλή και αποτελεσματικά. Ως συνέπεια, οι γιατροί συνήθως αντιστέκονται στο να εξετάσουν οτιδήποτε θέτει υπό αμφισβήτηση τα πλεονεκτήματα του εμβολιασμού (δεδομένου ότι κάτι τέτοιο θα αμφισβητούσε άμεσα την ταυτότητά τους ως γιατρών), και έχουν ποικίλα σημεία όπου εθελοτυφλούν στο θέμα αυτό.
Για παράδειγμα, επειδή αξιώνουν τα εμβόλια ως ασφαλή και αποτελεσματικά, οι γιατροί συχνά δεν εξετάζουν καν το ενδεχόμενο της ύπαρξης μιας “ασθένειας που προλαμβάνεται με εμβόλια” σε άτομα που έχουν εμβολιαστεί για την ασθένεια και στη συνέχεια δείχνουν συμπτώματα αυτής. Τούτος είναι ο λόγος για τον οποίο κρούσματα ασθενειών σαν τον κοκίτη (λίγοι γιατροί γνωρίζουν πως το εμβόλιο δεν εμποδίζει τη μόλυνση από κοκίτη ή τη μετάδοσή του) αρχικά δεν αναγνωρίζονται [ως τέτοια] σε εμβολιασμένους πληθυσμούς.
Οι δύο θεμελιώδεις παρανοήσεις που ήταν διάχυτες σε όλο το ιατρικό πεδίο την εποχή της εκστρατείας εμβολιασμού κατά τού COVID-19 σχετίζονταν με τα εξής:
1. Ο εμβολιασμός δεν εγγυάται ανοσία αγέλης. Αντιθέτως, τα εμβόλια συνήθως αποτυγχάνουν να αποτρέψουν τη μετάδοση της νόσου και προκαλούν την εξελικτική εμφάνιση παραλλαγών του ιού που δεν προσβάλλονται από το εμβόλιο. Καθώς αυτό είναι ένα πολύπλοκο θέμα, εξηγείται σε ένα μεγαλύτερο άρθρο όπου εξετάζω το πώς αυτό συνέβη με πολλά άλλα εμβόλια και τους συνήθεις τρόπους με τους οποίους τα εμβόλια αποτυγχάνουν. Στην περίπτωση των εμβολίων COVID-19, οι κατασκευαστές δεν μπήκαν καν στον κόπο να ελέγξουν αν τα εμβόλια θα εμπόδιζαν τη μετάδοση και αυτό ήταν καλά γνωστό το 2020 πριν τα εμβόλια καν κυκλοφορήσουν στην αγορά.
Ωστόσο, οι τρέχουσες δοκιμές φάσης ΙΙΙ δεν έχουν στην πραγματικότητα σχεδιαστεί για να αποδείξουν ούτε το ένα ούτε το άλλο (πίνακας 1). Καμία από τις δοκιμές που βρίσκονται σε εξέλιξη δεν έχει σχεδιαστεί για να ανιχνεύσει τη μείωση οποιασδήποτε σοβαρής έκβασης, όπως της εισαγωγής σε νοσοκομείο, της εισαγωγής σε ΜΕΘ ή του θανάτου, ούτε μελετώνται τα εμβόλια για να διαπιστωθεί εάν μπορούν να εμποδίσουν τη μετάδοση του ιού.
2. Κάθε εμβόλιο προκαλεί βλάβη – και συχνά με πολύ παρόμοιους τρόπους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι πιθανότητες ένα εμβόλιο να προκαλέσει μια βλάβη είναι σημαντικά μεγαλύτερες από τις πιθανότητες ένα εμβόλιο να αποτρέψει μια βλάβη αντίστοιχης σοβαρότητας από την ασθένεια από την οποία σε “προστατεύει” το εμβόλιο. Κι αυτό επίσης είναι ένα πολύπλοκο θέμα, γι’ αυτό και καλύφθηκε σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με τους συγκριτικούς κινδύνους και οφέλη κάθε εμβολίου, το οποίο γράφτηκε επειδή πολλοί γονείς με ρωτούσαν ποια εμβόλια έπρεπε να μην κάνουν στα παιδιά τους (ορισμένα εμβόλια είναι πολύ πιο επικίνδυνα από άλλα).
Εξαιτίας αυτού, βλέπουμε συνήθως ένα παρόμοιο μοτίβο στον εμβολιασμό.
• Αρχικά, το εμβόλιο παρουσιάζεται ως δραματικά ασφαλέστερο και αποτελεσματικότερο από ό,τι είναι. Αυτό χρησιμοποιείται για να πεισθεί το κοινό να υποστηρίξει μια εκστρατεία μαζικών εμβολιασμών που θα είναι εθελούσιοι και αριθμητικά περιορισμένοι.
Σημείωση: Τις τελευταίες δεκαετίες, διάχυτη διαφθορά έχει εισέλθει στον κλάδο των ακαδημαϊκών εκδόσεων και, ως αποτέλεσμα, έχει αναπτυχθεί μια αρκετά συνεπής στρατηγική για την απόκρυψη των επιζήμιων ενεργειών που παρατηρούνται στις κλινικές δοκιμές και για την εμφάνιση ενός αναποτελεσματικού φαρμάκου ως αποτελεσματικού. Αυτή η απάτη είναι σχετικά εύκολο να αναγνωριστεί (π.χ. καλύπτεται σε αυτό και σε αυτό το βιβλίο), αλλά δυστυχώς τα ιατρικά περιοδικά εξαρτώνται οικονομικά από τις φαρμακευτικές και έτσι δεν την αποκαλύπτουν ποτέ. Για παράδειγμα, όταν διάβασα το δημοσίευμα στο Ιατρικό Περιοδικό της Νέας Αγγλίας για τη δοκιμή στο εμβόλιο COVID-19, είχα μια πολύ καλή ιδέα για την ερευνητική απάτη που είχε πιθανώς συμβεί, λόγω της εξοικείωσής μου με τις φρικτές δοκιμές του εμβολίου για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας (HPV). Λόγω αυτού, ένα μεγάλο μέρος της ερευνητικής απάτης και της κακοποιητικής παραμέλησης των τραυματισμένων από το εμβόλιο συμμετεχόντων στις κλινικές δοκιμές, που προέβλεψα ότι θα συνέβαινε, επιβεβαιώθηκε αργότερα από πληροφοριοδότες [υπαλλήλους των φαρμακευτικών] και από συμμετέχοντες στις δοκιμές.
• Όταν ένα ορισμένο κατώτατο όριο του πληθυσμού λάβει το εμβόλιο, το γεγονός ότι τόσο πολλοί εμβολιάστηκαν χρησιμοποιείται για να δημιουργηθεί η πολιτική δικαιολόγηση για τη θέσπιση κάποιας υποχρεωτικότητας για το εμβόλιο.
• Το εμβόλιο αποτυγχάνει να επιτύχει αυτό που υποσχέθηκαν και τραυματίζει πολυάριθμους εμβολιαζόμενους, δημιουργώντας ευρεία αντίσταση στον πληθυσμό.
Σημείωση: η επιθετική διαφήμιση ενός εμβολίου εντός μικρού χρονικού διαστήματος υποδηλώνει ότι θα υπάρξουν σημαντικά προβλήματα με το εμβόλιο, γεγονός που απαιτεί την επίτευξη του κατώτατου ορίου απαραίτητου για την υποχρεωτικότητα προτού εμφανιστεί ευρεία αντίσταση κατά του εμβολίου.
• Η αποτυχία αυτή τού εμβολίου ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι δεν εμβολιάστηκαν αρκετά άτομα, μάλλον παρά ότι το εμβόλιο δεν μπόρεσε να αποτρέψει τα ξεσπάσματα της νόσου (και σε ορισμένες περιπτώσεις τα επιδείνωσε).
• Συνήθως, στη φύση, εάν κάτι δεν λειτουργεί ή προκαλεί προοδευτικά μια ανεπιθύμητη κατάσταση, ένα διορθωτικό μέτρο θα το σταματήσει από το να συνεχίσει να συμβαίνει (αυτό είναι γνωστό ως αρνητική ανατροφοδότηση). Αντίθετα, η αποτυχία των εμβολίων σε συνδυασμό με την αδιάσπαστη πίστη σε αυτά, οδηγεί σε έναν κύκλο θετικής για αυτά ανατροφοδότησης, όπου οι αποτυχίες τους αυξάνουν τον ζήλο για περισσότερο εμβολιασμό.
• Σε μερικές περιπτώσεις (ειδικά με τα πιο επικίνδυνα εμβόλια), αυτό έχει οδηγήσει σε εκτεταμένες διαμαρτυρίες κατά της χρήσης τους (π.χ. υπήρξε εκτεταμένη διαμαρτυρία στο στρατό κατά της υποχρεωτικότητας για το εμβόλιο άνθρακα). Το πιο παλαιό παράδειγμα είναι οι μαζικές διαδηλώσεις κατά των αποτυχημένων εμβολίων ευλογιάς πριν από έναν και πλέον αιώνα, οι οποίες τελικά τερμάτισαν την υποχρεωτικότητα και, όχι πολύ μετά, και την ίδια την ευλογιά [η οποία παρατεινόταν λόγω των εμβολιασμών].
Όλα όσα είδαμε με τις δημόσιες διαμαρτυρίες κατά των εμβολίων COVID-19 είναι μια επανάληψη του φιάσκου της ευλογιάς, το οποίο καταδεικνύει πόσο βαθιά είναι ριζωμένα αυτά τα μοτίβα στη συλλογική μας ψυχή.
Σημείωση: Πρόσφατα οι Times δημοσίευσαν μια έρευνα η οποία επιτέλους αναγνώρισε ότι ο SARS-CoV-2 προήλθε από εργαστήριο (κάτι εξαιρετικά προφανές από την αρχή της πανδημίας, για τη δημοσιοποίηση του οποίου ωστόσο μας χλεύαζαν και μας λογόκριναν καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας). Ένα απόσπασμα από το άρθρο αυτό μού τράβηξε την προσοχή:
«Οι διεξάγοντες τη διερεύνηση [στην προέλευση του SARS-CoV-2] πιστεύουν ότι ο κινεζικός στρατός είχε ενδιαφερθεί να αναπτύξει ένα εμβόλιο για τους ιούς, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δυνητικά βιολογικά όπλα. Εάν μια χώρα μπορούσε να εμβολιάσει τον πληθυσμό της κατά του δικού της μυστικού ιού, θα μπορούσε να έχει ένα όπλο για να αλλάξει την ισορροπία της παγκόσμιας ισχύος.»
Για να το θέσω εντός πλαισίου, οι προσπάθειες της Κίνας να εμβολιάσει κατά του SARS-CoV-2 απέτυχαν, και για την αντιμετώπιση των κρουσμάτων η Κίνα έπρεπε να θεσπίσει ποικίλες δρακόντειες πολιτικές που συνάντησαν ευρεία αντίσταση από τον πληθυσμό (ο οποίος κατάφερε να αναγκάσει την απολυταρχική κυβέρνηση της Κίνας να υποχωρήσει). Αυτό το απόσπασμα είναι συνεπώς αξιοσημείωτο διότι δείχνει είτε την ανικανότητα της Κίνας να αντιληφθεί ότι η πίστη της στον εμβολιασμό την εμπόδιζε να αναγνωρίσει πως αυτή η στρατηγική θα μπορούσε μόνο να γυρίσει μπούμερανγκ εις βάρος της, είτε ότι η τυφλή πίστη στον εμβολιασμό των ίδιων των διεξαγόντων τη διερεύνηση τούς οδήγησε να υποθέσουν πως κι ο στρατός της Κίνας συμμερίζεται αυτή την πίστη.
Ο ελαττωματικός σχεδιασμός του εμβολίου COVID-19
Όταν τα εμβόλια COVID-19 κυκλοφόρησαν στην αγορά, υπήρχαν μερικά σημαντικά προβλήματα με αυτά, που πολλοί δεν γνώριζαν.
Πρώτον, υπήρχαν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το αν ήταν ρεαλιστικό να αναπτυχθεί ένα εμβόλιο κατά του COVID-19:
• Είναι δύσκολο να γίνουν εμβόλια κατά των κορονοϊών (π.χ. μεταλλάσσονται γρήγορα).
• Παρά την πρώτη εμφάνιση του SARS πριν από είκοσι και πλέον χρόνια και παρά το γεγονός ότι αφιερώθηκαν πολλές έρευνες στη δημιουργία εμβολίου κατά αυτού του πιο επικίνδυνου κορονοϊού, δεν υπήρξαν επιτυχίες και τα εμβόλια SARS που δοκιμάστηκαν σε ζώα, μέσω μιας διαδικασίας ενίσχυσης [του ιού] από τα παραγόμενα αντισώματα, επιδείνωσαν τη λοίμωξη SARS στα εμβολιασμένα ζώα αντί να την βελτιώσουν.
• Τα εμβόλια που είναι (έστω ολίγον) επιτυχημένα χρειάζονται χρόνια για να αναπτυχθούν. Η ανάπτυξη ενός, η δοκιμή του σε ανθρώπους και η μαζική παραγωγή του σε λιγότερο από ένα χρόνο γειτνίαζε στο αδύνατο. Επειδή αυτή ήταν αδύνατη, έπρεπε να γίνει δυνατό να παρακαμφτεί κάθε διαδικασία που θα καθυστερούσε την επίτευξη του χρονοδιαγράμματος. Έτσι, παραλείφθηκε μεγάλο μέρος των απαραίτητων διαδικασιών (κι ωστόσο δόθηκε το πράσινο φως από τους ρυθμιστές) και υπήρξαν πρωτοφανή προβλήματα ποιοτικού ελέγχου με τα εμβόλια που τελικά παρήχθησαν.
• Ο εμβολιασμός όταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού θα είχε ήδη εκτεθεί στο COVID-19, σήμαινε ότι ήταν απίθανο το εμβόλιο να κάνει οτιδήποτε ουσιώδες για να αποτρέψει την εξάπλωσή αυτού και, αν μη τι άλλο, θα επιδείνωνε την πορεία της πανδημίας δημιουργώντας επιβλαβείς παραλλαγές (π.χ. ο [εμβολιολόγος] Geert Vanden Boshee προσπάθησε επανειλημμένα να προειδοποιήσει το κοινό γι’ αυτό).
Πολλά από αυτά τα ζητήματα ήταν γνωστά στην μέινστριμ κοινότητα των εμβολιολόγων, οπότε ακόμα και οι πιο ακραίοι ζηλωτές του εμβολίου, όπως ο Πίτερ Χοτέζ (ο οποίος κατέθεσε σε επιτροπή του Κογκρέσου), είχαν προειδοποιήσει ότι υπήρχαν σοβαρά προβλήματα με την προσπάθεια παρασκευής αυτού του εμβολίου.
Εν ολίγοις, η δημιουργία ενός ασφαλούς και αποτελεσματικού εμβολίου μέσα σε ένα χρόνο γειτνίαζε στο αδύνατο.
Δεύτερον, υπήρξαν σοβαρά προβλήματα με το σχεδιασμό του εμβολίου:
• Η ασφάλεια των λιπιδικών νανοσωματιδίων δεν είχε τεκμηριωθεί πριν από την εκστρατεία εμβολιασμού και αγνοήθηκαν συγκεκριμένα ανησυχητικά χαρακτηριστικά τους (όπως η χρήση πολυαιθυλενογλυκόλης, ενός γνωστού αλλεργιογόνου στο οποίο πολλοί στον πληθυσμό ήταν ευάλωτοι).
• Τα εμβόλια mRNA λειτουργούσαν μέσω της μαζικής παραγωγής της πρωτεΐνης αιχμής (spike) σε όλο το σώμα. Ποτέ δεν καθορίστηκε πού στο σώμα θα κατέληγε το εγχυμένο υλικό ή πόσο καιρό θα διαρκούσε εκεί (επιτράπηκε στην Pfizer και την Moderna να παραλείψουν να το εξετάσουν πριν από την έγκριση των προϊόντων τους).
Πολλά από τα προβλήματα που έκτοτε αντιμετωπίσαμε με τα εμβόλια οφείλονται στην επίμονη παρουσία και την εξάπλωση του mRNA και της πρωτεΐνης αιχμής σε ολόκληρο το σώμα. Μπορεί να θυμάστε ότι είχαν αρχικά υποσχεθεί πως το υλικό θα εισερχόταν στα κύτταρα μονάχα των μυών σας (εκτός από το σημείο όπου βρίσκεται το DNA σας) και στη συνέχεια θα εξαφανιζόταν γρήγορα. Δεδομένου ότι τα λιπιδικά νανοσωματίδια ήταν ήδη γνωστό πως εξαπλώνονται σε όλο το σώμα και ότι το mRNA του εμβολίου είχε τροποποιηθεί ώστε να εμποδίζει το σώμα να το διασπάσει, θα έπρεπε να είχαν υποθέσει ότι αυτό θα συνέβαινε, αν δεν υπήρχαν δεδομένα που να αντικρούουν την πιθανότητα.
• Η πρωτεΐνη αιχμής ήταν ένα από τα πιο γοργά μεταλλασσόμενα μέρη του κορονοϊού. Ιστορικά, τα εμβόλια που παρασκευάζονται μόνο κατά ενός αντιγόνου (“μονοδύναμα εμβόλια”) τείνουν να αποτυγχάνουν, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου το αντιγόνο μεταλλάσσεται πιο αργά, καθότι δημιουργούν μια επιλεκτική πίεση στο παθογόνο να μην φέρει πλέον το αντιγόνο του εμβολίου.
• Τα εμβόλια, που εγχύνονταν απευθείας στον οργανισμό, δημιουργούσαν μια ανοσολογική απόκριση στην πρωτεΐνη αιχμής στο αίμα. Δεν δημιουργούσαν, ωστόσο, ανοσολογική απόκριση σε αυτήν στο εσωτερικό της αναπνευστικής οδού (π.χ. στη ρινική βλεννογόνο). Εξαιτίας αυτού, ενώ το εμβόλιο θα μπορούσε δυνητικά να μειώσει τα συμπτώματα, ήταν απίθανο να μπορούσε ποτέ να αποτρέψει τη μετάδοση του ιού, και το ίδιο αυτό ζήτημα έχει παρατηρηθεί σε πολλά άλλα εμβόλια. Ωστόσο, παρόλο που αυτή η αρχή ήταν καλά γνωστή στους εμβολιολόγους, και η ίδια η μελέτη της Pfizer δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι το εμβόλιό της εμπόδιζε τη μετάδοση, εκλήφθηκε ως δεδομένο ότι την εμπόδιζε και τούτο χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία για να στρέψουν τον έναν εναντίον του άλλου στον πληθυσμό και να θεσπίσουν την υποχρεωτικότητα.
• Η πρωτεΐνη αιχμής ήταν εξαιρετικά ανοσογόνος [προκαλούσε ανοσολογική αντίδραση/απόκριση]. Επιπλέον, είχε πολλές ασυνήθιστες αντιστοιχίες με τον ανθρώπινο ιστό, κάτι που είναι γνωστό ότι δημιουργεί αυτοανοσία [δηλ. το ανοσοποιητικό επιτίθεται στον ιστό καθώς, λόγω της ομοιότητάς τους, τον εκλαμβάνει ως παθογόνο οργανισμό] και για το οποίο πολλοί ακαδημαϊκοί είχαν προειδοποιήσει προτού τα εμβόλια που παρήγαγαν την πρωτεΐνη αιχμής [μέσα στο ανθρώπινο σώμα] κυκλοφορήσουν στην αγορά. Ακόμα χειρότερα, οι πρωτεΐνες αιχμής παράγονταν στην επιφάνεια των κυττάρων τα οποία το συνθετικό mRNA είχε μεταμολύνει, γεγονός που πιθανότατα θα προκαλούσε το σύστημα να επιτεθεί στα κύτταρα αυτά. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι τα εμβόλια mRNA κατέληξαν να έχουν εξαιρετικά υψηλό ποσοστό πρόκλησης αυτοάνοσων ασθενειών και, απ’ όσο γνωρίζω, κανένα άλλο φαρμακευτικό προϊόν δεν έχει κάνει οτιδήποτε ανάλογο.
• Η πρωτεΐνη αιχμής φάνηκε να είναι ένας εξαιρετικά αποτελεσματικός παράγοντας κατάρρευσης του δυναμικού ζήτα του σώματος (αυτό ήταν ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των λοιμώξεων COVID-19). Αυτός είναι ένας κοινός μηχανισμός βλάβης σε όλα τα εμβόλια, αλλά συνήθως έχουν πολύ μικρότερη αρνητική επίδραση στο δυναμικό ζήτα. Τούτος είναι, μεταξύ άλλων, ο λόγος για τον οποίο οι θρόμβοι αίματος είναι τόσο συνηθισμένοι μετά τον εμβολιασμό, και για τον οποίο οι τραυματισμοί από τα εμβόλια συχνά ανταποκρίνονται σε θεραπείες που αποκαθιστούν το φυσιολογικό δυναμικό ζήτα.
Όλα αυτά σήμαιναν ότι ένα εμβόλιο που βασιζόταν στη μαζική παραγωγή της τοξικής πρωτεΐνης αιχμής στο σώμα ήταν απίθανο να είναι αποτελεσματικό και μάλλον θα προκαλούσε βλάβη. Με την πάροδο του χρόνου, το είδαμε αυτό σε πρωτοφανή κλίμακα και ανακαλύψαμε μια ποικιλία άλλων “απροσδόκητων” τρόπων με τους οποίους το εμβόλιο έκανε άνω-κάτω το ανοσοποιητικό.
Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία, και παρά τις καλύτερες προσπάθειές μας (π.χ. αναδείξαμε τα λιγότερο αμφιλεγόμενα σημάδια κινδύνου), δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε τους συναδέλφους μας από το να εμβολιαστούν, αρκετοί από τους οποίους τώρα έχουν τραυματιστεί και έχουν μετανιώσει που έκαναν το εμβόλιο. Παρόλο που έχω δει παρόμοια πράγματα στο παρελθόν, εξακολουθούσε να είναι σχεδόν σουρεαλιστικό να παρατηρώ πόσο αποτελεσματική ήταν η εκστρατεία μάρκετινγκ για τα εμβόλια αυτά και πόσοι γιατροί πίστευαν ότι ήταν ένα σύγχρονο θαύμα που θα έδινε τέλος στην πανδημία.
Λόγω τού πόσο κακοσχεδιασμένα ήταν τα εμβόλια (πολλά από τα προβλήματά τους θα μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί, και αυτό θα έπρεπε να είναι προφανές στους επιστήμονες της Pfizer), πολλοί από εμάς αναρωτήθηκαν αν τα εμβόλια σχεδιάστηκαν σκόπιμα για να αποτύχουν. Αν και αυτό φαίνεται αρχικά παράλογο, έχει πολύ νόημα αν ο στόχος ήταν να πουληθούν όσο το δυνατόν περισσότερα προϊόντα, δεδομένου ότι δεν υπήρχε καμία λογοδότηση για τις αποτυχίες των εμβολίων και ότι οι αποτυχίες αυτές θα μπορούσαν να αποδοθούν σε νέες παραλλαγές που χρειάζονταν περισσότερους εμβολιασμούς.
Σημείωση: μια εκτενέστερη συζήτηση για το γιατί τα εμβόλια COVID-19 δεν θα μπορούσαν ποτέ να λειτουργήσουν μπορεί να βρεθεί εδώ.
Μετακίνηση των στόχων του εμβολιασμού κατά του COVID-19
Η «μετακίνηση των στόχων» αναφέρεται στην αλλαγή του κανόνα ή του κριτηρίου μιας διαδικασίας ενώ αυτή βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, κατά τέτοιο τρόπο ώστε ο νέος στόχος να δικαιολογεί ό,τι δεν δικαιολογείτο προηγούμενα.
Καθότι τα εμβόλια αναπόφευκτα αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν τις ανέφικτες υποσχέσεις τους, πρέπει να εφευρίσκονται συνεχώς νέοι λόγοι για να δικαιολογείται η επιβολή τους στον πληθυσμό. Όπως μπορεί να θυμάστε, τα εμβόλια COVID-19 αρχικά παρουσιάστηκαν ως εθελοντικά (στην πραγματικότητα, αρχικά χαρακτηρίστηκαν σπάνια και προνομιακά για τον κάθε εμβολιαζόμενο), υποστηρίχθηκε ότι η πανδημία θα τελείωνε σύντομα με το θαύμα των εμβολίων mRNA δύο δόσεων, και δεν αναφέρθηκε ποτέ το παραμικρό για την πιθανή ανάγκη για επιπρόσθετες δόσεις.
Στη συνέχεια οι στόχοι τελικά μετακινήθηκαν στους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς, με τα εμβόλια μονάχα να μειώνουν την πιθανότητα θανάτου, και ο ιός θα μας συνόδευε για το ορατό μέλλον απαιτώντας πολλαπλούς αναμνηστικούς εμβολιασμούς κάθε χρόνο. Αυτή η αντιστροφή ήταν απολύτως προβλέψιμη, καθώς ακολουθούσε τη στρατηγική που είχε ήδη αναπτυχθεί με τους προηγούμενους εμβολιασμούς.
Ευτυχώς, εξαιτίας τού πόσο ανέφικτα ήταν τα εμβόλια και πόσο επιθετικά προωθήθηκαν ανέντιμα στον πληθυσμό οι απίθανες υποσχέσεις τους (πολλές από τις οποίες έχω καταγράψει εδώ), πολλοί άνθρωποι συνειδητοποίησαν την όλη απάτη – ιδίως αφότου ένας εκπρόσωπος της Pfizer παραδέχτηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι είπαν ψέματα πως το εμβόλιο προλάμβανε τη μετάδοση (ειρωνικά δικαιολογώντας το με αναφορά στο μη ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα παραγωγής του εμβολίου που τους εξανάγκαζε στο ψέμα). Έτσι, έβλεπα συχνά μιμίδια όπως αυτό:
Δηλώσεις από Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον:
Μάιο: 95% προστασία
Ιούνιο: 70% προστασία
Ιούλιο: 50% προστασία
Αύγουστο: δεν υπάρχει προστασία αλλά μειώνει τη μετάδοση
Σεπτέμβριο: δεν μειώνει τη μετάδοση αλλά μειώνει τη σοβαρότητα
Οκτώβριο: δεν μειώνει τη σοβαρότητα αλλά μειώνει τις νοσηλείες
Νοέμβριο: δεν μειώνει τις νοσηλείες αλλά δεν θα πεθάνεις
Δεκέμβριο: πεθαίνεις αλλά πας στον Παράδεισο
Πέρα από την ακρίβεια του μιμιδίου, από τότε που δημιουργήθηκε, κάθε εναπομείνασα δικαιολογία για τα εμβόλια COVID-19 έχει καταρριφθεί. Πρώτον, πολυάριθμα σύνολα δεδομένων έχουν δείξει ότι τα εμβόλια στην πραγματικότητα αυξάνουν τον κίνδυνο να κολλήσεις COVID-19 και ότι ο κίνδυνος αυτός αυξάνεται σε αναλογία με τον αριθμό των εμβολιασμών που κάνεις. Τούτο φάνηκε πιο καθαρά από τη μελέτη της Κλινικής Κλίβελαντ [νοσοκομείο ταξινομημένο ως δεύτερο καλύτερο στον κόσμο] σε 51.011 άτομα:
Ομοίως, όλο και περισσότερα σύνολα δεδομένων εμφανίζονται που δείχνουν ότι οι εκστρατείες εμβολιασμού συσχετίζονται με αύξηση των θανάτων:
Σε ορισμένα σύνολα δεδομένων που μπορούσαν να το δείξουν, η θνησιμότητα αυτή δείχθηκε επίσης ότι συνδέεται άμεσα με τον εμβολιασμό:
Επιπλέον, ο κίνδυνος αυτός δείχθηκε να αυξάνεται μονάχα μετά τον εμβολιασμό [και όχι στην απουσία αυτού]:
Σημείωση: Τα δεδομένα της [κρατικής ασφαλιστικής] Medicare (που συνοψίζονται εδώ) έδειξαν κι αυτά αυξημένο κίνδυνο θανάτου μετά τον εμβολιασμό [στις ΗΠΑ].
Πρόσφατα ένας άλλος συγγραφέας στο Substack ξέθαψε μια μελέτη που κατέστρεψε τον τελευταίο στόχο. Ήταν μια αναδρομική μελέτη της εξαιρετικά αμφισβητήσιμης θεραπείας του COVID-19 της φαρμακευτικής Merck σε ασθενείς που είναι βετεράνοι πολέμου (το οποίο παρείχε ένα μεγαλύτερο και σχετικά ομοιογενές σύνολο δεδομένων). Ωστόσο, αυτή η μελέτη έκανε εκ παραδρομής κάτι που συνήθως δεν επιτρέπεται – συνέκρινε τις σοβαρές εκβάσεις του COVID-19 μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων ασθενών. Για να παραθέσω τα λόγια του Igor Chudov:
«Κοιτάξτε την ομάδα ελέγχου: βετεράνοι που δεν έλαβαν Mολνουπιραβίρη και αντ’ αυτής έλαβαν την τυπική ιατρική φροντίδα. Ας βάλουμε τα νούμερα σε διάγραμμα: »
Σημείωση: τα αποτελέσματα αυτά είναι αφενός άκρως ανησυχητικά (φάρμακα με πολύ μικρότερο προφίλ κινδύνου έχουν αποσυρθεί από την αγορά) και αφετέρου, όπως φαίνεται παραπάνω, συνάδουν με όλα τα άλλα που έχουν παρατηρηθεί με τα εμβόλια.
Συμπέρασμα:
Δύο θεμελιώδη ζητήματα είναι υπεύθυνα για το φιάσκο του COVID-19, τα οποία, κατά πολλούς τρόπους, αποτελούν τα δύο μισά του ίδιου νομίσματος.
Το πρώτο είναι ο θετικός για το εμβόλιο κύκλος ανατροφοδότησης (τον οποίο η φαρμακοβιομηχανία έχει πρόθυμα ενθαρρύνει). Αν εισαγόταν κάτι νέο, θα ήσασταν αρχικά επιφυλακτικοί πριν το υιοθετήσετε. Στη συνέχεια, αν βλέπατε ενδείξεις ότι το νέο πράγμα ήταν επιβλαβές και είχε το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιωκόταν (π.χ. σκότωνε ανθρώπους αντί να σώζει ζωές), θα οπισθοχωρούσατε από αυτό. Ωστόσο, λόγω του θετικού για τα εμβόλια κύκλου ανατροφοδότησης, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, και οι υποστηρικτές των εκστρατειών εμβολιασμού διπλασιάζουν την προσπάθεια να κάνουν ακόμα περισσότερα εμβόλια.
Όπως προσπάθησα να δείξω με το παράδειγμα της ευλογιάς, ζούμε με τις συνέπειες αυτής της δυσλειτουργικής νοοτροπίας για πάνω από έναν αιώνα. Αυτή η ακλόνητη πίστη στον εμβολιασμό είναι, με τη σειρά της, ο λόγος για τον οποίο εξακολουθούμε να μην ακολουθούμε πρακτικές που θα μπορούσαν να μειώσουν δραματικά το ποσοστό βλάβης από τον εμβολιασμό (όπως: να μεγαλώνουμε τη χρονική απόσταση μεταξύ διαφορετικών εμβολιασμών, να μην κάνουμε τα πιο βλαβερά εμβόλια , και να μη χορηγούμε Tylenol μετά από πυρετό που προκλήθηκε από εμβόλιο). [παρακεταμόλη: αντιπυρετικό/παυσίπονο, που στην Ελλάδα πουλιέται με τις επωνυμίες Depon, Panadol, Apotel, Dolal, Algocit)] Είναι επίσης ο λόγος που τόσο λίγοι επαγγελματίες υγείας κατανοούν πολλά από τα σημάδια και τους μηχανισμούς των τραυματισμών από εμβόλια (παρά το γεγονός ότι οι μηχανισμοί αυτοί έχουν ανακαλυφτεί εδώ και δεκαετίες), και ο λόγος που απλές θεραπείες για τους τραυματισμούς από εμβόλια (όπως η αποκατάσταση του φυσιολογικού δυναμικού ζήτα) εξακολουθούν να είναι σχεδόν άγνωστες.
Το δεύτερο θεμελιώδες ζήτημα είναι το πόσα χρήματα εισρέουν στο ιατρικό μας σύστημα και πώς η ιατρική βιομηχανία εστιάζει αμοιβαία στο πώς να πάρει περισσότερα χρήματα αντί στο πώς να εκπληρώσει το καθήκον της να κάνει τους ανθρώπους υγιείς (στο οποίο αναμφισβήτητα έχει εγγενή σύγκρουση συμφερόντων, καθώς δεν μπορείς να πουλήσεις φάρμακα σε ανθρώπους που δεν είναι άρρωστοι). Αυτή η τάση αποδεικνύεται καλύτερα από το γεγονός ότι κάθε χρόνο όλο και μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων μας πηγαίνει στις δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη:
Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι σχεδόν το ένα πέμπτο των εθνικών δαπανών στις ΗΠΑ πηγαίνει στην υγειονομική περίθαλψη, έχουμε σημαντικά χειρότερα αποτελέσματα από τα άλλα αναπτυγμένα έθνη, τα οποία πληρώνουν όλα πολύ λιγότερα από εμάς σε αυτήν, και τίποτα δεν έχει γίνει για να σπάσει αυτός ο θετικός κύκλος ανατροφοδότησης. Αντ’ αυτού, συνεχίζουμε να ξοδεύουμε περισσότερα για το δυσλειτουργικό μας σύστημα υγειονομικής περίθαλψης.
Άπαξ και δεις τα πράγματα μέσα από αυτό το πρίσμα, όλα αποκτούν πολύ περισσότερο νόημα. Για παράδειγμα, οι κλινικές δοκιμές κοστίζουν πολλά χρήματα, οπότε εάν μια φαρμακευτική προσανατολισμένη στο κέρδος λάβει δεδομένα που υποδηλώνουν ότι θα χάσει τα χρήματα που επένδυσε στην κλινική δοκιμή, γιατί να μην παραποιήσει τα δεδομένα ώστε να υποδηλώσει το αντίθετο; Ομοίως, αν τα ιατρικά περιοδικά, τα ΜΜΕ και οι κυβερνητικές ρυθμιστικές αρχές είναι υπεύθυνα να τσακώσουν αυτή την απάτη αλλά εξαρτώνται από τα χρήματα των φαρμακευτικών, πώς θα μπορούσες να περιμένεις να αποκαλύψουν μια χαλκευμένη κλινική δοκιμή;
Όσο περνούν τα χρόνια, η απληστία της φαρμακοβιομηχανίας και η διαφθορά που έχω δει σε όλους τους εμπλεκομένους που είναι υπεύθυνοι για την αποτροπή της [τις “ρυθμιστικές” υγειονομικές αρχές – FDA, CDC κλπ], ολοένα και αυξάνεται. Κατά τη διάρκεια του COVID-19, επιταχύνθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε μεγάλο μέρος του κοινού μπόρεσε κι αυτό να την δει. Εισήλθε αυτή επίσης σε άλλες βιομηχανίες όπως στις Μεγάλες Τεχνολογικές Εταιρείες (οι οποίες επένδυσαν αμοιβαία στις φαρμακευτικές, το οποίο ακολουθήθηκε από το πρωτοφανές τους βήμα να λογοκρίνουν με ζήλο οτιδήποτε στο διαδίκτυο απειλούσε το πανδημικό ανοσιούργημα), και έκανε τη διεφθαρμένη ηγεσία εντός της ομοσπονδιακής κυβέρνησης να γίνεται όλο και πιο στυγνή στην προάσπιση της βιομηχανίας αντί του αμερικανικού λαού.
Πρόσφατα, για παράδειγμα, κάλυψα το ετήσιο συνέδριο του κλάδου για τους επενδυτές (το οποίο δίνει τον τόνο για τις φαρμακευτικές εκστρατείες που θα δούμε κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους). Σε αυτό το συνέδριο ο επικεφαλής του FDA Καλίφ (ο οποίος [προ του δημόσιου του αξιώματος] είχε μακρά ιστορία συνεργασίας χέρι-χέρι με τις Μεγάλες Φαρμακευτικές), είχε προσκληθεί ως κύριος ομιλητής. Επιπλέον, ακριβώς πριν από την έναρξη του συνεδρίου, ο Καλίφ προήδρευσε της μη παραδοσιακής έγκρισης ενός νέου φαρμάκου, και απλά έτυχε οι οικονομικές ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν από αυτό το φάρμακο (και από μερικά άλλα που ο FDA είχε πρόσφατα εγκρίνει ενθουσιωδώς) να είναι στο επίκεντρο του συνεδρίου.
Σημείωση: Κάλυψα αυτό το συνέδριο ειδικά επειδή, ενώ τα φάρμακα που προωθούσαν για τη θεραπεία αυτών των νέων franchises είχαν πολλά και τεράστια ζητήματα, ασφαλείς, προσιτές και αποτελεσματικές θεραπείες για τη νόσο του Αλτσχάιμερ και θεραπείες για την παχυσαρκία υπάρχουν εδώ και χρόνια και, σε πολλές περιπτώσεις, δεκαετίες. Δυστυχώς, όπως και πολλές άλλες αποτελεσματικές θεραπείες, είναι απλώς ξεχασμένες πλευρές της ιατρικής διότι κανείς δεν μπορεί να βγάλει λεφτά από αυτές.
Ωστόσο, ενώ το ιατρικό επάγγελμα και οι κοινωνικοί μας θεσμοί δεν μπόρεσαν να ανακόψουν τον κατήφορο που επέφερε αυτός ο κύκλος θετικής ανατροφοδότησης, ένα λειτουργικό σύστημα αρνητικής ανατροφοδότησης συνεχίζει να υφίσταται – το Αμερικανικό Κοινό. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τα αποτελέσματα αυτής της πρόσφατης έρευνας σε χίλιους Αμερικανούς ενήλικες:
«Πόσο πιθανό είναι ότι παρενέργειες των εμβολίων COVID-19 έχουν προκαλέσει σημαντικό μέρος από τους [εκτεταμένους πρόσφατους] ανεξήγητους θανάτους;»
Απαντήσεις:
28% : πολύ πιθανό
21% : αρκετά πιθανό
20% : όχι πολύ πιθανό
17% : καθόλου πιθανό
14% : δεν είμαι σίγουρος
«Γνωρίζετε προσωπικά οποιονδήποτε του οποίου ο θάνατος πιστεύετε ότι μπορεί να έχει προέλθει από τις παρενέργειες του εμβολίου COVID-19;»
Απαντήσεις:
28% : ναι
61% : όχι
10% : δεν είμαι σίγουρος
Πιστεύω ειλικρινά ότι η φαρμακοβιομηχανία υπερεκτίμησε τη δύναμή της και ότι η επιλογή της να επιβάλει τα εμβόλια COVID-19 στο κοινό θα έχει τεράστιο κόστος για τη βιομηχανία μακροπρόθεσμα, λόγω της εκτεταμένης απώλειας της εμπιστοσύνης του κοινού στις μεγάλες φαρμακευτικές. Η καλύτερη παραβολή που μπορώ να σκεφτώ για αυτή την κατάσταση είναι “Η Χήνα που Γεννούσε τα Χρυσά Αυγά“, η οποία αφηγείται την ιστορία μιας χήνας που κατά περιόδους έκανε ακριβώς αυτό για τους προηγουμένως φτωχούς ιδιοκτήτες της.
Αφού έγιναν πάμπλουτοι, οι ιδιοκτήτες της αποφάσισαν ότι χρειάζονταν ακόμα περισσότερα χρήματα και σκότωσαν τη χήνα για να πάρουν τα υπόλοιπα αυγά από μέσα της – μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν ότι δεν υπήρχε χρυσός και ότι έτσι χαράμισαν την τεράστια πηγή ευημερίας που είχε πέσει στην αγκαλιά τους.
Πηγή: Η Ξεχασμένη Πλευρά της Ιατρικής (substack)
https://amidwesterndoctor.substack.com/p/why-do-vaccines-continually-fail
Μετάφραση: Κίμων Πετρόχειλος (ιστοσελίδα, Youtube)
Σημείωση του μεταφραστή: Το substack αυτό συστήνεται από τον Ρόμπερτ Μαλόουν, δημιουργό της πλατφόρμας mRNA, τον πιο γνωστό επικριτή των εμβολίων COVID-19.
https://youtubetranslations.gr/Why_Do_Vaccines_Continually_Fail_to_Live_Up_to_Their_Promises.htm
