Η κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων όπως είναι φυσικό έχει θορυβήσει την κοινή γνώμη και όχι μόνο. Τελικά είμαστε κοντά σε ένα θερμό επεισόδιο; Και αν ναι, πόσο άμεσα θα γίνει κάτι τέτοιο;
Καταρχάς θα θέλαμε να διευκρινίσουμε εκ προοιμίου ότι αν ο Ερντογάν βιαζόταν, τότε σίγουρα θα επέλεγε το στοιχείο του αιφνιδιασμού για να πετύχει τα μέγιστα με το ελάχιστο κόστος. Το ότι προτιμά την σταδιακή κλιμάκωση της έντασης με προμελετημένες ενέργειες που καλλιεργούν πολεμικό κλίμα δεν είναι καθόλου τυχαίο. Αυτό, πρώτον προοιωνίζει την μετέπειτα στρατηγική του, η οποία θα είναι όμοια
έως τώρα μέχρι να νιώσει έτοιμος για να κάνει το απονενοημένο έναντι της Ελλάδας, και δεύτερον, αντανακλά την αδυναμία του να το πραγματοποιήσει άμεσα.
Ο λόγος είναι ότι η κοινή γνώμη της Τουρκίας, παρότι ο ίδιος θα το ήθελε πολύ, δεν είναι μόνο υπερεθνικιστές, σαλαφιστές και γκρίζοι λύκοι, είναι και αστοί και μεγαλοαστοί -οι οποίοι υπήρξαν η κινητήριος δύναμη της οικονομίας τα τελευταία χρόνια- που δεν είναι διατεθειμένοι να διακινδυνεύσουν τα προνόμιά τους ενώ αλληθωρίζουν προς την Ευρώπη. Και αυτήν την μερίδα της κοινής γνώμης επιχειρεί να πείσει-κερδίσει με την ρητορική πολέμου και κλιμακούμενης έντασης με την Ελλάδα. Οι Τούρκοι ιστορικά ουδέποτε υπήρξαν σπλαχνικοί στους ηγέτες που υπονόμευσαν την ακεραιότητα της χώρας (με σχετικά πρόσφατο παράδειγμα τον απαγχονισμό του Αντνάν Μεντερές το 1961) και ο Ερντογάν το γνωρίζει καλά. Όταν θα νιώσει ότι η κοινή γνώμη είναι με το μέρος του (γιατί γνωρίζει ότι παίζει το κεφάλι του, κυριολεκτικά!), τότε θα κάνει πράξη τα σχέδιά του έναντι της Ελλάδας αφού εντωμεταξύ θα έχει αναδιαρθρώσει και εξοπλίσει τις ένοπλες δυνάμεις μετά το σχετικά πρόσφατο πραξικόπημα και τα μεγαλεπήβολα εξοπλιστικά προγράμματά του που είναι εν εξελίξει. Ταυτόχρονα είναι σημαντικό να πείσει και την διεθνή γνώμη ότι η Ελλάδα θα είναι υπεύθυνη για την πιθανή διένεξη, διότι έχει έννομο συμφέρον στο Αιγαίο. Αυτό θα το επικαλεστεί με την εξαγορά Μαρίνων και Βραχονησίδων στο Αιγαίο για υποτιθέμενη τουριστική αξιοποίηση, επενδύσεις τις οποίες υποτίθεται ότι θα προσπαθήσει να “διαφυλάξει”. Αυτό το σχέδιο είναι ήδη σε πλήρη εφαρμογή. Γι’ αυτό ακόμη δεν βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν, γιατί πρώτα θα προηγηθεί η τεχνητή κλιμάκωση της έντασης έως ότου διακοπούν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών λόγω της “ασυμφωνίας” για την συνδιαχείριση του Αιγαίου και την οριοθέτηση της ΑΟΖ.
Αυτό που ενδέχεται να επιταχύνει τα σχέδια του Ερντογάν, είναι ένα πραγματικό ατύχημα (και όχι σχεδιασμένο) στο οποίο θα αναγκαστούν να αντιδράσουν και οι δύο πλευρές, αν και στο παρελθόν η ενδοτικότητα της Ελλάδας απέτρεψε τέτοια εξέλιξη. Οπότε θεωρούμε ότι πιο πιθανό παραμένει το προηγούμενο σενάριο. Τα χρονικά πλαίσια μιας τέτοιας εξέλιξης επηρεάζονται και από τις εξελίξεις σχετικά με τον σχεδιασμό του EastMed, την τελική μορφή και όδευση που θα λάβει. Οδοδείκτης του χρονικού πλαισίου της πιθανής διένεξης είναι η ταχύτητα με την οποία θα επιλέξει ο Ερντογάν να κλιμακώσει την ένταση.
Ας σημειωθεί επίσης ότι η ένταση στο Αιγαίο έχει ως επιπλέον σκοπό την κόπωση των ενόπλων δυνάμεων με το ήδη χαμηλό ηθικό λόγω των απαράδεκτων και άκρως επικίνδυνων περικοπών στα κονδύλια για την άμυνα της χώρας. Και επίσης τον έλεγχο των αντανακλαστικών μας, πολιτικών αλλά και στρατιωτικών σε μια πιθανή σύρραξη. Επομένως η καλλιέργεια του πολεμικού κλίματος με τον πόλεμο νεύρων (που είναι ένα είδος υβριδικού πολέμου) έχει πολλαπλά οφέλη για τον σουλτάνο και ασφαλώς και οφείλει να αντιμετωπισθεί άμεσα, πράγμα που οι κυβερνώντες ή αδυνατούν να κάνουν, ή έμμεσα το επιτρέπουν (!)
Και για όσους θεωρούν ότι μια πιθανή ελληνοτουρκική σύρραξη είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, εμείς τους θέτουμε το εξής ερώτημα που θέσαμε και στο παρελθόν: Εάν ήσασταν ο Ερντογάν, ο ηγέτης μιας χώρας που ανέκαθεν εποφθαλμιούσε ελληνικά εδάφη (τα οποία παρεμπιπτόντως τα θεωρεί δικά της!), δεν θα βλέπατε την παρούσα κατάσταση της Ελλάδας ως την ιδανική για να το κάνετε πράξη;
