Οι Αμερικανοί εργαζόμενοι μοχθούν για 1.811 ώρες το χρόνο, οι Ευρωπαίοι για μόλις 1.571. Οι ξεκούραστοι Ολλανδοί για μόλις 1.427
ΑΥΤΟ που σε ζηλεύω είναι η ελευθερία σου», λέει ο Κόμης Valentin de Bellegarde στον Christopher Newman, τον πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος του Henry James «Ο Αμερικανός». Πλούσιος, αυτοδημιούργητος και απαλλαγμένος από ταξικές προκαταλήψεις, ο Newman μετακομίζει στο Παρίσι για διασκέδαση, για να καταλήξει όμως τελικά χωμένος ως το λαιμό στις ίντριγκες της γαλλικής αριστοκρατίας.
Ωστόσο, ο Newman εξακολουθεί να αφορά έναν τύπο σημερινών Αμερικανών ομογενών: Τον ευκατάστατο αθώο που έρχεται στην Ευρώπη για διασκέδαση ή αναγέννηση. Ένα άλλο είδος Αμερικανού, παρ’ όλα αυτά, δεν έρχεται για να απολαύσει τον αποκαλούμενο «παλαιό κόσμο», αλλά για να ξεφύγει από τον νέο. «Δεν ήξερα τι θα μου συνέβαινε στη Γαλλία», είπε ο James Baldwin, ένας μαύρος συγγραφέας, σχετικά με την απόφασή του να μεταναστεύσει το 1948, «αλλά γνώριζα τι θα μου συνέβαινε στη Νέα Υόρκη».
Περισσότεροι Αμερικανοί μετακομίζουν στην Ευρώπη τον τελευταίο καιρό και πολλοί είναι φυγάδες και όχι αναζητητές μιας άλλης ζωής. Τα στατιστικά στοιχεία δεν απεικονίζουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει, αλλά σε ορισμένες χώρες η τάση είναι σαφής. Το 2013-2022 ο αριθμός των Αμερικανών στην Ολλανδία αυξήθηκε από περίπου 15.500 σε 24.000, στην Πορτογαλία τριπλασιάστηκε σε σχεδόν 10.000 και στην Ισπανία αυξήθηκε από περίπου 20.000 σε σχεδόν 34.000. Σε άλλα μέρη, όπως η Γαλλία, η Γερμανία και οι σκανδιναβικές χώρες, ο αριθμός αυξήθηκε μέτρια ή παρέμεινε σταθερός. Η Βρετανία πιστεύει ότι ο αριθμός των κατοίκων της Αμερικής στην επικράτεια της αυξήθηκε από 137.000 το 2013 σε 166.000 το 2021 (η τελευταία εκτίμηση).
Την ίδια στιγμή, όλο και περισσότεροι Αμερικανοί λένε ότι θέλουν να φύγουν από τη χώρα τους. Παρ’ όλα αυτά, το ποσοστό παραμένει μικρό:» Μερικές δεκάδες χιλιάδες μετανάστες από έναν πληθυσμό 330 εκατομμυρίων. Αλλά πολλοί πρόσφατοι εκπατρισμένοι λένε ότι έφυγαν εν μέρει λόγω απελπισίας εξαιτίας της πορείας που οδεύουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
«Κάνω ένα τηλεφώνημα μία φορά το μήνα σε Αμερικανούς και με ρωτούν πώς να έρθουν εδώ», λέει η Caroline Behringer, μια Αμερικανίδα που μετακόμισε το 2017. Η Behringer, πρώην βοηθός της Nancy Pelosi, της τότε ηγέτη των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, άφησε τη δουλειά της και μετακόμισε με τον σύντροφό της στο Άμστερνταμ. Για τους περισσότερους ομογενείς, λέει, η πολιτική δεν ήταν τόσο ο λόγος που έφυγαν όσο ένας λόγος για να μην επιστρέψουν: «Όχι μόνο οι εκλογές, αλλά ο συνεχής διχασμός».
«Αυτό που ακούμε συνεχώς είναι ότι η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής είναι πολύ καλύτερη εδώ», λέει η Tracy Metz, η οποία είναι επικεφαλής του Ινστιτούτου John Adams, ενός αμερικανο-ολλανδικού πολιτιστικού χώρου. Οι Αμερικανοί εργαζόμενοι μοχθούν για 1.811 ώρες το χρόνο, οι Ευρωπαίοι για μόλις 1.571. Οι ξεκούραστοι Ολλανδοί μόλις 1.427.
Κάποτε η Ολλανδία προσέλκυε τους νεαρούς Αμερικανούς που προσπαθούσαν να καπνίσουν μαριχουάνα ή να παντρευτούν συντρόφους του ίδιου φύλου. Τώρα τα αξιοθέατα είναι πιο mainstream, λέει η Metz. Η άνοδος στην εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας κάνει τα πράγματα πιο εύκολα για τους Αμερικανούς, οι οποίοι είναι διαβόητα κακοί στις γλώσσες: Το 28% των προγραμμάτων πτυχίου στα ολλανδικά πανεπιστήμια είναι στα αγγλικά. Οι διαδικτυακές αγγελίες εργασίας απαιτούν Αγγλικά σχεδόν τόσο συχνά όσο απαιτούν ολλανδικά.
Ορισμένοι Αμερικανοί μετανάστες ελκύονται και από τα ισχυρά δίχτυα κοινωνικής ασφάλειας της Ευρώπης. Η Heather Caldwell Urquhart, μια συγγραφέας που μετακόμισε στη Λισαβόνα το 2021, είχε πιάσει δουλειά γραφείου στη Μασαχουσέτη απλώς για να της παρέχεται ασφάλιση υγείας. Στην Πορτογαλία αυτή και η οικογένειά της πληρώνουν για την ίδια κάλυψη ένα κλάσμα του κόστους ενός αντίστοιχου αμερικανικού προγράμματος ασφάλισης. «Δεν συνειδητοποιήσαμε πόσο τεμαχισμένος ήταν ο κοινωνικός ιστός των Ηνωμένων Πολιτειών μέχρι που φτάσαμε εδώ», λέει.
«Νιώσαμε την ένταση να αυξάνεται» μέσα σε εβδομάδες αφότου φύγαμε από την Αμερική, συμφωνεί η Sylvia Johnson, ψυχίατρος που μετακόμισε στη Λισαβόνα το 2022. Για την Johnson και την οικογένειά της, που είναι μαύρες, τα κεντρικά ζητήματα ήταν ο ρατσισμός και η βία. Προσπαθούσε επί χρόνια να πείσει τον σύζυγό της Stanley, δικηγόρο, να μετακομίσει στο εξωτερικό. Η διαμάχη μετά τη δολοφονία του George Floyd το 2021 τον έκανε να συμφωνήσει. Θυμάται ότι η ίδια είπε: «Νομίζω ότι πρέπει να πάρουμε ένα όπλο». Όταν το φώναξα δυνατά, σκέφτηκα ότι αν πρέπει να ζήσω σε μια χώρα όπου χρειάζομαι ένα όπλο για να προστατεύσω την οικογένειά μου, τότε αυτή δεν είναι μια χώρα για μένα».
Στον Stanley είχαν κάψει έναν μεγάλο σταυρό στο γκαζόν του σπιτιού του ενώ μεγάλωνε στη Βιρτζίνια. Αρκετοί από τους συγγενείς της Sylvia σκοτώθηκαν από όπλα. Αν και υπάρχει κάποιος ρατσισμός στην Πορτογαλία, λένε, δεν ανησυχούν για τη βία.
Ωστόσο, αλλοι παράγοντες είναι πιο πεζοί. Η τεράστια αύξηση της τηλεργασίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας έκανε πιο εφικτή τη ζωή στο εξωτερικό. Και οι ευρωπαϊκές χώρες που δελεάζουν τους περισσότερους Αμερικανούς έχουν κάνει εξαιρετικές συμφωνίες με ξένους. Η Ολλανδία επιτρέπει στις εταιρείες να απαλλάσσουν από φόρους το 30% του εισοδήματος των ειδικευμένων ξένων εργαζομένων. Στην Πορτογαλία μια βίζα κατοικίας απαιτεί εισόδημα μόλις 150% του κατώτατου εθνικού μισθού, ή περίπου 1.100 ευρώ (1.190 $) το μήνα -ένα εύκολο εμπόδιο για τους Αμερικανούς συνταξιούχους. Οι αλλοδαποί μπορούν να πληρώνουν ενιαίο φόρο 10% σε «παθητικό εισόδημα», όπως επενδύσεις ή σύνταξη. Ο ισπανικός «νόμος Μπέκαμ» προσφέρει ενιαίο φόρο 24% για το εισόδημα που αποκτάται στη χώρα. Αρκετές χώρες εισάγουν βίζα «ψηφιακού νομάδα» για ελεύθερους επαγγελματίες τεχνολογίας.
Τέτοιες συμφωνίες εξηγούν γιατί αυτά τα μέρη έχουν πολλούς μη πλούσιους Αμερικανούς ομογενείς. Άλλες χώρες στοχεύουν τους Christopher Newmans του κόσμου. Η Ιταλία στοχεύει να προσελκύσει «ιδιώτες υψηλής καθαρής αξίας» αφήνοντάς τους να πληρώνουν 100.000 ευρώ ετησίως φόρο εισοδήματος, ανεξάρτητα από το πόσα κερδίζουν. Η Γαλλία έχει μια περίπλοκη εξαίρεση που απευθύνεται σε στελέχη ξένων επιχειρήσεων. Η Γερμανία, όμως, δεν έχει καμία.
Για όλες τις ιστορίες απογοήτευσης των Αμερικανών ομογενών, τα πρακτικά ζητήματα είναι λιγότερο σημαντικά. «Όλοι έχουν περίπλοκες ιστορίες όσον αφορά το “πώς κατέληξα εδώ”», λέει η Amanda Klekowski von Koppenfels από το Πανεπιστήμιο του Κεντ, ειδική στην αμερικανική διασπορά. Πολλοί ταξιδεύουν για σπουδές ή δουλειά, ερωτεύονται και εγκαθίστανται. Ωστόσο, λέει, υπήρξε μια αλλαγή. Οι Αμερικανοί κάποτε ένιωθαν ότι η χώρα τους ήταν το απόλυτο έθνος μεταναστών. Η αποχώρηση φαινόταν περίεργη. Τώρα συνειδητοποιούν ότι η Ευρώπη έχει τα πλεονεκτήματά της: «Καλή υγειονομική περίθαλψη, καλύτερες μεταφορές, λιγότερη βία με όπλα, υπάρχει ρατσισμός αλλά πολύ λιγότερο θανατηφόρος».
Το να ακούς τους νέους Αμερικανούς ομογενείς σημαίνει ότι το «Ο Αμερικανός» έχει εν μέρει ανατραπεί. Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να είναι πλουσιότεροι από τους Ευρωπαίους. Αλλά όταν έρχονται στην ήπειρο, δεν φτάνουν πλέον ως ισότιμοι σε χώρες αριστοκρατίας και προκατάληψης. Αντίθετα, θαυμάζουν την καθολική υγειονομική περίθαλψη της Ευρώπης, τις αποτελεσματικές δημόσιες συγκοινωνίες, τη μειωμένη εγκληματικότητα και τη χαμηλότερη εισοδηματική ανισότητα. Κατά κάποιο τρόπο, ζηλεύουν την ελευθερία των Ευρωπαίων.
