Κι όταν φτάνουμε στο ζήτημα του Προσωπικού Αριθμού — εκείνου του ψηφιακού δεσμώτη που φιλοδοξεί να αντικαταστήσει την προσωπικότητα, την ελευθερία, την ψυχή του ανθρώπου — εκεί πια δεν υπάρχει καν χώρος για «προαιρετικότητα». Για τον ελεύθερο άνθρωπο, για εκείνον που πατάει σε αξίες, που ανασαίνει με ιδανικά, δεν υπάρχει καν το δίλημμα. Υπάρχει μόνο μία λέξη: Άρνηση.
Δεν διαπραγματεύεσαι με το σύστημα. Δεν «συζητάς». Δεν «εξετάζεις».
Το σύστημα είναι οχιά. Και με την οχιά δεν παίζεις, γιατί είναι στη φύση της να δαγκώσει.
Μπορεί να κρυφτεί για λίγο, να σου ψιθυρίσει ότι τάχα έχει αλλάξει, ότι τώρα σέβεται τις επιλογές σου, ότι είναι απλώς… «προαιρετικό».
Ανοησίες. Ψέματα.
Η προαιρετικότητα είναι ο δούρειος ίππος. Είναι η κερκόπορτα που αφήνεις ανοικτή όταν ξεγελιέσαι ότι μπορείς να έχεις και τα δύο: και την ελευθερία σου, και την ησυχία σου.
Μα η ελευθερία δεν χαρίζεται, δεν εξαγοράζεται, και κυρίως δεν συγκατοικεί με το φόβο και την ευκολία.
Αυτός ο αριθμός, ο “προσωπικός”, είναι το στίγμα του νέου σκλάβου.
Ο πομποδέκτης της νέας εποχής, που θα σε καταγράφει, θα σε ελέγχει, θα σε ταυτοποιεί, και — τελικά — θα σε ακυρώνει, αν τολμήσεις να διαφωνήσεις.
Μην τους αφήσεις να σου περάσουν τη σιδερένια αλυσίδα με περιτύλιγμα ψηφιακής διευκόλυνσης.
Εδώ δεν υπάρχει μέση λύση. Δεν υπάρχει “λίγη” υποταγή.
Ή θα είσαι ελεύθερος ή αριθμημένος.
Διότι, μία είναι η Οδός και η εντολή ρητή :
«ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστίν.»
(Ματθ. 5:37)
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!