ΕΠΙ 85 ΗΜΕΡΕΣ σχεδόν, αφόρητη ταλαιπωρία και βάσανο απαράκλητο για όλους τους Φαρασιώτες, μα περισσότερο για τον Άγιο Αρσένιο,από την παραμονή της Παναγίας του 15Αυγούστου ,μέχρι και τις 10 Νοεμβρίου που τον κάλεσε στα αιώνια σκηνώματα της χαράς ο καλός Χριστός.
Μα πως άντεξε, σαν νιοδύναμο παλληκάρι ,στα 84 του ,στην προσφυγιά,στην αλουσιά,στην καραντίνα στα σύρματα του Κερατσινίου και το άδικο φευγιό από την μάνα Μικρασία;
Κι’ όμως δεν απολησμόνησε μέχρι την κοίμησή του να νηστεύει και να στέκεται με αξιοπρέπεια πνευματική ως ποιμένας.
Στον Άγιο Αρσένιο βλέπουμε το εξής παράδοξο:
Αφ’ενός σκληροτράχηλος στην άσκηση ,αδυσώπητος στον εαυτό του ,μα αφ’ετέρου να έχει τόσο λεπτεπίλεπτη και ενσυναίσθητη καρδιά που λυπόταν με ευσπλαχνία και αυτά τα ταλαίπωρα γαιδουράκια .Γιαυτό και ποτέ δεν πέζευσε σε ζώο παρά πήγαινε χιλιόμετρα με τα πόδια.
Μα ποιά ήταν η μυστική συνταγή της ζωής του;
Πολύ απλά,το ότι ποτέ δεν φοβήθηκε ζωή ,θάνατο και ανθρώπους, παρά μονάχα Τον Θεό.
Εντός της καρδιάς της Τουρκίας, ανάμεσα σε αιμοβόρους Τσέτες και δεν κιότευε.
Ούτε Νοσοκομείο ,ούτε φαρμακείο είχαν μα δεν λιγοψυχούσε .Για Ιατρό πρόστρεχαν μονάχα Στον Χριστό και τα θαύματά Του.
Τί να φοβηθεί από εκεί και στο εξής; Την εφορία; Την τράπεζα; Τον προιστάμενο ; τον πνευμονιόκκοκο ;ή τον συνεφημέριο μην του πάρει την Φανουρόπιτα;
Είθε σήμερα που εορτάζει να μας χαρίζει λίγο από την Χριστοαγάπη του , την αφο-βία ,μα και την καλή βία προς τους δαιμόνους και τα πάθη μας.
π.Διονύσιος Ταμπάκης
