Οι Άγιοι, όταν μεταβούν στον ουρανό, μετά την κοίμησή τους, μεταβαίνουν σε μία κατάσταση αναμαρτησίας. Δεν είναι νοητή οποιαδήποτε αμαρτία στον πνευματικό ουρανό. Αναμαρτησία δεν έχει μόνον ο Χριστός. Έχουν και οι Άγιοι στον ουρανό.
Για να γίνει σαφέστερο αυτό, θα διακρίνουμε δύο έννοιες αναμαρτησίας. Η μία είναι η αναμαρτησία ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Από τότε που υπάρχω δεν έχω αμαρτήσει ποτέ.
Η άλλη έννοια είναι η αναμαρτησία ΩΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: τώρα βρίσκομαι σε μία διαρκή και σταθερή κατάσταση στην οποία δεν αμαρτάνω. Παλαιότερα μπορεί να βίωνα ή να μην βίωνα μια αμαρτωλή κατάσταση, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει.
Οι κεκοιμημένοι Άγιοι ζουν σε μία αναμαρτησία ως κατάσταση, αλλά δεν έχουν την αναμαρτησία ως ιστορικό, αφού όταν ζούσαν στη Γη διέπραξαν κάποια (λίγα ή πολλά) λάθη και αμαρτίες.
Οι κεκοιμημένοι Άγιοι δεν αμαρτάνουν, ούτε μπορούν πια να αμαρτήσουν. Όπως ακριβώς το εκφράζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης ο θεολόγος στην Αʼ Καθολική Επιστολή: «πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί… και ου δύναται αμαρτάνειν… » (3, 9). Δηλαδή όχι μόνο δεν διαπράττει αμαρτίες, αλλά του είναι και αδύνατο να διαπράξει αμαρτίες. Αυτό φαίνεται αυτονόητο για έναν κεκοιμημένο Άγιο.
Αλλά μια στιγμή! Σε ποιόν απευθύνεται ο Ιωάννης ο θεολόγος; Μιλά για τους κεκοιμημένους Αγίους; Όχι. ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΕΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ. Το «πας ο γεγεννημένος εκ του Θεού αμαρτίαν ου ποιεί… και ου δύναται αμαρτάνειν…» δεν έχει μόνο εφαρμογή στους κεκοιμημένους, αλλά και σε μας τους ζώντες. Σε λίγους βέβαια. Πρόκειται για μία πολύ υψηλή πνευματική κατάσταση (απάθεια). Πάντως κατάσταση που είναι εφικτή.
Αυτό σημαίνει ότι ΤΗΝ ΑΝΑΜΑΡΤΗΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΥΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΗΔΗ ΕΔΩ ΣΤΗ ΓΗ. Δεν χρειάζεται να φύγει από την ζωή για να λάβει από τον Χριστό το χάρισμα της αναμαρτησίας (ως κατάσταση). Από τη στιγμή που θα λάβει ο Άγιος αυτό το χάρισμα, παύει να αμαρτάνει. Βρίσκεται εν ζωή στη Γη και είναι και αναμάρτητος. Όχι με την έννοια ότι δεν διέπραξε αμαρτίες ΠΡΙΝ λάβει το χάρισμα της αναμαρτησίας. Αλλά με την έννοια ότι ΕΠΑΥΣΕ να διαπράττει αμαρτίες ΜΕΤΑ την λήψη του χαρίσματος από τον Χριστό. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Οι περισσότεροι χριστιανοί δεν γνωρίζουν ότι η κατάσταση της αναμαρτησίας είναι επιτεύξιμη, δια της χάριτος του Θεού, σε αυτόν τον κόσμο (πριν τον θάνατο).
Συνήθως οι… αντιρρήσεις που φέρνουν οι άνθρωποι είναι πως κανείς δεν είναι αναμάρτητος πάρα μόνον ο Θεός και άλλες παρόμοιες εκφράσεις που αντλούν είτε από την Αγία Γραφή είτε από τους Πατέρες της Εκκλησίας. Δεν αληθεύουν αυτά; Φυσικά, αλλά πρέπει να διακρίνει κανείς τον σκοπό για τον οποίο έχουν ειπωθεί. Σε ποιούς απευθύνονται και σε ποιούς ΔΕΝ απευθύνονται. Απευθύνονται στον συνηθισμένο άνθρωπο που δεν έχει πετύχει την ένωσή του με τον Θεό (τη θέωσή του) και τον προτρέπουν να ΜΗΝ στηριχθεί στις δικές του ανθρώπινες δυνάμεις, στη δική του ανθρώπινη «δικαιοσύνη», στις δικές του αρετές κτλ. Διότι όλα αυτά μπορεί να τον κάνουν να ξεχάσει ότι είναι αμαρτωλός, οπότε η Γραφή και οι Πατέρες του υπενθυμίζουν ότι ουδείς αναμάρτητος… (Υπάρχουν και άλλες θεολογικές προσεγγίσεις στο θέμα).
Όταν όμως ο ίδιος ο Θεός παρέμβει και δώσει τη θέωση στον άνθρωπο που θεωρεί άξιο, τότε αυτές οι προτροπές, που απευθύνονται στον «παλαιό άνθρωπο», χάνουν την αξία τους, αφού εδώ δεν έχουμε πια «παλαιό άνθρωπο». Έχουμε τον εν Χριστώ ανακαινισμένο άνθρωπο, για τον οποίο ισχύουν άλλοι πνευματικοί νόμοι.
Ο Άγιος που επέτυχε (εν Χριστώ) την αναμαρτησία δεν υπόκειται πια σε πνευματική πτώση. Έχει το άπτωτο (βλ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΚΠΕΣΕΙ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ;).
Ας σημειωθεί ότι ο απαθής Άγιος που έλαβε το χάρισμα της αναμαρτησίας μπορεί να μην έχει πλήρη επίγνωση του τι ακριβώς έχει λάβει. Μπορεί να συνεχίσει να νομίζει ότι είναι αμαρτωλός, αλλά αυτό δεν ανταποκρίνεται πια στα πράγματα. Η νομιζόμενη αμαρτωλότητά του έχει σχέση μόνον με την ταπείνωση και όχι με αυτό που εμείς οι καθημερινοί άνθρωποι εννοούμε όταν λέμε ότι είμαστε «αμαρτωλοί». Διότι εμείς είμαστε στʼ αλήθεια τέτοιοι… (αν και συχνά δεν το πιστεύουμε – κι ας το λέμε).
Ο Άγιος Ιωάννης ο θεολόγος λέει ακόμα (1, 8-10):
1. Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ εστιν εν ημίν.
2. Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, πιστός εστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας.
3. Εάν είπωμεν ότι ουχ ημαρτήκαμεν, ψεύστην ποιούμεν αυτόν, και ο λόγος αυτού ουκ εστιν εν ημίν.
Αυτά εκφράζουν τρεις πνευματικές καταστάσεις του ανθρώπου.
Στην πρώτη κατάσταση (1.) έχουμε τον άνθρωπο που δεν πιστεύει ότι είναι αμαρτωλός, είτε ομολογεί με το στόμα ότι είναι αμαρτωλός, είτε όχι. (Αυτό που λέγαμε προηγουμένως: “συχνά δεν το πιστεύουμε – κι ας το λέμε”).
Στη δεύτερη κατάσταση (2.) έχουμε τον αληθινό χριστιανό που γνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός και αγωνίζεται να καθαρίσει τον εαυτό του με την εξολομολόγηση και την εν γένει πνευματική ζωή. ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΛΑΒΕΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΜΑΡΤΗΣΙΑ.
Κατά συνέπεια αν ομολογήσουμε το «ουχ ημαρτήκαμεν» (σημείωσε τον παρελθοντικό χρόνο) της τρίτης κατάστασης (3.) σημαίνει ότι ουδέποτε περάσαμε από το στάδιο της κάθαρσης της δεύτερης κατάστασης (2.). Το «ουχ ημαρτήκαμεν» συνεπάγεται ότι αποδεχθήκαμε για τον εαυτό μας την αναμαρτησία ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ, πράγμα άτοπο, επομένως ο Θεός «ουκ εστιν εν ημίν», δεν λάβαμε καμία θέωση και καμία αναμαρτησία. Η γνήσια αναμαρτησία των Αγίων είναι μόνον η αναμαρτησία ΩΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
Παραθέτω διάλογο κάποιου χριστιανού με τον Άγιο Πορφύριο:
«Μου έλεγε ο Γέροντας μια μέρα: Όταν έρθει και κατοικήσει σε όλο το χώρο της ψυχής μας ο Χριστός, τότε φεύγουν όλα τα προβλήματα, όλες οι πλάνες, όλες οι στενοχώριες. ΤΟΤΕ ΦΕΥΓΕΙ ΚΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ.
Τον ρώτησα με απορία: Πώς φεύγει η αμαρτία, Γέροντα, αφού η Γραφή λέει, ότι και μια μόνο ημέρα εάν ζήσουμε στη γη, θα αμαρτήσουμε;
Ο Γέροντας με κοίταξε λυπημένα και μου είπε: Τί να σου πω, αφού δε με καταλαβαίνεις;»
(Δεν του εξηγεί καν!)
Στις δύο-τρεις απλές λέξεις «φεύγει η αμαρτία» υποκρύπτεται το ύψιστο χάρισμα της αναμαρτησίας.
