Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 και σε σχέση με το ζήτημα που ανέκυψε σχετικά με τη χρήση του ιερού κενοταφιου του Άγνωστου στρατιώτη από τους χαροκαμενους συγγενείς των τραγικών θυμάτων των Τεμπών, στοχαζόμαστε πάνω στα φρικτά γεγονότα της κατοχικής περιόδου και τον αργό και βασανιστικό θάνατο από τη πείνα εκατοντάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας ανδρών, γυναικών και το χειρότερο όλων, χιλιάδων παιδιών και ρωτάμε γιατί κατ αναλογίαν δεν υπάρχει και για αυτούς θέση στον Άγνωστο στρατιώτη.
Το ερώτημα είναι φυσικά ρητορικό καθώς πρακτικά και χωροταξικά δεν φτάνουν ούτε δέκα μνημεία του μεγέθους του ιερού κενοταφίου για να χωρέσουν τα ονόματα όλων αυτών των φριχτώς γενοκτονημένων συνανθρώπων μας και απλά θέλει πρώτον να επισημάνει τον παραλογισμό της απαιτήσεως του να παραμείνουν τα ονόματα των νεκρών των Τεμπών γραμμένα στο μνημείο ή του να δημιουργηθεί ένα μνημείο με ονόματα τους σε έναν χώρο είς τόν όποιο τιμούνται οι νεκροί πολεμιστές μας και όχι οι νεκροί ατυχημάτων και πολιτικών τραγωδιών καθώς οι πρώτοι συχνά υπήρξαν εθελοντές στρατιώτες πορευόμενοι προς τον Θάνατο τους και όχι θύματα συγκυριών και ατυχημάτων και δεύτερον να τονίσει την υποκρισία όλων αυτών που εργαλειοποιούν τη τραγωδία των Τεμπών για ίδιον όφελος σπέρνοντας εθνικό διχασμό .
Χρόνια Πολλά σε όλες και όλους του Έλληνες!
Αιωνία η μνήμη των 700.000 αόπλων ανδρών, γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων νεκρών της κατοχικής περιόδου!
