Παρατήρησα ότι τις τελευταίες ημέρες έχουν πληθύνει οι φωνές που μιλάνε για επικείμενο πόλεμο με την Τουρκία.
Αναρωτιέμαι τι να είναι αυτό που τους έχει κάνει όλους να ασχολούνται με αυτό το θέμα τόσο επιτακτικά. Έχουν δίκιο; Και αν ναι, που το στηρίζουν αυτό; Μήπως στις καθημερινές δηλώσεις του Ερντογάν και των ανθρώπων του, που λένε συνεχώς για κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και αλλαγή της συνθήκης της Λωζάνης;
Μήπως στην αυξανόμενη ροή των μεταναστών στα Ελληνικά νησιά; Είναι βέβαια και οι καθημερινές παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας. Από την άλλη, ναι μεν διατυπώνονται συχνές βαριές εκφράσεις μεταξύ των δύο κυβερνήσεων, αλλά επειδή φοβάμαι την δειλία και υποχωρητικότητα που διακατέχει τους κυβερνώντας μας – όπως άλλωστε έγινε στον Ελληνοιταλικό πόλεμο όπου η τότε ηγεσία στην αρχή έδειξε ηττοπάθεια, όπως τα ίδια και στην εισβολή στην Κύπρο, Ίμια κλπ. – Έτσι και σήμερα φοβάμαι ότι οι γείτονες ποντάρουν σε αυτή την υποχωρητικότητα και νομίζω ότι το πολύ να επιχειρήσουν κάποιο όχι μεγάλης έκτασης θερμό επεισόδιο, στο Αιγαίο ή την Θράκη για τον εκφοβισμό μας και την ενίσχυση των θέσεών τους, για την διανομή του Αιγαίου.
Τώρα αν αυτό γυρίσει “μπούμερανγκ” σε αυτούς (που μερικοί το πιστεύουν),αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.Όμως ανεξάρτητα από αυτό (για να κάνω και λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου) αν ήμουν στην θέση τους, θα έκανα και άλλη υπομονή,περιμένοντας να περάσει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος από απέναντι, ώστε να γίνει το αδιαχώρητο. Και εξ’ άλλου δεν είναι και λίγα τα έσοδά τους, από τους τουρίστες-επισκέπτες από Ελλάδα.
Από την πλευρά μας όμως εμείς πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο επεισοδίου, αν και οι πανταχού ευρισκόμενοι εθνομηδενιστές μας, είναι πάντοτε έτοιμοι να δείξουν την υποχωρητικότητα που τους χαρακτηρίζει (για χάρη της ειρήνης και της καλής γειτονίας όπως λένε).
Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει να χάσουμε το θάρρος μας και ειδικά ο στρατός μας.Η ιστορία μας (που θέλουν να την ξεχάσουμε) περιγράφει αρκετές περιπτώσεις που ο λαός μας αντιμετώπισε χωρίς φόβο υπέρτερους και ποιο ισχυρούς εχθρούς.
Στην περίπτωσή μας λοιπόν νομίζω ότι θα ήταν ευχής έργο για την πατρίδα μας, να συντομέψουν τα σχέδιά τους για δύο λόγους.
Για πρώτο λόγο, έτσι ώστε να μην έχουμε φτάσει σε βαθύτερο ύπνο ανεμελιάς και εφησυχασμού.
Για δεύτερο λόγο, να μπορούμε ακόμα να ελέγξουμε εδώ, την κατάσταση με τους πρόσφυγες μουσουλμάνους, γιατί αν περάσει ακόμα αρκετός καιρός και οι ροές συνεχιστούν αμείωτες, δεν θέλω να φανταστώ πόσο τραγικά θα γίνουν τα πράγματα.
ΥΓ. Αν υπάρξουν και μερικοί που θα με χαρακτηρίσουν πολεμοχαρή, δεν θα ασχοληθώ μαζί τους και θα τους αφήσω να πλέουν σε ήσυχα πελάγη, αμεριμνησίας και ωχαδερφισμού. Ας αφήσουν όμως εμάς να νοιαζόμαστε και να ανησυχούμε για το μέλλον αυτού του τόπου.
