Κατάγομαι από ένα δήμο των Μεσογείων.
Επειδή η Αττική συμβαίνει μερικές φορές να έχει παρατεταμένη ανομβρία,έτσι και τότε, πρίν πολλά χρόνια (μαθητής του δημοτικού εγώ),είχαμε μεγάλη ανομβρία.
Τότε ο ιερέας της ενορίας, μας κάλεσε να πάμε μια μέρα στο κοντινό βουνο στο εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία να κάνουμε δέηση για να στείλει ο Θεός βροχή στην διψασμένη γη.
Έτσι και έγινε.
Συγκεντρωθήκαμε την ορισμένη ημέρα στο προαύλιο της εκκλησίας, γιατί ήταν μικρή και εμείς πολλοί.
Μετά ο ιερέας μας είπε να γονατίσουμε όλοι και άρχισε να διαβάζει τις ευχές.
Όταν τελείωσε σηκωθήκαμε και τότε συνέβη κάτι το εκπληκτικό.
Ενώ μέχρι που άρχισε η τελετή δεν υπήρχε ούτε ένα συννεφάκι στόν ουρανό,όταν τελείωσε, μέσα σε πέντε λεπτά ο ουρανός έγινε κατάμαυρος και οι πρώτες χοντρές σταγόνες έπεσαν πάνω μας.
Να μην τα πολυλογώ τελικά έγινε κατακλυσμός.
Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, ήλθαν και άλλες ξηρασίες,έγιναν και άλλες λιτανείες αλλά τα αποτελέσματα τους μηδαμινά.
Κάποια μέρα ρώτησα ένα απλοικό και σοφό γεροντάκι να μου πει την γνώμη του γιατί συμβαίνει αυτό και μου απάντησε “Σήμερα παιδί μου οι παπάδες δεν πηγαίνουν στόν Άι-Λιά αν πρώτα δεν μαζέψουν πολλές,” λειτουργίες” και ονόματα για μνημόνευση.
Δεν συμφέρει για τόσο κόπο που κάνουν λένε”.
Και ο δικός μου λογισμός μου λέει μήπως και ο κόσμος που ακολουθεί εκεί ξέρει γιατί πηγαίνει;όχι βέβαια για εκδρομή!
Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Γι’αυτό φτάσαμε σήμερα σε αυτή την κατάσταση.
Επειδή κόψαμε τις γέφυρες επικοινωνίας με τον Θεό και μεταξύ μας.
