Η αμερικανική Αεροπορία (USAF) εξετάζει το ενδεχόμενο προμήθειας ενός έτοιμου ελαφρού μαχητικού αεροσκάφους για να εντάξει στον στόλο της, με την απόφαση να επίκειται την ερχόμενη άνοιξη. Όλα δείχνουν, ότι η σκέψη αυτή έχει ξεκινήσει μετά την ανάπτυξη και κατασκευή του υποηχητικού Scorpion ης Textron, η φιλοσοφία επιχειρησιακής αξιοποίησης του οποίου, όπως την προωθεί η εταιρία, φαίνεται να έχει κινήσει το ενδιαφέρον των Αμερικανών πτεράρχων.
Ωστόσο, αναλυτές αναφέρουν ότι στην «κούρσα» θα εμφανιστούν με προτάσεις και άλλες εταιρίες, οι οποίες εν όψει αυτής της εξέλιξης, θεωρείται βέβαιο ότι προσαρμόζουν τα δικά τους έτοιμα προϊόντα, για να διεκδικήσουν ένα σημαντικό συμβόλαιο το οποίο θα αφορά ίσως και εκατοντάδες αεροσκάφη.
Παραδείγματα αποτελούν τα A-29 Super Tucano της βραζιλιάνικης Embraer που όμως παράγονται στις ΗΠΑ ως αποτέλεσμα του συμβολαίου για την προμήθεια της αφγανικής Αεροπορίας με τα αεροσκάφη αυτά, καθώς επίσης και τα AT-6 Wolverine της Beechcraft Defense.
Σύμφωνα βέβαια με τις διαθέσιμες πληροφορίες οι οποίες προκύπτουν από τα λόγια αξιωματούχων της USAF που έχουν εμπλοκή στις σχετικές συζητήσεις, απόφαση δεν υπάρχει ακόμα, ούτε ασφαλώς και δέσμευση κονδυλίων, καθώς για να προκύψουν όλα αυτά θα πρέπει να δοθεί το «πράσινο φως» από την ηγεσία του Κλάδου, έχοντας στα χέρια σχετική μελέτη σκοπιμότητας με επιχειρησιακά και οικονομικά δεδομένα.
Προφανώς, η πιο λογική αποστολή του αεροσκάφους θα είναι η εγγύς υποστήριξη (close-air support), αν και όπως διευκρινίζεται η συζήτηση δεν αφορά αντικατάσταση των A-10 Thunderbolt II, αλλά για απλή συμπλήρωσή τους στον ρόλο που καλούνται να εκτελέσουν και το κάνουν με απόλυτη επιτυχία, αν και ο επιχειρησιακός τους βίος πλησιάζει στο τέλος του.
Η επιλογή του αεροσκάφους θα γίνει με τη λογική ότι αυτό θα συνεπάγεται σημαντικές οικονομίες κλίμακος, αφού θα είναι πολύ φθηνότερο στη συντήρησή του από τα σύγχρονα μαχητικά στο οπλοστάσιο της USAF, ενώ και η ώρα πτήσης θα είναι θεαματικά οικονομικότερη σε σύγκριση με τα πανάκριβα F-22 Raptor και F-35 Lightning II, ακόμα και τα F/A-18 Super Hornet, F-15 Strike Eagle και F-16 Fighting Falcon.
Ο Κλάδος θα είχε κάθε λόγο να επιδιώκει τη μη καταπόνηση τους και τη «συντήρηση δυνάμεων», καθώς οι εξοικονομήσεις θα ήταν μεγάλες, κάτι απόλυτα συμβατό και με τη φιλοσοφία που έχει διατυπώσει ο νέος πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και το επιτελείο του.
Υπενθυμίζεται και η προτροπή από την πλευρά του ισχυρού Γερουσιαστή Μακέιν, επικεφαλής της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων, μέσω μελέτης που δόθηκε στη δημοσιότητα υπό τη μορφή Λευκής Βίβλου πριν λίγες ημέρες, καλώντας την Αεροπορία να αναπτύξει νέες αεροπορικές δυνατότητες στον τομέα της ηλεκτρονικής επίθεσης και όχι μόνο, κάνοντας λόγο για την προμήθεια 300 ελαφρών μαχητικών χαμηλού κόστους, τα οποία θα απαιτούν λίγη δουλειά για να αναπτυχθούν.
Η διατύπωση αυτή και μόνο θα στοιχημάτιζε κανείς ότι αποτελεί «φωτογραφία» για το Scorpion ης Textron και με δεδομένο ότι το «λόμπινγκ» κάνει θαύματα… ο θεσμοποιημένος δηλαδή τρόπος προώθησης συμφερόντων «σε ένα σύστημα που αρέσκεται να επηρεάζεται», όπως χαρακτηριστικά αποκαλείται το αμερικανικό.
Τούτων λεχθέντων, αναρωτιέται κανείς εάν τέτοια σκέψη έχει περάσει από το μυαλό των Ελλήνων πτεράρχων, με ακριβώς την ίδια λογική, την αποφυγή δηλαδή χρήσης των F-16 και Mirage σε αποστολές που μπορούν να εκτελεστούν από άλλα αεροσκάφη των οποίων το κόστος πτήσης ανά ώρα και γενικότερα της συντήρησης θα αποτελεί κλάσμα αυτού των μαχητικών.
Είναι η πανομοιότυπη λογική της αναμονής των C-27J Spartan ως «σωτήρες», καθώς όπως τότε είχε διευκρινιστεί από επιτελείς του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ), δεν υπήρχε λόγος να απογειώνονται C-130 είτε για κάποια αεροδιακομιδή κατεπείγουσα, είτε για να μεταφερθεί ένας μόνο κινητήρας σε κάποιο νησί όπου κάποιο μαχητικό παρουσίασε βλάβη, αλλά η ίδια δουλειά μπορεί να έλθει σε πέρας από κάποιο αεροσκάφος που θα στοιχίσει φθηνότερα.
Θεωρείται βέβαιο, ότι πιο ειδικοί από εμάς θα μπορούσαν να βρουν πλειάδα αποστολών για τέτοια αεροσκάφη, ενώ τα οφέλη από την αξιοποίηση τους είναι πανομοιότυπα με αυτά που αφορούν την αμερικανική Αεροπορία, τη USAF, αν και προφανώς αφορά μη συγκρίσιμα μεγέθη με την ελληνική.
Είναι επίσης βέβαιο ότι θα υπάρχουν και αντεπιχειρήματα, όμως σε μια εποχή που τα οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας γίνονται ολοένα και ακριβότερα, τόσο στην απόκτηση όσο και στη διατήρησή τους σε κατάσταση ετοιμότητας στο οπλοστάσιο, η συζήτηση αυτή εκτιμάται πως είναι θέμα χρόνου να ξεκινήσει.
