Συγγραφέας: Robert Arvay μέσω του American Thinker
Έχει ξανασυμβεί στην ιστορία. Όσοι πιστεύουν ότι δεν μπορεί να ξανασυμβεί είναι εκτός πραγματικότητας…
Το 1200 π.Χ., ο παγκόσμιος πολιτισμός κατέρρευσε. Αυτό είναι μόνο εν μέρει υπερβολή. Η Αμερική και η Ασία βρίσκονταν σε διαφορετική πορεία, αλλά το μεσογειακό σύμπλεγμα πολιτισμών, ο «γνωστός κόσμος», καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Έθετε τα θεμέλια του Δυτικού Πολιτισμού, που είναι το σύγχρονο παγκόσμιο πρότυπο για την επιστήμη, την τεχνολογία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αυτοδιοίκηση — και, κρίσιμα, μια διαρκής μονοθεϊστική κοινωνία.
Η Κατάρρευση της Εποχής του Χαλκού διήρκεσε περίπου έναν αιώνα, αλλά αυτό είναι ξαφνικό σε ιστορικούς όρους. Πριν από το 1300 π.Χ. υπήρχε ένα δίκτυο εύπορων, σταθερών βασιλείων. Στη συνέχεια, λίγο αργότερα, όλα πήγαν στραβά ταυτόχρονα. Ηφαίστεια και εισβολές ήταν οι κύριες αιτίες, αλλά πολλοί άλλοι παράγοντες έπαιξαν ρόλο. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή κραταιών αυτοκρατοριών. Ακμάζουσες πόλεις έπεσαν σε ερείπια. Οι εμπορικές οδοί κόπηκαν. Βάρβαροι σφαγίασαν ολόκληρους πληθυσμούς.
Η ανάκαμψη πήρε αιώνες, αλλά να εδώ, να απολαμβάνουμε άλλη μια χρυσή εποχή παγκόσμιας ευημερίας. Ναι, υπάρχουν σκοτεινές κηλίδες και ανοιχτές πληγές στην εικόνα, αλλά μέρα με τη μέρα, οι περισσότεροι άνθρωποι ξυπνούν με εσωτερική υδραυλική και ελεγχόμενες θερμοκρασίες. Απολαμβάνουν το πρωινό τους, και ευημερούν μέσα στην οικογένεια, την καριέρα και την άνεση.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να καταρρεύσουν μέσα σε μια ζωή ή λιγότερο.
Στη δεκαετία του 1980, οι πολιτιστικοί επαναστάτες φώναζαν: «Hey, hey, ho, ho, Western civ has got to go» (Η δυτική παράδοση πρέπει να φύγει). Αν κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά τότε, τους παίρνουμε τώρα, γιατί πετυχαίνουν αυτό που θέλουν.
Δείτε την Ευρώπη. Το προαναφερθέν σύγχρονο παγκόσμιο πρότυπο για την επιστήμη κ.λπ. διαβρώνεται. Εισβολείς που κάποτε απωθούνταν στα τείχη, τώρα έχουν προσκληθεί μέσα από τις πύλες, και τους δίνεται φαγητό, στέγη, ιατρική περίθαλψη και ελευθερία. Σε αντάλλαγμα, λεηλατούν, βιάζουν και δολοφονούν τους ευεργέτες τους. Η επανάσταση συνεχίζεται.
Όλα αυτά δεν ήταν μόνο απολύτως προβλέψιμα, αλλά στην πραγματικότητα προβλέφθηκαν. Η Ουγγαρία και η Πολωνία έδωσαν την προειδοποίηση δυνατά και καθαρά, όπως και οι κλασικοί φιλελεύθεροι σε όλη την Ευρώπη και τον αγγλόφωνο κόσμο. Σήμερα, αυτά τα δύο έθνη είναι οι ασφαλέστερες και πιο σταθερές χώρες της Ευρώπης, ωστόσο δέχονται σφοδρή κριτική από τις άλλες για την εφαρμογή ακριβώς των πολιτικών που τα καθιστούν λαμπρά παραδείγματα του τι θα μπορούσε να είναι η ήπειρος. Οι λεπροί φωνάζουν στους υγιείς: «Γίνετε σαν εμάς!»
Είναι δυνατή η αναστροφή της αυτοκαταστροφής που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή; Ναι, αλλά ο επίδεσμος πρέπει να ξεκολλήσει οδυνηρά. Οι μαζικές απελάσεις, που προηγουμένως ήταν αδιανόητες για το αριστερό μυαλό, τώρα συζητούνται σοβαρά ως αναγκαιότητα. Οι οδυνηρές λύσεις, ωστόσο, δεν είναι κάτι που οι αδαείς πληθυσμοί αποδέχονται, ή ακόμη και κατανοούν.
Όπως κατανοούσαν οι Ιδρυτές μας, τα κακά θα υποφέρονται όσο είναι υποφερτά, αλλά τελικά, γίνονται ούτε ανεκτά ούτε ανεχτά. Τι συμβαίνει όταν τα κακά είναι τόσο βαθιά ριζωμένα που η αφαίρεσή τους δεν είναι απλώς οδυνηρή, αλλά καταστροφική για τους θεσμούς της εξουσίας;
Είναι ριζωμένα. Η Δυτική Ευρώπη, που κάποτε ήταν το προπύργιο όλων όσων είναι πολύτιμα σε μια ελεύθερη κοινωνία, έχει πέσει σε μια κατάσταση που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως τελική παραφροσύνη — μια κατάσταση όπου η θεραπεία θεωρείται η ασθένεια, και αντίστροφα.
Χειρότερα ακόμη, ο Καναδάς και η Αυστραλία, θρυλικοί σύμμαχοι και εταίροι των Ηνωμένων Πολιτειών, πέφτουν με τα μούτρα στον ίδιο βάλτο. Οι βάλτοι, σχεδόν εξ ορισμού, γίνονται μόνο χειρότεροι, τραβώντας τα θύματά τους όλο και πιο βαθιά όσο περισσότερο παλεύουν να απεγκλωβιστούν. Ο Καναδάς θα το ανακαλύψει σύντομα αυτό, χάρη στους νέους φίλους του στην κομμουνιστική Κίνα.
Στη δεκαετία του 1940, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βρισκόταν στα πρόθυρα της τελικής κατάρρευσης. Οι οικονομίες της Ιταλίας και της Γερμανίας είχαν γίνει τόσο επιβαρυμένες που εγκαταστάθηκαν βάναυσες δικτατορίες ως λύση, φέρνοντας ακόμη περισσότερη καταστροφή. Θα επαναληφθεί η ιστορία;
Υπάρχει ελπίδα. Ο χαλκός δεν ήταν ποτέ το καλύτερο μέταλλο· το σίδερο είναι καλύτερο, αλλά το σίδερο είναι πιο δύσκολο να σφυρηλατηθεί από το κράμα χαλκού-κασσιτέρου του χαλκού. Μόνο όταν οι προμήθειες κασσιτέρου κόπηκαν, οι σιδηρουργοί αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο πιο άφθονο και ισχυρό στοιχειακό σίδερο. Ήταν εκεί από την αρχή, διαθέσιμο όλο τον καιρό. (Δίνει αυτό μεγαλύτερο νόημα στη λέξη ειρωνεία;)
Κατ’ αναλογία, η πολυπολιτισμικότητα είναι το αδύναμο κράμα διαφόρων, ασύμβατων πολιτισμών. Οι αξίες του Δυτικού πολιτισμού είναι το σίδερο — δύσκολες στην εφαρμογή αλλά ανώτερες αξίες στις οποίες πρέπει να επιστρέψουμε. Η Ευρώπη μπορεί να επιβιώσει, αλλά θα πρέπει να συρθεί, κλωτσώντας και ουρλιάζοντας (και χειρότερα) σε όλη τη διαδρομή.
Ζήτω η Ουγγαρία. Ζήτω η Πολωνία.
