Σε περιόδους κρίσεων όπως αυτή που ζούμε τώρα με την Τουρκία, οι δημοσιογράφοι εξακολουθούμε να θέτουμε το λάθος ερώτημα! “Είναι έτοιμες οι ΕΔ να αντιμετωπίσουν μια σοβαρή κρίση με τη Τουρκία;”
Η απάντηση στο ερώτημα είναι πάντα καταφατική και αποδείχτηκε ακόμη και στη κρίση των Ιμίων. Εκ των υστέρων βέβαια…
Το ερώτημα που θα πρέπει να θέτουμε σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, είναι αν οι πολιτικοί μας είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν μια σοβαρή κρίση με τη Τουρκία! Αυτοί θα κληθούν να πάρουν τις αποφάσεις που οι στρατιωτικοί θα εκτελέσουν…
Είναι έτοιμοι; Η απάντηση είναι πως όχι!
Πρώτα απ΄ όλα γιατί δεν έχουν εκπαιδευτεί σε τίποτα σε όσα έχουν σχέση με τη διαχείριση μιας τέτοιας κρίσης. Αν θυμόμαστε καλά ο σημερινός πρωθυπουργός έχει βρεθεί στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων μια φορά μαζί με τον ΥΕΘΑ για “εκπαιδευτικούς λόγους”. Το σενάριο της άσκησης που κλήθηκαν να διαχειριστούν, είχε να κάνει με αεροσκάφος που είχε καταληφθεί από τρομοκράτες… Από τους προκατόχους του κ.Τσίπρα δεν θυμόμαστε κάποιον που να επισκέφθηκε το ΕΘΚΕΠΙΧ για λόγους “εκπαιδευτικούς”. Θυμόμαστε βέβαια άπαντες πολύ καλά τον κ.Σημίτη, ο οποίος ακόμη και το κρίσιμο ΚΥΣΕΑ των Ιμίων το έκανε …στη Βουλή! Εκείνο το ΚΥΣΕΑ στο οποίο ρωτούσαν τον τότε Α/ΓΕΙΆ Ναύαρχο Χ. Λυμπέρη, τι είναι οι κανόνες εμπλοκής…
Την παντελή έλλειψη εκπαίδευσης των πολιτικών μας στην αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων, την επεσήμανε και ο επίτιμος Α/ΓΕΝ Ναύαρχος Κοσμάς Χρηστίδης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Militaire.gr.
Η έλλειψη γνώσεων και πείρας, φάνηκε και στη περίπτωση του επεισοδίου με το τουρκικό ελικόπτερο στη Ρω. Διαφορετικές “φωνές” και διαφορετικές οπτικές γωνίες στην αντιμετώπισή του.
Όταν η κατάσταση θα γίνει πραγματικά κρίσιμη, δεν θα ΄ναι δυστυχώς αρκετή η αυτονόητη -ελπίζουμε- ομοψυχία. Οι πολιτικοί μας μάλλον δεν γνωρίζουν, ή δεν έχουν καταλάβει πως θα κληθούν να πάρουν ή να στηρίξουν αποφάσεις που θα πρέπει να ληφθούν αστραπιαία. Δεν γνωρίζουν ή δεν έχουν καταλάβει, ότι ο καθένας τους θα πρέπει να παίξει ένα ρόλο, για να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα εντός της χώρας και να γίνει η “εκπομπή” των απαραίτητων μηνυμάτων προς τα έξω. Οι παλιοί πολιτικοί ‘ήξεραν να “παίζουν” αυτούς τους ρόλους. Το “βυθίσατε το Χόρα” του Α. Παπανδρέου βοήθησε τον Καραμανλή. Και το 1987 ο Α. Παπανδρέου ως πρωθυπουργός πλέον, μπόρεσε να διαχειριστεί την κρίση με τη Τουρκία έχοντας την απαραίτητη στήριξη.
Σήμερα που οι νέοι με φρέσκιες υποτίθεται ιδέες πολιτικοί, έχουν τις τύχες μας στα χέρια τους, τι θα κάνουν; Δεν μιλάνε και δεν συνεννοούνται ούτε για τα πιο απλά. Θα καταφέρουν να μιλήσουν και να συνεργαστούν στα πιο…πολύπλοκα; Ας το ελπίσουμε, γιατί είναι σίγουρο πως αν η κατάσταση στα ελληνοτουρκικά πάει τόσο άσχημα όσο δείχνει, δεν θα υπάρχει πάλι χρόνος να τους εξηγούν οι στρατιωτικοί, τι είναι για παράδειγμα, οι Εθνικοί Κανόνες Εμπλοκής (Ε.Κ.Ε.)!
