Και τα τρία προσφέρουν στους δισεκατομμυριούχους του αμερικανικού «imperium» και τους προσωπικούς εκπροσώπους τους την ευκαιρία να συναντηθούν και να συζητήσουν κατ’ ιδίαν, διευκολύνοντας έτσι — χωρίς ωστόσο να το αποδεικνύουν — τις κοινές συνωμοσίες τους όχι μόνο κατά δισεκατομμυριούχων εκτός του imperium, αλλά και κατά κυβερνήσεων ξένων χωρών που επιθυμούν να αποκτήσουν (να ενσωματώσουν στο imperium), καθώς και κατά των εργαζομένων και καταναλωτών στη δική τους χώρα. (Τελικά, αυτό σχετίζεται με την προστασία «Too Big To Fail» των υπερπλούσιων από την κυβέρνηση και πολλά άλλα.)
Το Semafor είναι το λιγότερο συζητημένο από τα τρία στο ευρύ κοινό, καθώς είναι το νεότερο και λειτουργεί επιπλέον ως μέσο ενημέρωσης. Είναι εξαιρετικά κατάλληλο για να μεταφέρει σε ένα ευρύτερο κοινό τη γνώμη της «ελίτ» ή της «C-Suite» (ηγεσίας) των εταιρειών στην ίδια την αυτοκρατορική χώρα, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Semafor δημοσιεύει τόσο ειδήσεις όσο και άρθρα γνώμης που θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος και χρησιμότητας για αυτά τα άτομα· ωστόσο, δεν προέρχεται κίνδυνος από αυτή τη λειτουργία μέσων — και έχει ανταγωνιστές σε αυτόν τον τομέα: τη Wall Street Journal, τους Financial Times, τον Economist, το Forbes, το Bloomberg κ.λπ. Κανένας όμως από αυτούς τους παράγοντες δεν διαθέτει το δίκτυο για ιδιωτικές συνέδρια ελίτ που διατηρεί το Semafor.
Στις 12 Οκτωβρίου, η οικονομική συντάκτρια του Semafor Liz Hoffman τιτλοφόρησε «Single Point of Failure» και ανέφερε ότι η πολιτική «Too Big To Fail» (που ευνοεί την οικονομική συγκέντρωση) της αμερικανικής κυβέρνησης, που οδήγησε και προκάλεσε το οικονομικό κραχ του 2008, έχει επεκταθεί έκτοτε, ώστε να περιλαμβάνει περισσότερα από χρηματοπιστωτικές εταιρείες:
«”Θέλετε ‘too big to fail’; Ορίστε!” ουρλιάζει η τηλεοπτική εκδοχή του Hank Paulson στην ταινία του HBO του 2011, καθώς παρακολουθεί την κατάρρευση της AIG. Το αεροπλάνο που τον είχε μεταφέρει σε μια έκτακτη σύσκεψη στη Νέα Υόρκη ήταν μισθωμένο από την AIG. Τα κατασκευαστικά έργα που πέρασε στον δρόμο προς την Fed της Νέας Υόρκης χρηματοδοτούνταν από την AIG. Ογδόντα εκατομμύρια ασφαλιστήρια συντάξεων, ασφαλισμένα από την AIG.
Το 2008, το γεγονός ότι μια μόνο εταιρεία είχε γίνει το μόνο αδύναμο σημείο ολόκληρης της οικονομίας έγινε προφανές μόνο όταν βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Τουλάχιστον αυτή τη φορά μπορούμε να το αναγνωρίσουμε με λαμπερό ήλιο: Η Nvidia είναι επίσημα πολύ μεγάλη για να αποτύχει.
Πάνω από 108 δισεκατομμύρια δολάρια σε συμβόλαια leasing για data centers, εγγυημένα από την Nvidia. Οκτώ σεντς από κάθε δολάριο που επενδύεται στον S&P 500 είναι επενδεδυμένα στην Nvidia. Αξίας 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε μετοχές ιδιωτικών εταιρειών, πολλές από τις οποίες περιλαμβάνονται στους πελάτες της, και άλλα 63 δισεκατομμύρια δολάρια σε εισηγμένες εταιρείες που ανήκουν στην Nvidia. Είναι ένα είδος μηχανής εξαγορών AI, και το σαββατοκύριακο υπήρξαν νέες αναφορές ότι η εταιρεία βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για να εξαγοράσει ή να επενδύσει τόσο σε έναν πελάτη, την Reflection AI, όσο και σε έναν ανταγωνιστή, την d-Matrix.
Ο ισολογισμός είναι προς το παρόν αρκετά ισχυρός — ένα μήνυμα που υπογραμμίστηκε τον περασμένο μήνα με μια χειρονομία επαναγοράς μετοχών. Αλλά η Nvidia έχει γίνει η τράπεζα και το δίχτυ ασφαλείας της AI, ένα κεντρικό σημείο αναφοράς για χρηματοοικονομική και συναισθηματική ασφάλιση. Πέρα από τους αριθμούς, μια εταιρεία είναι πολύ μεγάλη για να αποτύχει όταν η απάντηση στο ερώτημα «Θα παρέμβει η κυβέρνηση για να τη σώσει;» είναι «Ναι».
Οι μεγάλες τράπεζες υπόκεινται σε ετήσιους ελέγχους για να δουν πώς θα τα πάνε υπό διάφορες οικονομικές συνθήκες — αύξηση της ανεργίας, πτώση των τιμών των ακινήτων. Τι θα έδειχνε ένα stress test στην Nvidia που λαμβάνει υπόψη μια αύξηση του κόστους του χρέους που σχετίζεται με την AI, μια πτώση των αποτιμήσεων των start-ups που χρηματοδοτούνται από venture capital και μια επιβράδυνση της κατασκευής data centers;
Υπάρχει λόγος που ο Paulson άφησε τη Lehman Brothers να καταρρεύσει αλλά έσωσε την AIG.
Φυσικά, το επιχείρημά τους για την ανάγκη να τερματίσει η αμερικανική κυβέρνηση την πολιτική της «Too-big-to-fail» και να την αντικαταστήσει με μια ολοκληρωμένη ρυθμιστική πολιτική για να εμποδίσει μια μόνο εταιρεία να γίνει τόσο ισχυρή, είναι άψογο. Αλλά στο πιο άμεσο πλαίσιο που είναι καθοριστικό για αυτά τα στελέχη, το μήνυμα είναι: Ο επόμενος οικονομικός κραχ θα είναι ο μεγαλύτερος όλων των εποχών, και η Nvidia είναι η σημερινή AIG, όχι κάποιο είδος Lehman. Η Nvidia είναι «too big to fail», αλλά οι εταιρείες που ασφαλίζει (Amazon, Microsoft, Meta, Equinix, QTS κ.λπ.) δεν είναι· επομένως καθεμία από αυτές θα μπορούσε να είναι η επόμενη Lehman Brothers.
Έτσι συνέβη η κατάρρευση του 2008:
Τα χρηματοοικονομικά παράγωγα εγκρίθηκαν από τον Bill Clinton στο τέλος της θητείας του και είναι σχεδιασμένα και χρησιμοποιούνται έτσι ώστε να λειτουργούν αντί για ασφαλιστήριο συμβόλαιο, μεταφέροντας χρηματοοικονομικούς κινδύνους στο κοινό και το κράτος — για να κοινοτικοποιηθούν οι κίνδυνοι (οι ζημιές) ενώ τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται (στους χρηματοοικονομικούς ομίλους). Ένα Credit Default Swap είναι ένα χρηματοοικονομικό παράγωγο που λειτουργεί ως υποκατάστατο ασφάλισης κατά της αθέτησης μιας δόσης (ή ομάδας) Collateralized Debt Obligations. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2008, η Federal Reserve έσωσε την A.I.G. με ένα αρχικό δάνειο ύψους 85 δισεκατομμυρίων δολαρίων, εξασφαλισμένο από τα περιουσιακά στοιχεία της A.I.G., καθώς και με warrants για 80% συμμετοχή του κράτους στην εταιρεία. Η A.I.G. είχε καταρρεύσει λόγω χρεογράφων Credit-Default-Swap (CDS) που είχαν εκδοθεί από το υποκατάστημά της στο Λονδίνο και ασφάλιζαν 441 δισεκατομμύρια δολάρια σε AAA-εξασφαλισμένα ομόλογα (CDOs) (στεγαστικά καλυμμένα ομόλογα) άλλων εταιρειών που είχαν υπερτιμηθεί από τη Moody’s και την S&P. Αυτά τα ομόλογα είχαν υπερτιμηθεί επειδή η πιστοληπτική ικανότητα των δανειοληπτών δεν αποκαλύφθηκε στους οίκους αξιολόγησης. Όποιος εμπιστευόταν τους οίκους αξιολόγησης εμπιστευόταν ουσιαστικά ψέματα. (Οι πωλητές που είχαν πουλήσει στεγαστικά δάνεια σε αυτούς τους αγοραστές ακινήτων έπαιρναν τις προμήθειές τους με βάση τον όγκο των πωλήσεών τους και επομένως είχαν κάθε συμφέρον να ολοκληρώσουν κάθε συναλλαγή ανεξάρτητα από τη φερεγγυότητα του δανειολήπτη και να μην αποτραπούν από τέτοια γεγονότα από το να κλείσουν μια συναλλαγή. Αυτά τα ψέματα των οίκων αξιολόγησης ωφέλησαν τις χρηματοοικονομικές εταιρείες που εξέδιδαν και εμπορεύονταν αυτά τα στεγαστικά καλυμμένα χρεόγραφα (Mortgage-Backed Securities, «MBS»).) Ένας ακόμη λόγος που αυτά τα CDO ομόλογα που δημιουργήθηκαν για επενδυτές υπερτιμήθηκαν από τους οίκους αξιολόγησης είναι ότι οι εταιρείες που πουλούσαν αυτά τα CDO λειτουργούσαν ως χρηματοδότες για τη Moody’s και την S&P στην αξιολόγηση αυτών των ομολόγων και επομένως έλεγχαν τις αξιολογήσεις των CDO. Τα CDS (Credit Default Swaps) ήταν επομένως τοξικά επενδυτικά παράγωγα που ήταν ουσιαστικά ακάλυπτα (ή μη κεφαλαιοποιημένα) στοιχήματα ότι αυτά τα CDO ομόλογα δεν θα αθετούσαν. Αλλά οι καταρρέουσες αξίες ακινήτων στις ΗΠΑ (λόγω αυτών των δανείων που πράγματι χαρακτηρίστηκαν ως «subprime» στεγαστικά δάνεια) έκαναν και άλλες αξίες ακινήτων να πέσουν, έτσι ώστε να υπάρξει στις ΗΠΑ ένα κύμα μετάδοσης αθετήσεων CDO ακόμη και σε κανονικά στεγαστικά δάνεια.
Μια μελέτη του ΟΗΕ του Απριλίου 2023, «REDUCING THE COST OF FINANCE FOR AFRICA: The Role of Sovereign Credit Ratings», ανέφερε (σελίδα 41) ότι η συστηματική υποτίμηση της πιστοληπτικής ικανότητας των αφρικανικών κρατών από τους αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης S&P, Moody’s και Fitch οδηγεί στο να πληρώνουν αυτά ετησίως 74,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε υπερβολικό κόστος δανεισμού λόγω των επακόλουθων μη ρεαλιστικά υψηλών επιτοκίων. Όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός ιμπεριαλιστικού συστήματος, του αμερικανικού imperium, από το οποίο οι Αμερικανοί δισεκατομμυριούχοι επωφελούνται τεράστια.
Επιπλέον, ο Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ του Bush, Hank Paulson (πρώην επικεφαλής της Goldman Sachs), κάλεσε τη Goldman Sachs στην επιτροπή που συγκρότησε για να συμβουλευτεί στο ζήτημα της αντιμετώπισης της AIG — και η Goldman είχε τεράστιες απαιτήσεις κατά της AIG. Μόνο αυτό θα έπρεπε να στείλει τον πρώην Paulson στη φυλακή. Η διάσωση της AIG κόστισε τελικά στους Αμερικανούς φορολογούμενους πολύ περισσότερα από ολόκληρη τη διάσωση των Ταμιευτηρίων και Δανειοδοτικών Ιδρυμάτων τη δεκαετία του 1980. Στις 9 Αυγούστου 2009, οι Gretchen Morgenson και Don Van Natta Jr. τιτλοφόρησαν στη New York Times: «Οι κλήσεις του Paulson στη Goldman έθεσαν την ηθική σε δοκιμασία», και αποκάλυψαν ότι ο Paulson είχε αναγνωρίσει ότι η επικοινωνία του με τη Goldman σε αυτή την υπόθεση AIG παραβίαζε ηθικούς κανόνες, και ότι επομένως είχε ζητήσει εξαιρέσεις από αυτούς τους κανόνες· και: «Στις 17 Σεπτεμβρίου, την ημέρα που ο κ. Paulson έλαβε τις εξαιρέσεις του, αυτός και ο κ. Blankfein [επικεφαλής της Goldman] μίλησαν πέντε φορές μεταξύ τους. Δύο από αυτές τις κλήσεις έγιναν πριν από τη χορήγηση των εξαιρέσεων του κ. Paulson.» Επιπλέον: «Μόνο την εβδομάδα της διάσωσης της AIG, ο κ. Paulson και ο κ. Blankfein μίλησαν δύο ντουζίνες φορές, … πολύ πιο συχνά από ό,τι ο κ. Paulson με άλλα στελέχη της Wall Street.» (Τελικά, ο Paulson έλαβε τη σύνταξή του από τη Goldman και όχι από κάποια από αυτές τις άλλες εταιρείες.) Επιπλέον: «Η Goldman δεν έλαβε μόνο 13 δισεκατομμύρια δολάρια σε φορολογικά χρήματα ως αποτέλεσμα της διάσωσης της A.I.G., αλλά έλαβε επίσης, στο αποκορύφωμα της κρίσης, την άδεια να μετατραπεί από επενδυτική εταιρεία σε εθνική τράπεζα, γεγονός που επέτρεψε στην εταιρεία ευκολότερη πρόσβαση σε ομοσπονδιακή χρηματοδότηση. … Η Goldman έλαβε επίσης κρατικές εγγυήσεις δανείων και 10 δισεκατομμύρια δολάρια στο πλαίσιο του “Troubled Asset Relief Program”. Η εταιρεία επωφελήθηκε επιπλέον όταν η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς SEC άλλαξε ξαφνικά τους κανόνες της για το χρηματιστήριο και απαγόρευσε στους επενδυτές να κερδοσκοπούν κατά των μετοχών της Goldman μέσω ανοικτών πωλήσεων.» Οι δημοσιογράφοι της Times ζήτησαν συνομιλία με τον κ. Paulson, αλλά αυτός αρνήθηκε· αντ’ αυτού, οι δημοσιογράφοι μίλησαν με τη συνεργάτιδά του Michele Davis, η οποία έκανε αρκετούς ισχυρισμούς που οι δημοσιογράφοι θεώρησαν ψευδείς, για παράδειγμα ότι μια εξαίρεση του Υπουργείου Οικονομικών δεν ήταν νομικά απαραίτητη και ότι ο Paulson δεν είχε επιρροή στην απόφαση για τη διάσωση της AIG. Η φήμη του Blankfein έπεσε σε ιστορικό χαμηλό το 2010 αφού έγινε γνωστό ότι η Goldman Sachs είχε συσκευάσει και πουλήσει στεγαστικά χρεόγραφα που προφανώς ήταν σχεδιασμένα να αποτύχουν και στη συνέχεια έκανε ανοικτές πωλήσεις αυτών των ομολόγων, με αποτέλεσμα η εταιρεία να αποκομίσει τεράστιο κέρδος ενώ οι πελάτες της έχασαν χρήματα. Η JPMorgan Chase ενήργησε παρόμοια, αλλά ο επικεφαλής της Jamie Dimon δεν επικρίθηκε με τον ίδιο τρόπο — ίσως επειδή ήταν ιδιαίτερος φίλος του Προέδρου Obama.
Ρώτησα το ChatGPT: «Ο Paulson άφησε τη Lehman να καταρρεύσει, αλλά όχι την AIG. Αν η Nvidia είναι η σημερινή AIG, ποια θα μπορούσε να είναι η σημερινή Lehman;» Απάντησε (και στη συνέχεια εξήγησε γιατί): «Ο αγαπημένος μου είναι η CoreWeave. Δεύτερη είναι η Oracle. Αν όμως στην αναλογία σας πρόκειται για το ποια εταιρεία θα μπορούσε η Ουάσινγκτον να αφήσει σκόπιμα να αποτύχει ενώ σώζει τη Nvidia, η CoreWeave είναι η πιο αποκαλυπτική επιλογή. Η διαφορά είναι μεταξύ μιας εταιρείας που είναι οικονομικά ευάλωτη και μιας της οποίας η κατάρρευση θα μπορούσε να απειλήσει ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα.» Με άλλα λόγια: Η Oracle είναι πολύ ισχυρή για να μην τη σώσει η κυβέρνηση σε περίπτωση κατάρρευσης.
Αυτές είναι χρήσιμες πληροφορίες για τους υπερπλούσιους, αλλά όχι για ιδιώτες των οποίων ο πλούτος αποτελείται κυρίως από τις κατοικίες τους. Το Semafor απευθύνεται στους πρώτους· επομένως θα μπορούσε να βοηθήσει αυτό το κοινό να ενημερωθεί για τους κινδύνους της Nvidia.
Τον Σεπτέμβριο του 2020, η RAND Corporation — εκείνο το think tank που (όπως αναφέρεται κρυμμένο στη μέση μιας μακράς έκθεσης ενός άλλου think tank) την περίοδο 2019-2023 έλαβε από τον μεγαλύτερο χρηματοδότη της, το Πεντάγωνο (ίσως την ομοσπονδιακή υπηρεσία που βοηθά περισσότερο τους δισεκατομμυριούχους), δεκαέξι φορές περισσότερη χρηματοδότηση από όλα τα άλλα εννέα από τα δέκα think tanks που έλαβαν τα περισσότερα χρήματα του Πενταγώνου μαζί· και επομένως είναι σαφώς το think tank του Πενταγώνου — δημοσίευσε ωστόσο μια μελέτη, «Trends in Income From 1975 to 2018», συνταχθείσα από τους Carter C. Price και Kathryn A. Edwards, στην οποία αναφέρονταν τα εξής: «Από το 1975 έως το 2018, η διαφορά μεταξύ του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος εκείνων κάτω από το 90ο εκατοστημόριο και της αντιπαραθετικής αξίας σε περίπτωση δίκαιης ανάπτυξης ανήλθε σε 47 τρισεκατομμύρια δολάρια», που σημαίνει ότι σε αυτά τα 43 χρόνια το πλουσιότερο 10% έλαβε 47 τρισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από ό,τι αν η κατανομή εισοδήματος στην Αμερική είχε παραμείνει όπως το 1975 (που αντιστοιχούσε περίπου στην κατανομή εισοδήματος που υπήρχε από το 1947, το πρώτο έτος έρευνας). Επιπλέον, έδειξε ότι το μερίδιο του κορυφαίου 10% στο φορολογητέο εισόδημα αυξήθηκε από 33% το 1975 σε 50% το 2018. Η «Εικόνα 1» τους έδειξε ότι η εισοδηματική ανισότητα στις ΗΠΑ εκτοξεύτηκε από το 1980 (η εποχή του Προέδρου Reagan). (Βλ. επίσης τη συνέχεια της μελέτης τους: https://www.rand.org/pubs/research_briefs/RBA516-1.html). Για να συνδεθεί το αποτέλεσμα με τους κανονικούς Αμερικανούς, η έκθεση ανέφερε στη σελίδα 10: «Για παράδειγμα, το διάμεσο εισόδημα όλων των ενηλίκων με μη μηδενικό εισόδημα το 1975 ήταν 26.000 δολάρια [και] αυξήθηκε σε 36.000 δολάρια μέχρι το 2018. Αν το εισόδημα αυτού του εκατοστημορίου είχε αυξηθεί με τον ίδιο ρυθμό με την οικονομία [ή αν είχε διατηρηθεί η αρχική κατανομή εισοδήματος], θα είχε φτάσει τα 57.000 δολάρια», που θα ήταν 58% περισσότερα από το 1975. Έτσι, ο μέσος Αμερικανός εισοδηματίας το 2018 έλαβε μόνο 36.000/57.000 ή 63% του εισοδήματος που θα λάμβανε αν η κατανομή εισοδήματος των ετών 1947-1975 είχε παραμείνει σταθερή, αντί να εκτιναχθεί μόνο για το πλουσιότερο 10%. Επιπλέον, «η μέση αύξηση εισοδήματος του κορυφαίου 1% ήταν σημαντικά υψηλότερη λόγω σημαντικής αύξησης της διασποράς εισοδήματος εντός του 99ου εκατοστημορίου και ανήλθε σε περισσότερο από 300% του πραγματικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ.» Η αύξηση του πλούτου του πλουσιότερου 1% επισκίασε ακόμη και αυτή του υπόλοιπου κορυφαίου 10%. Υπήρχε λοιπόν πρόβλημα με την προηγούμενη κατανομή εισοδήματος, ή υπάρχει πρόβλημα με την τρέχουσα κατανομή εισοδήματος; Ίσως τα συνέδρια που πραγματοποιούνται αποκλειστικά κατόπιν πρόσκλησης και προορίζονται μόνο για δισεκατομμυριούχους και τους εκπροσώπους τους αποτελούν μέρος αυτής της τάσης, όπου ολοένα και περισσότερος πλούτος μεταφέρεται από όλους τους άλλους στους υπερπλούσιους. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο μέσω ατόμων, αλλά πρωτίστως μέσω του συστήματος, του κοινωνικού μηχανισμού. Και οργανισμοί όπως το Bilderberg, το WEF και το Semafor λιπαίνουν αυτόν τον μηχανισμό.
