Ελισάβετ Νικολάου : Η ανάγκη για έναν Μέγα Αλέξανδρο

Τα τελευταία χρόνια η υπόσχεση για πρόοδο και ανάπτυξη είναι στα υποτιθέμενα σχέδια των πολιτειακών αρχών. Αλλά, τίποτε από αυτά δεν παίρνει σάρκα και οστά. Δεν είναι λόγος που εκπηγάζει από αγανάκτηση, είναι λόγος που απλώς υπηρετεί την αλήθεια.

Ο κόσμος είναι σε ένα διηνεκές περίμενε κι αυτή η προσμονή κατήντησε μια εφιαλτική και ζοφώδης πραγματικότητα, το αδιέξοδο της οποίας φαντάζει απελπιστικό. Αυτά δεν τα λέω εγώ, αυτά μας τα μαρτυρούν οι άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο, οι γείτονες καθώς και η καταχνιά του πολέμου, εστίες της οποίας υπάρχουν ανά την υφήλιο. Άνθρωποι δίπλα μας που πονάνε, που δεν μπορούν να βιοποριστούν και η πάλη για επιβίωση είναι ένας αγώνας καθημερινός. Τι έρχεται να απαντήσει και με ποιά υπευθυνότητα ο ταγός της ελληνικής πολιτείας;

Η σιωπή και η περιφρόνηση προς τον ελληνικό λαό είναι δείγμα αδιαφορίας αλλά και ενοχής.

Δεν έχουμε επικεφαλής. Τα νήματα της παγκόσμιας ιστορίας τα υποκινούν «μεγαλύτεροι». Αυτό δεν μας απενοχοποιεί ως έθνος άλλα είναι το τίμημα της προδοσίας μας και της αποστασίας μας από τον Δημιουργό μας. Αυτοί μας αξίζουν… Αυτοί που μας αντιμετωπίζουν σαν σκουπίδια…

Τη σήμερον, λοιπόν, έχουμε την χρεία ενός Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το ήθος του Μεγάλου στρατηλάτη αναγιγνώσκοντας τις σελίδες της ιστορίας του ομοιάζει με ουτοπία. Ένα βάλσαμο για την ιστορία του Ελληνισμού, μα «πληγή από φρικτό μαχαίρι» για όσους καταβάλλουν εναγωνίως προσπάθειες για να μας «τσαλακώσουν» και να μας σβήσουν από τον παγκόσμιο χάρτη.

Οι θρασύδειλοι Έλληνες αρχηγέτες δεν έχουν ίχνος σθένους και αυταπάρνησης.

Εντούτοις δεν επιρρίπτουμε ευθύνες αποκλειστικά σε αυτούς, καθώς υπάρχουν μέχρι και τούτη την ώρα άνθρωποι που δεν έχουν καταλάβει την αρρώστια του συστήματος. Μια μικρή απόδειξη αποτελεί το γεγονός πως φωτογραφίζονται μαζί τους, νομίζοντας οι δύσμοιροι ότι ανεβαίνει το status quo. Μια αυταπάτη.

Επιστρέφοντας στον Μέγα Αλέξανδρο ας τονιστεί πως δεν ήταν μόνον οι πολεμικές κατακτήσεις του, δεν ήταν μόνον η εξερεύνηση του αγνώστου, ήταν πολύ περισσότερο η επιδίωξη του για την εξάπλωση του ελληνισμού. Για αυτό πάσχιζε. Για το κλέος άφθιτον. Αυτό και μας χάρισε και οφείλουμε να μην το ντροπιάζουμε, ούτε μέσω της γλώσσας μας, -η οποία ολοένα και υποβαθμίζεται εφόσον κωδικοποιείται και οι νέοι μολονότι πηγαίνουν σχολείο στην πλειονότητα τους δεν ξέρουν να κάνουν σωστή χρήση της γλώσσας, ακόμα και σε βασικό επίπεδο- ούτε μέσω του πολιτισμού μας, στην τάξη του οποίου εντάσσεται και η παιδεία.

Λείπει η παιδεία ενός πραγματικά θεάρεστου και θεοσεβούμενου ηγέτη, με αποτέλεσμα τα σαγόνια της ματαιοδοξίας και της ματαιοπονίας να είναι έτοιμα να μας κατασπαράξουν.

Χρειαζόμαστε επειγόντως έναν Μέγα Αλέξανδρο.

Ελισάβετ Νικολάου, Φοιτήτρια Φιλολογίας ΕΚΠΑ