Του Χρήστου Καπούτση
Ναι. Δεν είμαστε εμείς οι λίγοι, τα γρανάζια του συστήματος. Και δεν θα γίνουμε.
Δεν γράφουμε καθ’ υπαγόρευσιν. Γράφουμε ό,τι μας κατεβάσει η γκλάβα μας, αλλά με μία μόνο προϋπόθεση: να προσεγγίζει την πραγματικότητα, χωρίς κομματικές παρωπίδες, χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς προσκύνημα στην εκάστοτε εξουσία.
Τα υπάρχοντα συστημικά κόμματα, του λεγόμενου, ευσχήμως, «δημοκρατικού τόξου», δεν τα υποληπτόμεθα.
Και δεν μας ενοχλεί καθόλου.
Στο πέρασμά μας, δεν ανοίγουν οι πόρτες της ευωχίας, της συναλλαγής, της διαφθοράς και της ταπείνωσης. Το αντίθετο: κλείνουν πίσω μας ερμητικά όλες οι πόρτες. Μαζί τους κλείνουν και οι «ευκαιρίες» για τους «δικούς μας».
Δεν πειράζει.
Μπορεί να μην έχουμε κατάλυμα, μπορεί να μη μας προσφέρεται στέγη και να μην έχουμε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, «πού την κεφαλήν κλίναι».
Θα συναντηθούμε όμως με τους παρίες της καθημερινής μιζέριας. Με τους διωγμένους, με τους περιφρονημένους του συστήματος, Με εκείνους που αισθάνονται αόρατοι. Με εκείνους που βλέπουν τις πόρτες να κλείνουν μπροστά τους, ενώ ανοίγουν διάπλατα για τους «ημετέρους».
Θα τους συναντήσουμε στους δρόμους και στις πλατείες.
Και εκεί, ίσως, αρχίζει η πραγματική πολιτική.
Δεν παζαρεύουμε την αξιοπρέπειά μας. Απαιτούμε σεβασμό.
Δεν νοθεύουμε τη Δημοκρατία.
Δεν χειραγωγούμε τη Δικαιοσύνη.
Δεν εξαγοράζουμε συνειδήσεις.
Δεν βαφτίζουμε τη συναλλαγή «πολιτική».
Και, πάνω απ’ όλα, δεν μπασταρδεύουμε τον άδολο Πατριωτισμό με τον κομματικό καιροσκοπισμό.
Γιατί πατριωτισμός δεν είναι να φωνάζεις περισσότερο από τους άλλους. Είναι να παραμένεις όρθιος όταν όλοι γύρω σου γονατίζουν.
Και να μην πουλάς την ψυχή σου για μια θέση στο τραπέζι.
Γιατί η Ιστορία δεν αλλάζει στα γραφεία των κομματικών επιτελείων, ούτε στα τραπέζια των συναλλαγών. Αλλάζει όταν οι άνθρωποι που για χρόνια αισθάνονταν μόνοι, καταλαβαίνουν ότι δεν είναι μόνοι. Ότι έχουν ψυχή. Ότι έχουν δύναμη. Ότι μπορούν, αν χρειαστεί, να στύψουν και την πέτρα για να βγάλουν νερό.
Η Ιστορία αλλάζει, όταν εμείς τα αποπαίδια του συστήματος το αποφασίσουμε…
Αρκεί εμείς, οι ελάχιστοι, να μείνουμε όρθιοι.
Μπορεί να είμαστε ελάχιστοι.
Αλλά δεν είμαστε ολίγιστοι.
https://www.militaire.gr/emeis-oi-elachistoi/
