Ενας λαός πεθαίνει όταν ξεχνάει την ιστορία του, όταν παύει να τιμά τους ένδοξους προγόνους του, όταν δεν έχει μνήμες τόσο ιστορικές όσο και από την παράδοση, την πρόσφατη και την παλαιότερη, αλλά και από την έλλειψη αγωνιστικότητας για την Πίστη του, την χώρα του, το λαό του, την οικογένειά του, τους νεκρούς του, τους τωρινούς και τους παλαιόθεν.
΄Ενας λαός μένει όρθιος, ζωντανός και στο τέλος ΝΙΚΑΕΙ, όταν δεν ξεχνά την ιστορία του, δεν αφήνει να του αλλοιώσουν να του αμαυρώσουν την ιστορική του μνήμη, δεν αφήνει οποιονδήποτε να καταπατάει το Σύνταγμα της ΕΝΝΟΜΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ του, την οποία με διαρκείς αγώνες οφείλει να κατακτά και να αναγάγει σε ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ του, δεν ξεχνάει τους εχθρούς του, δεν παύει να διεκδικεί το δίκιο του και ό,τι έχασε στο παρελθόν, αγωνίζεται διαρκώς για την επικράτηση του ΛΙΑΝ ΚΑΛΩΣ και αποποιείται εμπράκτως και συνειδητώς το αιωνίως και σύμφωνα με τα κριτήρια της αντικειμενικής κρίσης “κακόν”.
Το ποίημα το αφιερώνω στους Ελληνόψυχους ΄Ελληνες εντός και εκτός, στους ένδοξους προγόνους μας, στις γυναίκες του Ζαλόγγου, στους “δασκάλους” των “ΚΡΥΦΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ”, στις αδικοχαμένες ψυχές από την γενοκτονία του Πόντου και της Μ. Ασίας, σαυτούς που δημιούργησαν το ΑΘΑΝΑΤΟ 1821, σαυτούς που έγραψαν το ΕΠΟΣ του 1940, στους αθάνατους γενναίους νεκρούς μας όλων των εποχών, στους ΓΕΝΝΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, που αντιστέκονται και με την βοήθεια του ΘΕΟΥ θα γράψουν ένα καινούργιο ΕΠΟΣ.
ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΠΕΦΤΕΙ
Μέσα στης νύχτας τη γλυκιά προσμονή
έν΄ αστέρι πέφτει
πάνω στην Πόλη του Κωνσταντίνου την ακριβή.
Μέσα στης νύχτας τη βουβή σιωπή
έν΄ αστέρι πέφτει
στην πύλη του Αγίου Ρωμανού τη Χρυσή.
Μέσα στης νύχτας την άκρα σιγή
έν΄αστέρι πέφτει
πάνω στου Βατάτζη Ιωάννη το σπαθί.
Μέσα στης νύχτας τα μυστήρια τα κρυφά
έν΄αστέρι πέφτει
στο μοναστήρι της Παναγιάς της Σουμελά.
Μέσα στης νύχτας την αποθυμιά
έν΄ αστέρι πέφτει
πάνω στης Σμύρνης τα στενά σοκάκια.
Μέσα στης νύχτας τον έναστρο ουρανό
έν΄αστέρι τρεμοπαίζει
με του Βοσπόρου απ΄το κύμα αφρό.
Μέσα στης νύχτας τη γλυκιά νοσταλγία
έν΄αστέρι πέφτει
το δάκρυ να στεγνώσει στην ΑγιάΣοφία.
Μέσα στης νύχτας τη σιγαλιά
βροχή αστέρων πέφτουν
μες στων Ελλήνων την ανοιχτή αγκαλιά
Μέσα στη νύχτα αρχίζει να γλυκοχαράζει η αυγή,
με χαμόγελο ακτινοβόλο ανατέλλει ο ήλιος,
για να μη δύσει ποτέ απ΄την ευλογημένη γη.-
