Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επέλεξε για μια ακόμη φορά να πει μισές αλήθειες στον τουρκικό λαό επιχειρώντας να πείσει τους οπαδούς του και να τρομοκρατήσει με έμμεσες απειλές τους αντιπάλους του στα ΜΜΕ, που τόλμησαν να αναφέρουν ότι η συνάντηση με τον Τραμπ ήταν μικρής διάρκειας, κάνοντας λόγο για διαστρέβλωση της πραγματικότητας, λες και η ουσία είναι το πόσο έμεινε και όχι τα αποτελέσματα, τα οποία προδιέγραψε ο ίδιος, αφού μιλώντας έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, άρχισε ξανά να απειλεί…
Το πρόβλημα για τον Ερντογάν είναι ότι δεν μπορεί να σιωπήσει τους πάντες, καθώς υπάρχουν υπογραφές σχολιαστών και αναλυτών που τιμούν τη σχέση με τους αναγνώστες τους και δεν υπαναχωρούν, παρά τις απειλές. Τους οφείλουμε όλοι σεβασμό, διότι το δυνητικό τίμημα που θα μπορούσαν να κληθούν να καταβάλουν, είναι πολύ υψηλό. Δεν το κάνουν ανέξοδα.
Ένα κλασικό παράδειγμα αποτελεί το δημοσίευμα στο έγκυρο «Al Monitor», που υπογράφεται από τον Τούρκο αναλυτή και συγγραφέα, Τσενγκίζ Τσαντάρ, που έχει συμμετάσχει πολλές φορές σε προεδρικές επισκέψεις στον Λευκό Οίκο, με τους Οζάλ, Τσιλέρ, Ντεμιλέρ, Ετζεβίτ και Ερντογάν και δίνει μια εντελώς διαφορετική εικόνα, με βάση την εμπειρία του…
«Το βουνό γέννησε ποντίκι», είναι ένα γνωστό τουρκικό γνωμικό, σύμφωνα με τον Τσαντάρ (είναι μπασταρδεμένο το αρχαίο Ελληνικό «Ώδινεν όρος και έτεκε μύν» ας του πει κάποιος!), το οποίο χρησιμοποιείται για να περιγράψει την απογοήτευση, όταν τα αποτελέσματα διαψεύσουν τις προσδοκίες… σε οτιδήποτε. Δεν διστάζει δε, από την αρχή του κειμένου του να αποκαλέσει το ταξίδι Ερντογάν στις ΗΠΑ, ως την πιο αποτυχημένη επίσκεψη Τούρκου ηγέτη, ιστορικά, σχολιάζοντας ότι «ο ελέφαντας απλά δε γέννησε τίποτα»!
Φαίνεται πως ο Ερντογάν ειλικρινά πίστευε, ότι με βάση το προφίλ του νέου Αμερικανού προέδρου, εάν του έλεγε… πόσο τρομοκράτες είναι οι Κούρδοι της Βόρειας Συρίας, ο Τραμπ θα άλλαζε την πολιτική του. Πόσο θυμίζει τις προεκλογικές αρλούμπες Τσίπρα, ότι εάν ανέπτυσσε την επιχειρηματολογία του στους δανειστές, όχι μόνο θα μας έδιναν χρήματα, θα μας… παρακαλούσαν να τα πάρουμε!
Ο Τσαντάρ χρησιμοποιεί τρεις άκρως ορθολογικούς «δείκτες» για την αξιολόγηση της επιτυχούς έκβαση ή μη, του ταξιδιού Ερντογάν στην Ουάσιγκτον: Ο πρώτος είναι εάν θα υπήρχε αλλαγή στη στάση των ΗΠΑ για τους Κούρδους του YPG, ο δεύτερος εάν θα προχωρήσει η έκδοση του Γετουλάχ Γκιουλέν και ο τρίτος, εάν θα αφεθεί ελεύθερος ο Ρεζά Ζαράμπ…
Πρόκειται για το κεντρικό πρόσωπο στην υπόθεση διαφθοράς του 2014 (σχετιζόμενο με την παράκαμψη των κυρώσεων της Δύσης σε βάρος του Ιράν, μέσω συναλλαγών σε χρυσό που οργανώνονταν στην Τουρκία, θέμα για το οποίο είναι φυλακισμένος στη Νέα Υόρκη και ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κρατικής Halkbank, γνωστός και ως τραπεζίτης-«ταμίας» της οικογενείας Ερντογάν.
Φυσικά, οι Τούρκοι απέφυγαν να πουν οτιδήποτε για την αναφορά της αμερικανικής πλευράς στον εντελώς άδικα φυλακισμένο Αμερικανό πάστορα, Άντριου Μπράνσον, όταν ο Ερντογάν έθεσε το θέμα του Ρεζά Ζαράμπ… Τέτοιου μεγέθους πολιτικοί απατεώνες στο τουρκικό προεδρικό μέγαρο.
Ως βετεράνος των επισκέψεων στον Λευκό Οίκο, δεν μπορεί να ανακαλέσει κάποια κατ’ ιδίαν συνάντηση (όχι τα τυπικά διπλωματικά γεύματα κ.λπ.) που να διήρκεσε μόλις 22-23 λεπτά. Πέρα δηλαδή από τις αρχικές χαιρετούρες, κάθε πρόεδρος είχε περί τα 10 λεπτά να αναπτύξει τις απόψεις της χώρας του, για όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν τις σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας! Μοιάζει παράλογο το επιχείρημα του Τσαντάρ; Όχι.
Τη συνάντηση ακολούθησε κοινή συνέντευξη Τύπου με περίπου ίδια διάρκεια, από την οποία δεν προέκυψε κάτι καινούργιο, με τον Ερντογάν να λέει ότι δεν υπάρχει θέση για τις «τρομοκρατικές οργανώσεις» YPG και PYD στο μέλλον της περιοχής, κάτι το οποίο από μόνο του παραπέμπει στο ότι οι δυο πλευρές «τα έσπασαν», ενώ δεν δέχθηκαν και ερωτήσεις από τους δημοσιογράφους. Και μόνο από αυτά, η συζήτηση θα έπρεπε να θεωρηθεί λήξασα.
Ακόμα πιο σοβαρό θέμα είναι η επισήμανση, ότι άλλα έλεγε στα αγγλικά ο Ερντογάν και άλλα μετέφραζε ο υπεύθυνος στα αγγλικά, κάτι που απασχόλησε σχεδόν αμέσως τα κοινωνικά δίκτυα. Αν αυτό που καταγγέλλει ο Τσαντάρ αληθεύει, τότε με απλά λόγια ο Ερντογάν είναι ένας κοινός πολιτικός απατεώνας και τίποτρα λιγότερο ή περισσότερο.
Ο Τούρκος πρόεδρος ανησυχούσε για το πώς θα εισπράξει ο τουρκικός λαός την «αντρίκια» στάση του απέναντι στον Τραμπ και όχι για την ουσία της υπόθεσης, με αποτέλεσμα ο μεταφραστής να «στρογγυλεύει» τις απαντήσεις. Σύμφωνα με τον Τσαντάρ, το σκανδαλώδες της επίσκεψης «διανθίστηκε» από τη δράση των σωματοφυλάκων και των οπαδών του Ερντογάν κατά Κούρδων διαδηλωτών…
Η πολιτική συγκυρία επίσης δεν ευνόησε τον Ερντογάν, καθώς ήταν φανερό ότι οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία δεν αποτελούσε προτεραιότητα για την ομάδα του Τραμπ, που έχει σοβαρότατα εσωτερικά προβλήματα να αντιμετωπίσει. Το μέλλον προσεχώς μοιάζει άδηλο.
Το «φετίχ» της Ουάσιγκτον με την Τουρκία δεν θα ξεπεραστεί εύκολα, όμως πολλά μπορούν να συμβούν για όσο διάστημα θα βρίσκεται ένας επικίνδυνος, απροσάρμοστος και ψυχιατρικά ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος άνθρωπος στο «τιμόνι» ηγέτης… προς το παρόν ίσως δοκιμαστεί η συνταγή κάποιων ανταλλαγμάτων για να «καταπιούν» τον εξοπλισμό του YPG, δηλαδή να μην χτυπήσουν τις αμερικανικές δυνάμεις και έχουμε «άλλα».
