Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι βλέπουν κάπου το τέλος να προδιαγράφεται αναφορικά με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο…
Αυτό που υπάρχει σήμερα σε όλην αυτή την περιοχή – συμπεριλαμβανομένης και της Βόρειας Αφρικής – είναι μια μεγάλη μαύρη τρύπα… μια τεράστια γεωπολιτική εκκρεμότητα… και ταυτόχρονα μια…
επικίνδυνη βιομηχανία παραγωγής ενός ντόμινο γεωπολιτικής αστάθειας, ασύμμετρων απειλών, επανακαθορισμού στρατηγικών συμμαχιών και επαναπροσδιορισμού συνόρων, με επιπτώσεις που είτε αγγίζουν, είτε εισβάλουν βίαια και τροποποιούν δραματικά και την Ευρωπαϊκή καθημερινότητα.
Στο μάτι του κυκλώνα αυτών των εξελίξεων βρίσκεται αντικειμενικά η Ελλάδα, όχι μονάχα γιατί αποτελεί λόγω της θέσης της, το γεωπολιτικό σημείο σύγκλισης του όποιου σύνθετου φορτίου επιχειρείται να εκτονωθεί από το ευρύτατο αυτό θέατρο των εξελίξεων, αλλά πρωτίστως γιατί τόσο οι κυρίαρχες στρατηγικές επιλογές που συγκρούονται στην εν λόγω περιοχή, όσο και ή ίδια η στρατηγική φυσιογνωμία των εξελίξεων, μορφοποιούν ένα παράλληλο γεωπολιτικό θέατρο, σε μια ενιαία διακεκαυμένη ζώνη, μέσα στην οποία» «ωριμάζουν» ανατροπές και δραματικά γεωπολιτικά γεγονότα.
Η Ελληνική εξωτερική πολιτική, δείχνει να μην αντιλαμβάνεται το ρόλο της και τη δύσκολη θέση της χώρας μέσα σε αυτό το ασταθές περιβάλλον, και επιδίδεται ατάραχη σε ασκήσεις πολιτικής εξαπάτησης της Ελληνικής κοινωνίας, σε μια περίοδο που οφείλει να αξιοποιήσει μια ευρύτατη γκάμα από δυνατότητες και νέα στοιχεία, προκειμένου να αποδομήσει τις συνέπειες της μνημονιακής κατοχής, και να διασφαλίσει μια μαχητικά προσανατολισμένη ευρύτατη εθνική ενότητα.
Θα επανέλθουμε…
