Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Κάποια σημαντικά στοιχεία της εσωτερικής πόλωσης της Τουρκίας που φάνηκαν με τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, είναι αξιοπρόσεκτα σχετικά με την χώρα μας και ειδικά για τον ρόλο που έχει παίξει και παίζει το Ισραήλ και εν γένει ο εβραϊκός παρόντας σε όλες τις εξελίξεις που επηρεάζουν και την ευρύτερη περιοχή, στην οποία βρίσκεται και η Ελλάδα.
Μέχρι την άνοδο του Ερντογάν στην εξουσία το 2002, το κεμαλικό καταστημένο, (για πολλούς δημιούργημα του σιωνισμού), συνεργάζονταν στενά με το Ισραήλ και ο άξονας Τουρκίας Ισραήλ ήταν ο σημαντικότερος και πιο ισχυρός στην Μέση Ανατολή και καταλύτης σημαντικών εξελίξεων. Για τον λόγο αυτό η Τουρκία ήταν μέχρι τότε το χαϊδεμένο παιδί των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Ο ίδιος ο Ερντογάν για πολλούς αναδείχτηκε από αυτόν τον άξονα, καθώς οι Αμερικανοί αφενός διέβλεπαν την κούραση από ένα αυταρχικό κεμαλικό καθεστώς στο εσωτερικό και αφετέρου και κυρίως ήθελαν την προώθηση ενός λάιτ Ισλάμ, που πίστευαν ότι εκπροσωπούσε ο Ερντογάν όπως το είχε δείξει στο ταξίδι του στις ΗΠΑ τον Φεβρουάριο του 2002, δηλαδή λίγο πριν κερδίσει τις εκλογές μαζί με τον μέχρι τότε δασκάλo του, τον Φετουλάχ Γκιουλέν.
Στη συνέχεια όμως ο Ερντογάν πηρέ την μεγάλη «στροφή», καθώς θέλησε να αναδειχτεί προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων κατά τα πρότυπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενώ προώθησε ένα νεοοθωμανικό μοντέλο που δημιουργούσε προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή και κυρίως αντιπαρατέθηκε με άγριο τρόπο με το Ισραήλ.
Η στροφή αυτή του Ερντογάν τον έφερε σε απευθείας σύγκρουση με το πανίσχυρο μέχρι τότε δίχτυο του Γκιουλέν και μετά το αποτυχόν πραξικόπημα του 2016, άρχισε το μεγάλο ξήλωμα του διχτύου με επανωτές διώξεις και φυλακίσεις σε όλα τα τμήματα τη τουρκικής κοινωνίας, από τον στρατό μέχρι το δικαστικό σώμα.
Σήμερα εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ελληνικά ΜΜΕ πανηγυρίζουν για την… ας πούμε ήττα του Ερντογάν στους μεγαλύτερους δήμους σα να επιθυμούν την επιστροφή των Κεμαλικών στην εξουσία.
Θα αλλάξει κάτι ως προς την Ελλάδα και την μελλοντική εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων της περιοχής; Όχι βέβαια, οι Κεμαλικοί θα συνεχίσουν ακριβώς την ίδια πολιτική με μια όμως ουσιώδη διαφορά:
Οι Κεμαλικοί είναι τα αγαπημένα παιδιά των ΗΠΑ ενώ ο Ερντογάν δεν είναι. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να τον βλέπουν ούτε «ζωγραφιστό». Συνεπώς εάν οι Κεμαλικοί επιστρέψουν στην εξουσία τότε η στάση των ΗΠΑ θα αλλάξει άρδην… υπέρ της Άγκυρα (πιο πολύ υπέρ)…
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis
