Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Μου είναι σχεδόν ενοχλητικό να επιστρέφω πάλι σε αυτό το θέμα. Εννοώ την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ουκρανία. Όπου τα πράγματα τώρα φαίνονται πολύ ξεκάθαρα. Προφανή & αδιαμφισβήτητα.
Η Ρωσία προχωράει. Αργά, βέβαια, αλλά σταθερά. Επειδή ο στρατηγικός της στόχος δεν είναι να καταλάβει την Κίεβο και να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία, αλλά να εξασφαλίσει ολόκληρο το Ντονμπάς και τις άλλες επαρχίες με ρωσόφωνη πλειοψηφία πληθυσμού. Και να κατακτήσει την Οδησσό. Κλείνοντας κάθε πρόσβαση στη θάλασσα στους Ουκρανούς. Και εδραιώνοντας τη θέση της στην Υπερδνειστερία, την ρωσόφωνη και επαναστατική επαρχία της Μολδαβίας.
Το κάνει ήρεμα & μεθοδικά. Γιατί οι αιφνιδιαστικές, τυχοδιώκτικές επιθέσεις δεν είναι στο μυαλό και στις συνήθειες της ρωσικής διοίκησης. Δεν αποτελούν μέρος της ιστορίας τους.
Αργά, σταθερά, αλλά αμείλικτα, σαν οδοστρωτήρας. Γιατί τώρα, λείπουν μόνο μερικά κομμάτια γης, ακομη, και η Οδησσός για να ολοκληρωθεί το στρατηγικό σχέδιο του Κρεμλίνου. Είναι θέμα λίγων μηνών. Ίσως εβδομάδων.
Και, πράγματι, οι ρωσικές επιθέσεις εντείνονται. Σε βάθος, επιδιώκοντας να διαλύσουν όλο το βιομηχανικό και στρατιωτικό σύστημα του Κιέβου. Και να εξαλείψουν την παρουσία των Ευρωπαίων «συμβούλων», κυρίως Βρετανών, οι οποίοι εργάζονται, όχι και τόσο κρυφά, για να υποστηρίξουν τους Ουκρανούς.
Προσπαθώντας και, ουσιαστικά, πετυχαίνοντας όλο και περισσότερο κάθε μέρα.
Εν ολίγοις, το Κίεβο, ο Ζελένσκι και οι Δυτικοί αφέντες του έχουν χάσει. Τόσο πολύ που ο Τραμπ έχει πλέον αποσύρει τις ΗΠΑ από τη σύγκρουση. Και επιδιώκει έναν συμβιβασμό με τον Πούτιν.
Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, εκτιμά την αμερικανική στάση, αλλά δεν έχει καμία πρόθεση να σταματήσει. Όχι μέχρι να ολοκληρώσει το προαναφερθέν στρατηγικό σχέδιο της Ρωσίας.
Τότε, και μόνο τότε, θα ξεκινήσουν πραγματικά οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον. Γιατί το Κίεβο θα κάνει ό,τι αποφασίσουν αυτοί.
Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, απλά, δεν μετράει για τίποτα.
Και γι’ αυτό δεν μπορώ παρά να μείνω έκπληκτος. Διαβάζοντας την «ειρηνευτική πρόταση» των Ευρωπαίων, την οποία την υιοθέτησε αμέσως (σαν σανίδα σωτηρίας) και την παρουσίασε ο θλιβερός κλόουν, ο Ζελένσκι.
Να το πω παραλήρημα ή μια αυταπάτη είναι σαν να μην λέω τίποτα.
Απόσυρση των Ρώσων. Πληρωμή πολεμικών αποζημιώσεων στο Κίεβο. Παράδοση και της Κριμαίας. Οπλισμένη Ουκρανία, με 800.000 άνδρες (αν υποθέσουμε ότι μπορούν να τους βρουν) και ένταξη στο ΝΑΤΟ… Εν ολίγοις, σύμφωνα με αυτά τα σχέδια, η Μόσχα πρέπει να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις και να παραδοθεί. Δεν θα προσπαθήσει να κάνει επίδειξη νίκης; Όπως είπε ο καλός μας Ταγιάνι…
Ότι πρόκειται για μια τρελή, παρανοϊκή πρόκληση, είναι προφανές. Μια προσπάθεια παράτασης της σύγκρουσης. Ίσως κλέβοντας τα ρωσικά κεφάλαια από τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Και παραδίδοντάς τα στον Ζελένσκι. Για να συνεχιστεί ο πόλεμος. Και για να συνεχίσουν να βγάζουν χρυσά λεφτά…
Ωστόσο, αυτή η παλαβομάρα, η οποία υπηρετεί οικονομικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα των δυτικών, δεν έγινε, ωστόσο, αποδεκτή από όλους.
Το Βέλγιο, η Ισπανία, η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Κροατία, η Σλοβενία και, όπως φαίνεται, τελικά και η Ιταλία, ύψωσαν το ανάστημα τους, και εξέφρασαν επιτέλους την αντίθεσή τους.
Η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν μπορεί πραγματικά να βασιστεί μόνο στους πολεμοχαρείς Μερζ και Μακρόν. Αλλά αυτοί είναι για να τους κλαις. Οι χώρες τους, κατακλύζονται από τις οργισμένες διαμαρτυρίες του Γερμανικού και του Γαλλικού λαού.
Εν τω μεταξύ, ο Τσάρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, πιθανότατα παρακολουθεί τα δρώμενα με ειρωνική αδιαφορία. Βλέπει αδιάφορα την άσκοπη, την ολοένα και πιο μάταιη, αναταραχή των πολιτικών νάνων της Ευρώπης. Οι οποίοι, σίγουρα, δημιουργούν προβλήματα, στον Τραμπ, επιβραδύνοντας τις πολύπλοκες διαπραγματεύσεις του με το Κρεμλίνο.
Ωστόσο, παραδόξως, αυτή τη στιγμή παίζουν το παιχνίδι του μισητού Κρεμλίνου.
Όσο αργότερα ξεκινήσουν οι πραγματικές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, τόσο περισσότερο χρόνο θα έχει η Ρωσία για να επιτύχει πλήρως όλους τους στόχους της, που είχε θέσει από την αρχή.
Οι οποίοι, όπως λέγαμε, είναι πλέον πολύ κοντά για να εκπληρωθούν.
