Ἀνεκοίνωσαν τήν συμμετοχή τους στήν Γαλλία, τήν Γερμανία, τήν Ὁλλανδία καί τήν Σουηδία Δικαιώνεται τό προφητικό βιβλίο τοῦ Μισέλ Οὑελμπέκ «Ὑποταγή»
ΕΙΝΑΙ κάποιες φορές πού ἡ πραγματικότης ξεπερνᾶ τήν φαντασία. Καί στήν προκειμένη περίπτωση ἡ πραγματικότης εἶναι ἐφιαλτική. Τό μέλλον τῆς Εὐρώπης διαγράφεται ζοφερό. Ἀρχῆς γενομένης ἀπό τήν Γαλλία, οἱ μουσουλμᾶνοι ὀργανώνονται μέ σκοπό νά κατέλθουν στίς εὐρωεκλογές. Ἔρχονται νά ἁλώσουν ἐκ τῶν ἔσω τήν Γηραιά Ἤπειρο. Ἡ ὁποία ἐν προκειμένῳ ἀποδεικνύεται ὅτι δέν εἶναι μόνον γερασμένη. Εἶναι ΑΠΟΣΑΘΡΩΜΕΝΗ.
Σέ αὐτήν τήν κατάσταση ἀπαθοῦς ἀποσαθρώσεως ὁδήγησε τίς κοινωνίες μας ἡ πολυπολιτισμικότης, στό ὄνομα τῆς ὁποίας ἀπαρνηθήκαμε τίς ἀρχές καί τόν πολιτισμό μας. Καί τώρα θά πληρώσουμε τό τίμημα. Μπορεῖ σέ αὐτές τίς εὐρωεκλογές τά μουσουλμανικά κόμματα νά μήν συγκεντρώσουν μεγάλα ποσοστά. Μπορεῖ νά μήν ἐκλέξουν κἄν εὐρωβουλευτές. Μπορεῖ νά κατορθώσουν κάποιοι μηχανισμοί ὀπισθοφυλακῶν νά μπλοκάρουν τήν συμμετοχή τους. Μικρή σημασία ἔχει. Δέν θά πρέπει νά ἐφησυχάζουμε. Διότι αὐτό πού βλέπουμε εἶναι ἡ ἀρχή. Δικαιώνεται τώρα τό προφητικό βιβλίο «Ὑποταγή» τοῦ Μισέλ Οὑελμπέκ. Δικαιώνονται ὅλοι αὐτοί πού προειδοποιοῦσαν γιά τόν ἐπελαύνοντα ἰσλαμικό κίνδυνο. Γιά τόν κίνδυνο πού χρόνια τώρα ἔχει περάσει ἐντός τῶν τειχῶν. Ἔχει γίνει μιά Πέμπτη Φάλαγγα, ἡ ὁποία τώρα βγαίνει ἀπό τήν ἀφάνεια καί διεκδικεῖ μερίδιο ἐξουσίας.
«Ἕνωσις Μουσουλμάνων Δημοκρατῶν» ὀνομάζεται ἡ ὀργάνωσις πού ἑτοιμάζεται νά συμμετάσχει στίς εὐρωεκλογές στήν Γαλλία. Ἀντιστοίχως ὀργανώνονται οἱ ἰσλαμιστές καί σέ ἄλλες χῶρες.
Στήν Γερμανία, στήν Ὁλλανδία καί στήν Σουηδία κατ’ ἀρχήν. Θά ἀκολουθήσουν καί ἄλλες. Ἴσως καί στήν χώρα μας νά δοῦμε νά συντάσσονται μαζί τους οἱ μουσουλμᾶνοι, τούς ὁποίους θέλουν οἱ Τοῦρκοι νά ἐλέγξουν στήν Θράκη.
Στήν Γερμανία ἄλλως τε ἐκτός τῶν «πολυεθνικῶν» ἰσλαμιστικῶν ὀργανώσεων, ἑτοιμάζεται καί κόμμα ἀμιγῶς τουρκικό. Οἱ ἐξελίξεις μπορεῖ νά εἶναι ἀπρόβλεπτες.
Προειδοποιοῦσαν κάποιοι ἐδῶ καί χρόνια γιά τόν ἐπερχόμενο κίνδυνο. Ἔσπευδαν ὅμως νά τούς συκοφαντήσουν οἱ συστημικοί, οἱ ἀριστεροί, οἱ διεθνιστές. Ἡ λέξις «ἰσλαμοφοβικός» ἐπενοήθη δεκαετίες πρίν ἀπό τήν λέξη «ὁμοφοβικός». Καί ἡ πρώτη ὅπως καί ἡ δεύτερη ἀκολουθοῦνται ἀπό τά ἐπίθετα τοῦ «ἀκροδεξιοῦ», τοῦ «φασίστα», τοῦ «ἀντιδημοκράτου». «Μήν πειράζεις τόν φίλο μου» ἦταν τό σύνθημα τῶν Γάλλων «δημοκρατῶν» ὅταν κατά τήν δεκαετία τοῦ ’80 οἱ πολιτικές δυνάμεις τῆς Δεξιᾶς προειδοποιοῦσαν γιά τόν ἰσλαμικό κίνδυνο. Καί ὁ «φίλος» τους ἦταν ὁ μουσουλμᾶνος, ὁ ὁποῖος σήμερα παριστάνει τόν δημοκράτη καί θέλει νά μετάσχει καί στίς εὐρωεκλογές. Ὅταν τό Ἰσλάμ εἶναι ἀσύμβατο μέ τήν δημοκρατία –ἀφοῦ νομοθετική ἐξουσία δέν ἀναγνωρίζει. Νομοθέτησε, λένε, ὁ Προφήτης. Τότε τί δουλειά ἔχουν σέ ἕνα νομοθετικό σῶμα, ὅπως ἡ εὐρωβουλή; Ἁπλῶς νά τό ἁλώσουν. Νά θέσουν τήν Εὐρώπη ὑπό τόν ἔλεγχό τους. Νά διαγράψουν τόν πολιτισμό μας καί νά τόν ὑποκαταστήσουν μέ τήν δική τους βαρβαρότητα. Καί τό περιθώριο τούς τό δώσαμε ἐμεῖς. Ὅταν στό ὄνομα τῆς ἀνεξιθρησκίας ὑποβαθμίσαμε τήν δική μας θρησκεία, στό ὄνομα τῆς πολυπολιτισμικότητος ἀρνηθήκαμε τίς δικές μας παραδόσεις, καί τό κυριώτερο ἀρνηθήκαμε τήν ἠθική μας. Καταστρέψαμε τά προπύργια πού προστάτευαν τόν εὐρωπαϊκό πολιτισμό.
Εἴμαστε ἄξιοι τῆς τύχης μας…
