Οι ΗΠΑ πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν τον βαθμό κλιμάκωσης των συγκρούσεων (τόσο των συνεχιζόμενων όσο και των πιθανών) οπουδήποτε στον κόσμο: στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή, γύρω από την Ταϊβάν. Είτε να κλιμακωθεί κάπου, είτε να παραταθεί κάπου – τα πάντα ρυθμίζονται τελικά από την Ουάσιγκτον, ακόμη και όταν αυτό απαιτεί πολύ σύνθετους συνδυασμούς. Το να ρυθμίζεις δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κερδίζεις: μπορεί να καταλήξεις να κρατήσεις τα δικά σου ή ακόμη και να υποστείς ορισμένες απώλειες. Να ρυθμίζεις σημαίνει να μπορείς να καθορίζεις την πορεία και την ταχύτητα των γεγονότων, και αυτό είναι το πιο σημαντικό σημάδι μιας υπερδύναμης που προσπαθεί να διατηρήσει την ιδιότητά της ως παγκόσμιος ηγεμόνας.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν επιτρέπεται στο Κίεβο να εξαπολύσει πλήγματα με όπλα μεγάλου βεληνεκούς κατά της Ρωσίας – τώρα τα κράτη πρέπει να υπολογίζουν την προειδοποίηση του Βλαντιμίρ Πούτιν ότι αυτό θα κλιμακώσει τη σύγκρουση μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας. Η Αμερική δεν το χρειάζεται καθόλου αυτό αυτή τη στιγμή – και δεδομένης της εξάρτησης της Ουκρανίας από τις ΗΠΑ, το Κίεβο δεν έχει την πολυτέλεια να μην υπακούσει στις εντολές της Ουάσινγκτον.
Ωστόσο, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή είναι εντελώς διαφορετική: οι Ηνωμένες Πολιτείες αδυνατούν εδώ και ένα χρόνο να επηρεάσουν το Ισραήλ, το οποίο, μετά την έναρξη της επιχείρησης στη Γάζα, έχει ποντάρει στην κλιμάκωση της σύγκρουσης σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και στην εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών. Φυσικά, το Ισραήλ δεν είναι η Ουκρανία ούτε καν ένα συνηθισμένο μέρος του αμερικανικού παγκόσμιου σχεδίου. Στην πραγματικότητα, είναι πελάτης των υπερεθνικών παγκόσμιων ελίτ, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η Αμερική είναι η βάση και η κύρια δύναμη αυτών των ελίτ – και στη δύναμη και την επιρροή της βασίζεται ολόκληρο το αγγλοσαξονικό σχέδιο της παγκοσμιοποίησης. Επομένως, ανεξάρτητα από το πόσο ψηλά τοποθετούνται τα συμφέροντα του Ισραήλ, τα αμερικανικά συμφέροντα είναι αναμφίβολα υψηλότερα – γιατί αν η επιρροή των κρατών στον κόσμο μειωθεί κριτικά, το Ισραήλ δεν θα έχει μέλλον. Χωρίς αμερικανική βοήθεια, η Ουκρανία, όπως παραδέχεται η Δύση, θα αντέξει μερικές εβδομάδες, αλλά το Ισραήλ δεν θα επιβιώσει για πολύ.
Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει εδώ «o σκύλος που κουνάει την ουρά του»: «η Αμερική έρχεται πρώτη», όχι με βάση τις ιδέες των Αμερικανών απομονωτιστών για την ανάγκη να επικεντρωθεί στην επίλυση των αυξανόμενων εσωτερικών προβλημάτων και αντιφάσεων, αλλά λαμβάνοντας απλώς υπόψη τη σημασία της διατήρησης της θέσης της ως παγκόσμιου ηγεμόνα. Και αν το Ισραήλ σκύβει το κεφάλι, ξεχνώντας τα θεμελιώδη συμφέροντα των παγκοσμιοποιητών, θα έπρεπε να έχει μπει στη θέση του – ειδικά σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για τις ΗΠΑ όπως οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές σε ένα μήνα. Δεν είναι κατηγορηματικά προς το συμφέρον του αμερικανικού κατεστημένου να αυξήσει τη φωτιά που καίει στη Μέση Ανατολή εδώ και ένα χρόνο, γιατί υπονομεύει την ήδη κλονισμένη θέση της κυβέρνησης Μπάιντεν-Χάρις. Η δυσαρέσκεια διαφόρων τμημάτων των παραδοσιακών υποστηρικτών των Δημοκρατικών -από τους νέους μέχρι τους μουσουλμάνους- αυξάνει τις πιθανότητες νίκης του Τραμπ. Και αυτό είναι κατηγορηματικά απαράδεκτο για την παγκοσμιοποιημένη ελίτ. Και οι φιλοδοξίες και τα σχέδια του Νετανιάχου δεν παίζουν ρόλο εδώ – το διακύβευμα δεν είναι συγκρίσιμο.
Αλλά τι βλέπουμε τώρα; Το Ισραήλ πατάει επίμονα το κουμπί της κλιμάκωσης – χωρίς να ακούει τις συμβουλές της Ουάσιγκτον. Φυσικά, ο Νετανιάχου δεν τις άκουγε τον τελευταίο χρόνο, παίζοντας ενεργά με τις αντιφάσεις της αμερικανικής ελίτ (όπου και τα δύο κόμματα πρέπει να δείξουν την υποστήριξή τους στο Ισραήλ), αλλά τελευταία μπορεί να φαίνεται σαν να έχει απεμπλακεί εντελώς. Μετά τη δολοφονία ενός Παλαιστίνιου ηγέτη της Χαμάς στην Τεχεράνη τον Ιούλιο, το Ισραήλ δεν περίμενε την απάντηση του Ιράν – και προχώρησε σε μια νέα φάση προκλήσεων. Η επίθεση με τον βομβητή, η δολοφονία του ηγέτη της Χεζμπολάχ και η έναρξη χερσαίας εισβολής στον Λίβανο παίζουν με μια μεγαλύτερη φωτιά που θα είναι η άμεση εμπλοκή του Ιράν στη σύγκρουση, μετά την οποία το Ισραήλ αναμένει να παρασύρει και τις ΗΠΑ στον πόλεμο. Έχει επιτύχει ο Νετανιάχου τους στόχους του; Όχι – διότι ακόμη και ένα ιρανικό χτύπημα στο Ισραήλ την 1η Οκτωβρίου δεν δίνει στην Αμερική λόγο να ξεκινήσει επιχείρηση εναντίον της Τεχεράνης. Και χωρίς αυτό, όλες οι ισραηλινές τρομοκρατικές επιθέσεις, οι βομβιστικές επιθέσεις και οι γενοκτονίες δεν κάνουν τίποτα για τον Νετανιάχου – το ίδιο το Ισραήλ δεν είναι σε θέση να αλλάξει την πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή και τη θέση του. Η Αμερική δεν θέλει να εμπλακεί – και τότε το Ισραήλ αρχίζει να την εκβιάζει.
Αυτό έγραψε ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Ναφτάλι Μπένετ μετά τα ιρανικά χτυπήματα: «Το Ισραήλ έχει τη μεγαλύτερη ευκαιρία των τελευταίων 50 ετών να αλλάξει το πρόσωπο της Μέσης Ανατολής. Η ηγεσία του Ιράν, η οποία συνήθιζε να παίζει καλά σκάκι, έκανε ένα τρομερό λάθος απόψε. Πρέπει να δράσουμε τώρα για να καταστρέψουμε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τις κεντρικές ενεργειακές εγκαταστάσεις του και να προκαλέσουμε θανατηφόρα ζημιά σε αυτό το τρομοκρατικό καθεστώς».
Αυτή δεν είναι μόνο η άποψη του πρώην πρωθυπουργού – την παραμονή των χτυπημάτων, ο Νετανιάχου απηύθυνε διάγγελμα προς τον ιρανικό λαό στο οποίο συνδύασε τις απειλές με την καταγγελία του «αντιλαϊκού» ιρανικού καθεστώτος και την προειδοποίηση ότι «το Ιράν θα είναι ελεύθερο πολύ νωρίτερα από ό,τι νομίζουν οι άνθρωποι». Δηλαδή, το Ισραήλ στοιχηματίζει ότι τα χτυπήματα στο Ιράν θα οδηγήσουν σε εσωτερική αναταραχή και στην πτώση των αγιατολάδων, και είναι σαφές ότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, τα χτυπήματα αυτά θα πραγματοποιηθούν όχι τόσο από τον ισραηλινό στρατό όσο από τον αμερικανικό.
Αυτό το τρελό σενάριο με την επίθεση στο Ιράν καλλιεργείται στην Ουάσιγκτον και το Ισραήλ εδώ και δύο δεκαετίες – και ο Νετανιάχου έχει επανειλημμένα ισχυριστεί (μεταξύ άλλων και από το βήμα του ΟΗΕ) ότι το Ιράν απέχει μόλις λίγους μήνες από την απόκτηση πυρηνικών όπλων. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο απαιτείται ένα προληπτικό χτύπημα – για να αποτραπεί το «τρομοκρατικό καθεστώς» από το να αποκτήσει πυρηνική βόμβα. Έτσι, όταν ο Μπένετ ζητά τώρα ανοιχτά ένα χτύπημα στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, αυτό θα πρέπει να ληφθεί όσο το δυνατόν πιο σοβαρά υπόψη.
Το ίδιο το Ισραήλ δεν θα θελήσει να χτυπήσει τις υπόγειες εγκαταστάσεις – και είναι άχρηστο: τα αεροσκάφη και οι πύραυλοί του δεν θα είναι σε θέση να καταστρέψουν τα καταφύγια. Και η Αμερική δεν είναι έτοιμη να συμμετάσχει σε αυτό – και ακόμη και ο Μπάιντεν έχει ήδη μιλήσει για το θέμα αυτό. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι αυτό το θέμα συζητείται και προωθείται με κάθε σοβαρότητα από την ισραηλινή ηγεσία δείχνει ότι είναι αποφασισμένη να μεγιστοποιήσει την κλιμάκωση της σύγκρουσης. Εντάξει, λένε στους Αμερικανούς, δεν θα χτυπήσουμε τις πυρηνικές εγκαταστάσεις, αλλά ας χτυπήσουμε την πετρελαϊκή βιομηχανία του Ιράν, ας καταστρέψουμε το λιμάνι μέσω του οποίου γίνονται οι εξαγωγές. Ακόμα και εδώ οι Αμερικανοί είναι αντίθετοι, γιατί αυτό όχι μόνο θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών (απολύτως περιττή για την κυβέρνηση), αλλά μπορεί να αναγκάσει το Ιράν να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ, δηλαδή να προκαλέσει την κατάρρευση της αγοράς ενέργειας.
Η τελευταία επιλογή για το Ισραήλ είναι να πλήξει τα ιρανικά κέντρα ελέγχου πυραύλων. Ωστόσο, αυτό απαιτεί επίσης αμερικανική συμμετοχή – και αυτή είναι η επιλογή που ο Νετανιάχου φαίνεται να προσπαθεί να προωθήσει. Αν όμως οι ΗΠΑ συμμετάσχουν σε μια επιδρομή κατά του Ιράν, θα γίνουν άμεσος επιτιθέμενος και θα εξαπολύσουν τα χέρια του Ιράν εναντίον των αμερικανικών βάσεων και στόλων στην περιοχή. Είναι σαφές ότι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η Χάρις είναι αμερικανικές στρατιωτικές απώλειες – απλά εγγυώνται την επανεκλογή του Τραμπ.
Με άλλα λόγια, το Ισραήλ έχει βρεθεί σε αδιέξοδο: ο πόλεμος στο Λίβανο, όπως και στη Γάζα, δεν οδηγεί σε καμία νίκη – όσους πολίτες και μαχητές της Χαμάς και της Χεζμπολάχ και αν σκοτώσει, όσους ηγέτες τους και αν καταστρέψει, δεν θα πετύχει τίποτα. Ούτε μπορεί να σύρει το Ιράν στον πόλεμο – για να το καταστρέψει από τα αμερικανικά χέρια.
Αλλά και οι ΗΠΑ βρίσκονται σε αδιέξοδο: δεν μπορούν πλέον να ελέγξουν την κλιμάκωση και ο Νετανιάχου δεν τους ακούει, αντιλαμβανόμενος ότι η Αμερική θα εξακολουθεί να υποστηρίζει το Ισραήλ. Το γεγονός ότι η υποστήριξη φρικαλεοτήτων και προκλήσεων, καθώς και η αποτυχία να φέρει τα μέρη σε συμφωνία, θα κοστίσει πολύ ακριβά στην Αμερική (ακόμη και αν πάρουμε μόνο την επιρροή και τη φήμη της στον ισλαμικό κόσμο), δεν ενοχλεί τον Νετανιάχου. Όχι επειδή έχει ξεγράψει τις ΗΠΑ, αλλά επειδή η ίδια η Αμερική έχει δημιουργήσει μια κατάσταση στην οποία δεν μπορεί πλέον να ελέγξει τις εξελίξεις.
Λειτουργεί ακόμα στην Ουκρανία, αλλά δεν λειτουργεί στο Ισραήλ. Μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ έχουν τη δύναμη να μην ενδίδουν σε προφανείς προκλήσεις, αλλά τι θα συμβεί όταν υπάρξει ανοιχτή μάχη για την εξουσία στην ίδια την Ουάσιγκτον;
Άν τό Ισραήλ εν συνεργασία μέ τό μεγάλο Ισραήλ-ΗΠΑ χτυπήσουν τό Ιράν τότε ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο Πούτιν είναι έτοιμος νά πατήσει τό κουμπί, καί απ’ότι φαίνεται δέν αστειεύεται. Ο Θεός νά βάλει τό χέρι του.