Η άρνηση της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΑΕ να παραχωρήσουν εναέριο χώρο δεν είναι απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια· είναι μια ηχηρή δήλωση στρατηγικής αυτονομίας (ή φόβου αντιποίνων) που περιπλέκει τα αμερικανικά σχέδια.
Η σύγκριση με τον «Πόλεμο της 12ης Ιουνίου» και η τακτική των «ψεύτικων διαπραγματεύσεων» αναδεικνύει ένα μοτίβο στρατηγικής εξαπάτησης. Ας δούμε τα δεδομένα:
-
Το Ρήγμα των Συμμάχων: Η στάση του Ριάντ και του Άμπου Ντάμπι δείχνει ότι οι παραδοσιακοί σύμμαχοι της Ουάσινγκτον δεν επιθυμούν να γίνουν το «πεδίο μάχης» μιας μετωπικής σύγκρουσης ΗΠΑ-Ιράν. Αυτό αναγκάζει τον αμερικανικό στόλο να επιχειρεί από πιο περιορισμένες θέσεις, αυξάνοντας το ρίσκο.
-
Ο Παράγοντας «Αιφνιδιασμός»: Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, οι διπλωματικοί δίαυλοι που φαίνονται ανοιχτοί ίσως λειτουργούν ως προπέτασμα καπνού. Η Τεχεράνη, γνωρίζοντας το προηγούμενο του Τραμπ, είναι πιθανότατα σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού, μειώνοντας τα περιθώρια για οποιοδήποτε λάθος υπολογισμό.
-
Ισραηλινή Εμπλοκή: Η πιθανότητα το Ισραήλ να λειτουργήσει ως η «αιχμή του δόρατος» παραμένει η μεγαλύτερη απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα, ειδικά αν η Ουάσινγκτον παρέχει την υλικοτεχνική υποστήριξη χωρίς να φαίνεται ως ο άμεσος επιτιθέμενος.
Doomsday Clock: Πόσο κοντά είμαστε στα μεσάνυχτα;
Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις εξελίξεις, η βελόνα του Doomsday Clock τρέμει επικίνδυνα. Η άρνηση πρόσβασης στον εναέριο χώρο αυξάνει την πιθανότητα χρήσης βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς ή ακόμα και κυβερνοεπιθέσεων σε υποδομές, καθώς οι παραδοσιακές αεροπορικές διαδρομές κλείνουν.
Σημείωση: Η παρούσα κρίση δεν αφορά πλέον μόνο τον έλεγχο των στενών, αλλά την επιβίωση των καθεστώτων και την επαναχάραξη των σφαιρών επιρροής στην Ευρασία.
