Στις Ιρλανδικές προεδρικές εκλογές της 24ης Οκτωβρίου 2025 (πριν από μια εβδομάδα), μόνο το 45,8% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων μπήκε στον κόπο να πάει να ψηφίσει. Αυτή είναι η επίσημη προσέλευση, ελαφρώς υψηλότερη από το 44% των προηγούμενων προεδρικών εκλογών του 2018, αλλά εξακολουθεί να είναι χαμηλή για τα Ιρλανδικά δεδομένα. Η Κάθριν Κόνολι κέρδισε τις εκλογές με 63,4% των έγκυρων ψήφων, αλλά υπήρχαν 213.738 άκυρες ή κατεστραμμένες ψήφοι, γεγονός που υποδηλώνει την απογοήτευση των ψηφοφόρων.
Πόσο έγκυρο είναι το «δημοκρατικό σας σύστημα» που ισχυρίζεται ότι αντικατοπτρίζει τη βούληση της πλειοψηφίας, όταν η πλειοψηφία αρνείται να & συναινέσει & να συμμετάσχει σε αυτή την κατάφωρη απάτη;
Όχι μόνο η πλειοψηφία των Ιρλανδών ψηφοφόρων δεν προσήλθε στις κάλπες, αλλά ένα πρωτοφανές ποσοστό 13% όλων αυτών των ψηφοφόρων που προσήλθαν έβαλε στο φάκελο αλλοιωμένα (κατεστραμμένα) ψηφοδέλτια – που αποτελεί μια δεκαπλάσια αύξηση του αριθμού των άκυρων ψηφοδελτίων σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές.
Επομένως, το 13% των ψηφισάντων έκανε τον κόπο να πάει στο εκλογικό τμήμα για να δείξει στο σύστημα το μεσαίο δάχτυλό του.
Αυτός ο καταιγισμός άκυρων (κατεστραμμένων) ψηφοδελτίων δεν οφειλόταν σε μια μαζική έκρηξη αδέξιων δακτύλων στην καμπίνα ψηφοφορίας. Ήταν μια επιδέξια πράξη μαζικής πολιτικής διαμαρτυρίας, μετά από μια οργανωμένη διαδικτυακή εκστρατεία. Αυτοί οι Ιρλανδοί πολίτες στην ουσία δεν ψήφισαν «κανένα από τους παραπάνω» – ή ίσως, «Αφήστε τους να κάτσουν». Όπως παραδέχτηκε η σοκαρισμένη Ιρλανδική Εκλογική Επιτροπή με την τυπικά γραφειοκρατική υποτίμηση: «Είναι σαφές ότι κάποιοι επέλεξαν να ακυρώσουν σκόπιμα τις ψήφους τους».
Το μήνυμα από εκείνους που έκαναν αυτή τη συνειδητή επιλογή ήταν λιγότερο συγκρατημένο. Στην εκλογική περιφέρεια του Δυτικού Δουβλίνου, όπου τουλάχιστον το 21% των ψήφων ήταν άκυρες, οι εξοργισμένοι ψηφοφόροι έγραψαν μεταξύ άλλων, τα εξής μηνύματα στα ψηφοδέλτιά όπως «καμία ή όχι δημοκρατία», «μαριονέτες της ΕΕ» και «όχι από εμένα», και έβαλαν ένα «Χ» και στους τρεις υποψηφίους.
Όπως αναφέρθηκε στα Ιρλανδικά ΜΜ ενημέρωσης, άλλοι πιο δημιουργικοί ψηφοφόροι κατέστησαν τα ψηφοδέλτιά τους άχρηστα γράφοντας τα ονόματα εναλλακτικών υποψηφίων που θα προτιμούσαν να ψηφίσουν. Τα ονόματα που γράφτηκαν στα ψηφοδέλτια ποικίλλουν από σημερινούς Ιρλανδούς πολιτικούς μέχρι τον κλασικό τηλεοπτικό κωμικό Father Ted, ο οποίος ήταν πρώην μέλη του IRA Michael Collins και Bobby Sands, και πολλούς άλλους, από τον Dustin the Turkey και από τον Ντόναλντ Ντακ μέχρι τον Ντόναλντ Τραμπ.
Η εκλογική περιφέρεια του Δυτικού Δουβλίνου, ο οποίος αποτελεί συχνό στόχο κατάρων, κατέχεται αυτή τη στιγμή από το Σιν Φέιν. Η αντίθεση μεταξύ της χαράς του κόμματος για το αποτέλεσμα των εκλογών και της δυσαρέσκειας πολλών ψηφοφόρων αποκαλύπτει το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των Woke (αφυπνισμένων) δημοκρατικών ριζοσπαστών της Ιρλανδίας και πολλών από τους ψηφοφόρους τους, σε όλα τα επίπεδα, από τη λαθρομετανάστευση έως την ιδεολογία των τρανς.
Η λαθρομετανάστευση και η τρανς ιδεολογία είναι και οι δύο εβραϊκές, και οι σκλάβοι των εκλογών αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι κανένα από τα επιτρεπόμενα πολιτικά κόμματα σε αυτό το εβραϊκό δημοκρατικό σύστημα δεν πρόκειται να κάνει τίποτα για αυτό.
Αυτό ήταν πράγματι ένα αξιοσημείωτο μοτίβο στις προεδρικές εκλογές: όσο περισσότερη εργατική τάξη κατοικούσε σε μια περιοχή, τόσο μεγαλύτερος ήταν ο αριθμός των σκόπιμα άκυρων ψηφοδελτίων διαμαρτυρίας. Το Sky News ανέφερε ότι σε ορισμένα μέρη, η στοίβα των άκυρων ψηφοδελτίων ξεπέρασε 50% των συνολικών ψήφων, ένα ποσοστό που το Sky News χαρακτήρισε «εκπληκτικό».
Ωστόσο, ίσως το αποτέλεσμα δεν θα έπρεπε να εκπλήξει πραγματικά τις Ιρλανδικές αρχές. Τα προμηνύματα υπήρχαν ήδη εκ των προτέρων. Η δυσαρέσκεια του πληθυσμού για τις εκλογές αυξήθηκε, καθώς ο υψηλός πήχης για την υποψηφιότητα των προεδρικών υποψηφίων είχαν ως αποτέλεσμα διάφοροι συντηρητικοί «αουτσάιντερ» υποψήφιοι να μην καταφέρουν καν να συμπεριληφθούν στο ψηφοδέλτιο.
Λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, μια δημοσκόπηση των Irish Times έδειξε τον Κόνολι να έχει ένα «συντριπτικό» προβάδισμα. Αλλά το πιο εντυπωσιακό εύρημα σε αυτήν τη δημοσκόπηση ήταν ότι το 49% των ψηφοφόρων δήλωσαν ότι «δεν αισθάνονται ότι εκπροσωπούνται από κανέναν από τους υποψηφίους». Αυτό είναι ένα εντυπωσιακό σημάδι του αυξανόμενου χάσματος μεταξύ της Ιρλανδικής πολιτικής ελίτ ─ συμπεριλαμβανομένης της υποτιθέμενης αντισυστημικής πτέρυγας ─ και πολλών απλών Ιρλανδών πολιτών.
Την ίδια περίπου εποχή που έληξε η προεκλογική εκστρατεία στην Ιρλανδία, η πρωτεύουσα, το Δουβλίνο, συγκλονίστηκε από νύχτες σοβαρών αναταραχών για τον βιασμό ενός παιδιού από έναν λαθρομετανάστη που διέμενε σε ξενοδοχείο. Όπως και αλλού στην Ευρώπη, η μεταναστευτική κρίση είναι το χειρότερο παράδειγμα του πώς οι άνθρωποι στερούνται την πολιτική τους φωνή. Όποιος εκφράζει ανησυχία για την καταστροφική πολιτική ανοιχτών θυρών της Ιρλανδίας χαρακτηρίζεται ρατσιστής από την ελίτ του Δουβλίνου.
Οι περισσότεροι Ιρλανδοί δεν το γνωρίζουν αυτό, αλλά αισθάνονται ενστικτωδώς ότι αυτό το «δημοκρατικό σύστημα» είναι εναντίον τους.
Χωρίς μια δημοκρατική διέξοδο για να εκφράσουν την οργή τους, όλο και περισσότεροι Ιρλανδοί καταφεύγουν στα τελευταία όπλα που τους απέμειναν: Πολλοί καταστρέφουν τα ψηφοδέλτιά τους και, εάν είναι απολύτως απαραίτητο, κάποιοι βγαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν.
Οι ιρλανδικές εκλογές αποτελούν ένα εντυπωσιακό παράδειγμα ενός Πανευρωπαϊκού φαινομένου. Αυτό είναι που οι πολιτικές ελίτ σε όλη την Ευρώπη αποκαλούν σήμερα «μείωση της υποστήριξης για τη δημοκρατία» ή «δημοκρατική οπισθοδρόμηση». Αυτό που πραγματικά εννοούν με τον όρο «κρίση της δημοκρατίας» είναι ότι όλο και περισσότεροι ψηφοφόροι αρνούνται να ψηφίσουν αλλά και όταν ψηφίζουν ρίχνουν κατεστραμμένα ψηφοδέλτια γεμάτα οργή.
