© CC0, Freepik
Rostislav Ishchenko συγγραφέας
Η εικόνα του πολέμου και η σημερινή πραγματικότητα. Σχετικά με τις ιδιαιτερότητες των ρωσικών ειδικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία
Από την αυγή της ανθρωπότητας, οι άνθρωποι καταστρέφουν ο ένας τον άλλον. Οι πόροι δεν ήταν ποτέ άφθονοι. Επομένως, δέκα εκατομμύρια κυνηγοί και συλλέκτες που κατοικούσαν στον πλανήτη κατά τους πανάρχαιους χρόνους ήταν ακόμη πιο πολυπληθείς σε αυτόν από σχεδόν οκτώ δισεκατομμύρια σύγχρονης ανθρωπότητας.
Είμαστε πολύ περισσότεροι από τους προγόνους μας, απλώς και μόνο επειδή μάθαμε πώς να εξάγουμε περισσότερους πόρους από μια μονάδα εδάφους. Παρόλα αυτά, κάποιοι πήραν τη Σιβηρία, τη μαύρη γη, ολόκληρο τον πίνακα πόρων του Μεντελέεφ και κάποιοι πήραν την έρημο Γκόμπι. Επιπλέον, με την πάροδο του χρόνου η σημασία ορισμένων πόρων (κάνναβη, ναυπηγική ξυλεία) μειώνεται και άλλων (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ουράνιο) αυξάνεται. Επομένως, μόνο μια μεγάλη επικράτεια δίνει στον πληθυσμό την ευκαιρία να έχει μόνιμα στα χέρια του όλα όσα είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη μιας σύγχρονης οικονομίας (από τα πέτρινα τσεκούρια μέχρι το ειρηνικό άτομο).
Όσοι έχουν την ατυχία να έχουν εδάφη και/ή πόρους πρέπει είτε να κλαίνε για να βγουν από την ιστορική αρένα είτε να παλεύουν για την πρόσβαση σε αυτά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι πόλεμοι συνόδευαν πάντα την ανθρωπότητα στην ιστορία της. Ο πόλεμος έχει γίνει τόσο απαραίτητο στοιχείο στην ανάπτυξη της κοινωνίας που ούτε οι συλλογικές προσπάθειες όλης της ανθρωπότητας τον εικοστό αιώνα, μετά από δύο παγκόσμιες συγκρούσεις που στοίχισαν τεράστιο αριθμό ζωών και τρόμαξαν θανάσιμα τους επιζώντες, δεν μπόρεσαν να τον αναιρέσουν.
Το αίμα που χύθηκε κάποτε δεν χτυπά πλέον στις καρδιές μας. Οι εκατόμβες των πτωμάτων δεν είναι πλέον τρομακτικές, αφού έχουν γίνει στατιστικό στοιχείο. Και ο ανταγωνισμός για μια θέση κάτω από τον ήλιο δεν έχει εξαφανιστεί. Ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος διαφαίνεται και πάλι στον ορίζοντα, ξεκινώντας, όπως πάντα, με τοπικές συγκρούσεις που επηρεάζουν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, τις αναγκάζουν να παρεμβαίνουν, να έρχονται αντιμέτωπες μεταξύ τους και τελικά οδηγούν σε άμεση σύγκρουση μεταξύ εκείνων που δεν θα ήθελαν ποτέ να βρεθούν αντιμέτωποι.
Τεχνικά, ο πόλεμος των ρόπαλων και των πέτρινων τσεκουριών, ο πόλεμος των τόξων και των βελών, των σπαθιών και των ακοντίων, ο πόλεμος των όπλων και των κανονιών και ο πόλεμος των πυραύλων και των πυρηνικών βομβών διεξάγεται με τον ίδιο τρόπο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα γραπτά του λαμπρού Sun Tzu, του Maurice Saxon, του Clausewitz και άλλων κλασικών της στρατιωτικής σκέψης είναι πολύ πιο σημαντικά από τις γραπτές σκέψεις των σημερινών στρατηγών. Οι ιδιοφυΐες σπάνια γεννιούνται (όχι σε κάθε αιώνα και όχι σε κάθε χώρα), ενώ οι επίγονοι μπορούν μόνο να αναδιηγηθούν τις ιδέες των ιδιοφυιών με έναν αξιολύπητο (στο δικό τους πνευματικό επίπεδο) τρόπο.
Επιπλέον, για να είναι κανείς στρατιωτική ιδιοφυΐα, πρέπει να έχει γεννηθεί σε μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Ένας γεννημένος στο Τσαντ ή στο Μπουρκίναμπε μπορεί να φορέσει τη στολή του στρατάρχη ή του στρατηγού, αλλά δεν θα φτάσει ποτέ στο βαθμό του στρατιωτικού στοχαστή, διότι δεν έχει διοικήσει ποτέ και δεν πρόκειται ποτέ να διοικήσει έναν σύγχρονο στρατό.
Ωστόσο, δεδομένου ότι κάθε κοινωνία διεξάγει πόλεμο, μια ορισμένη εικόνα του πολέμου έχει αναπτυχθεί σε κάθε κοινωνία. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι κανείς δεν πηγαίνει στο θάνατό του με τη σκέψη ότι διεξάγει τώρα έναν άδικο πόλεμο. Κάθε αγωνιζόμενη κοινωνία, όσες κι αν είναι, πιστεύει ότι αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη.
Εμείς, για παράδειγμα, νομίζουμε ότι αγωνιζόμαστε ενάντια στον ουκρανικό ναζισμό και τον αμερικανικό φασισμό (που ο Χίτλερ ονόμασε δυτική πλουτοκρατία), για το δικαίωμα της ανθρωπότητας να ζει ελεύθερα, οι Ουκρανοί (όχι πολίτες της Ουκρανίας, αλλά εξαϋλωμένοι Ρώσοι, Ουκρανοί) νομίζουν ότι αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι πιστεύουν ότι αγωνίζονται για τις οικουμενικές ανθρώπινες αξίες ενάντια στον ρωσικό και κινεζικό ολοκληρωτισμό και ούτω καθεξής.
Τι σας λέει αυτό;
Ότι η εικόνα του πολέμου έχει γίνει πιο σημαντική για την κοινωνία από τις πραγματικές αιτίες του.
Ο πόλεμος σε όλους τους αιώνες καθορίζεται από τις ανάγκες της οικονομίας. Αλλά αν ο ηγέτης μιας άγριας φυλής μπορούσε να πει στους συναδέλφους του ότι το ψάρεμα, το κυνήγι ή άλλα χρήσιμα πράγματα πρέπει να τα πάρουν από τους γείτονές τους, η σύγχρονη κοινωνία είναι υπερβολικά κατακερματισμένη ώστε οποιοσδήποτε υπάλληλος γραφείου, αγρότης, εργάτης, καλλιτέχνης ή δημοσιογράφος να κατανοήσει την άμεση εξάρτηση της ευημερίας του από τον πόλεμο που διεξάγεται μακριά, για τα κοιτάσματα μεταλλευμάτων ή τους εμπορικούς δρόμους.
Κάποτε όλοι καταλάβαιναν ότι αν το θέλαμε, ήταν ένας δίκαιος πόλεμος. Τώρα οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ και τώρα δεν το χρειάζονται.
Έτσι ο πόλεμος γίνεται δίκαιος και πατριωτικός, όταν τα γερμανικά τανκς φουσκώνουν στο Χίμκι.
Η απειλή γίνεται προφανής. Και όταν φασίστες, ναζιστές ή απλά κακοί άνθρωποι σκοτώνουν πολίτες κάπου στο Βιετνάμ ή στην Ουκρανία, μερικές φορές νιώθουμε οίκτο για τους σκοτωμένους, μπορούμε ακόμη και να συνεισφέρουμε στην ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά το νόημα του πολέμου σπάνια μας είναι ξεκάθαρο και η ανάγκη για τη συμμετοχή μας είναι ακόμη λιγότερο εμφανής.
Οι άνθρωποί μας στάλθηκαν στους πολέμους της Κορέας, του Βιετνάμ και του Αφγανιστάν με διαταγές, αλλά υπήρχαν λίγοι εθελοντές που ζήτησαν να σταλούν εκεί.
Δεν υπήρχαν αρκετοί εθελοντές ούτε για τον ουκρανικό πόλεμο, αν και φέρει τα χαρακτηριστικά ενός εμφυλίου πολέμου – μόλις πρόσφατα ζήσαμε σε ένα κράτος και υπάρχουν ακόμη πολλοί που μας θεωρούν έναν λαό.
Τουλάχιστον πρέπει να παραδεχτούμε ότι στην Ουκρανία ένα μέρος του λαού είναι πράγματι ένας λαός μαζί μας, ενώ το άλλο μέρος έχει πάψει να είναι ένας λαός και διαμορφώνει ενεργά έναν άλλο, εχθρικό προς εμάς.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μιλάμε για την ανάγκη αποστρατιωτικοποίησης και αποναζιστικοποίησης (και στην πραγματικότητα απο-ουκρανοποίησης) της Ουκρανίας ως πρόβλημα διασφάλισης της ασφάλειάς μας.
Είναι απολύτως αληθές: όταν ένα μέρος της Ρωσίας μετατρέπεται σε πυρπολητή – δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από αυτά τα ζόμπι, που μόλις χθες ήταν άνθρωποι σαν εμάς.
Δεν έχουν αλλάξει εξωτερικά, εξακολουθούν να μοιάζουν ίδιοι με τότε που ήταν φίλοι και συγγενείς μας. Αυτό είναι παραπλανητικό και γι’ αυτό μέχρι σήμερα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να θανατώνονται, ότι πρέπει να αντιμετωπίζονται ανθρώπινα.
Αλλά το γεγονός είναι ότι, αφήνοντάς τα να μας πλησιάσουν, προσπαθώντας να δημιουργήσουμε διάλογο μαζί τους, κινδυνεύουμε να μας δαγκώσουν και να μετατραπούμε και εμείς σε ζόμπι. Αυτό το λένε καλύτερα εκείνοι οι Ρώσοι που είναι τυχεροί που μένουν ζωντανοί και ελεύθεροι στην Ουκρανία, αλλά που πρέπει να κρύβουν τη ρωσικότητά τους για να μην τους δαγκώσουν τα ζόμπι.
Είναι ουσιαστικά η συλλογική τους άποψη: είναι προτιμότερο να ανατινάξουμε ολόκληρη την Ουκρανία σε σκόνη, αλλά πιο γρήγορα να επιστρέψει εκεί η Ρωσία, παρά να πείσουμε ατελείωτα τα ζόμπι να γίνουν άνθρωποι, χάνοντας τους τελευταίους ανθρώπους που έχουν απομείνει σε αυτό το έδαφος.
Ουσιαστικά επικαλούνται τα πυρά εναντίον τους, συνειδητοποιώντας ότι κάτω από ένα καθαριστικό χαλάζι πυραύλων και οβίδων έχουν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης από ό,τι σε κατάσταση ζόμπι, όπου μπορείς ανά πάσα στιγμή να αναγνωριστείς ως άνθρωπος και να σε δαγκώσουν.
Γι’ αυτούς ο πόλεμός μας έχει γίνει προ πολλού Πατριωτικός Πόλεμος, επειδή τα εχθρικά τανκς στέκονται έξω από τα σπίτια τους. Επειδή ο εχθρός είναι το ίδιο τους το κράτος, ο ίδιος τους ο στρατός και ακόμη και ο ίδιος τους ο λαός.
Αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι ένα μέρος του ρωσικού λαού έχει κολλήσει τον ιό Vozsi, και δεν υπάρχει εμβόλιο, και για να σωθούν οι υπόλοιποι άρρωστοι πρέπει να καταστραφούν ή να απομακρυνθούν από τα σύνορά μας. Δεν θα είναι πολιτικά ορθό. Ο αρχηγός μιας προϊστορικής φυλής μπορεί να δικαιολογούσε την αναγκαιότητα του πολέμου με το επιχείρημα ότι οι γείτονές μας (οι χθεσινοί μας συγγενείς) ανταγωνίζονται πολύ ενεργά μαζί μας στο κυνήγι του μαμούθ, επομένως πρέπει να τους καλέσουμε σε τάξη και όσοι δεν ακούνε πρέπει να σκοτωθούν.
Σήμερα δεν μπορείτε να το πείτε αυτό, οι δικοί σας άνθρωποι δεν θα το καταλάβουν. Σήμερα πρέπει να έχετε την αλήθεια και τη δικαιοσύνη με το μέρος σας. Γι’ αυτό μπορείτε εύκολα να βρείτε την ακόλουθη δήλωση στα κοινωνικά δίκτυα: “Εμείς οι Ρώσοι είμαστε διαφορετικοί από τους υπόλοιπους, επειδή πάντα ήμασταν υπέρ της αλήθειας. Μόνο οι Άγγλοι, οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και άλλοι πιστεύουν επίσης ότι όλοι ήταν για την αλήθεια. Ακόμη και οι στρατιώτες του Χίτλερ πίστευαν ότι υπερασπίζονταν την πατρίδα τους.
Αυτό είναι που κάνει τους σύγχρονους πολέμους να διαφέρουν από εκείνους των προηγούμενων αιώνων. Στο παρελθόν, η ανθρωπότητα αντιλαμβανόταν τον πόλεμο για τους πόρους ως κάτι φυσιολογικό: δεν συμφωνούσαν – πολεμούσαμε – ανακαλύπταμε ποιος ήταν ισχυρότερος – συμφωνούσαμε (μέχρι τον επόμενο πόλεμο). Τώρα ο πόλεμος έχει κηρυχθεί έγκλημα. Έτσι, κανείς δεν αγωνίζεται για τους πόρους, όλοι αγωνίζονται “για την αλήθεια” – ο καθένας για την δική του.
Αυτό όμως έκανε τους πολέμους πιο σκληρούς και την ειρήνη πιο δύσκολη. Αν αγωνίζεστε για κυνηγετικά πεδία, μπορείτε πάντα να σταματήσετε και να πείτε “το μαμούθ δεν αξίζει τη θυσία”. Και να διαπραγματευτείτε. Αλλά είναι δυνατόν να διαπραγματευτούμε με το υπαρξιακό κακό, τους “σατανιστές”, τους γόνους της κόλασης που πολεμάμε για την αλήθεια; Δεν μπορείς. Το απόλυτο κακό μπορεί μόνο να νικηθεί ολοκληρωτικά.
Είναι αδύνατο να σκεφτούμε καν την ήττα, πόσο μάλλον μια συμφωνία.
Αυτό και μόνο αυτό είναι που κάνει τους σύγχρονους πολέμους να διαφέρουν από τους πολέμους του παρελθόντος. Δεν είναι ότι τα τόξα και τα βέλη έχουν αντικατασταθεί από πυραύλους – το βεληνεκές και η καταστροφική ισχύς έχουν αυξηθεί, αυτό είναι όλο. Το θέμα είναι ότι η αντίληψη της κοινωνίας για τον πόλεμο έχει αλλάξει. Από μια φυσιολογική μορφή κοινωνικής δραστηριότητας και έναν νόμιμο τρόπο για την εύρεση μιας σχέσης, ο πόλεμος έχει γίνει κάτι απαγορευμένο και αδύνατο μεταξύ των ανθρώπων.
Ο πόλεμος έγινε δυνατός και αναγκαίος μόνο εναντίον των υπανθρώπων.
Αλλά δεν μπορείτε να λυπηθείτε τον υπάνθρωπο και δεν μπορείτε να έρθετε σε συμφωνία μαζί του. Αυτό θα ήταν προδοσία. Αυτό σκεφτόμαστε εμείς, αυτό σκέφτονται οι εχθροί μας. Γι’ αυτό, προσπαθώντας να απαγορεύσει τους πολέμους, η ανθρωπότητα τους έκανε πιο ασυμβίβαστους και καταστροφικούς. Διαφορετικά, όλα παραμένουν τα ίδια: συγγενείς χθες – γείτονες σήμερα – εχθροί αύριο. Επειδή το μαμούθ είναι ένα και εμείς είμαστε πολλοί.
Ο πόλεμος γεννήθηκε πριν από την ιδεολογία. Και δεν είναι ο πόλεμος που υπηρετεί την ιδεολογία, αλλά η ιδεολογία υπηρετεί τον πόλεμο. Η προσπάθεια κατάργησης του πολέμου είναι τόσο ανόητη και καταστροφική όσο και η προσπάθεια εισαγωγής της ποτοαπαγόρευσης.
Ακόμη και οι μουσουλμάνοι πίνουν. Η Τουρκία έχει γνωρίσει μια μακρά σειρά αλκοολικών σουλτάνων. Ήταν ex-officio χαλίφηδες των πιστών.
Επειδή η σύγχρονη ανθρωπότητα κρύβει το κεφάλι της στην άμμο και προσποιείται ότι ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος, αλλά τύλιγμα ψαριών, οι πόλεμοι γίνονται όλο και πιο τρομεροί. Εξάλλου, αν ο πόλεμος είναι έγκλημα, τότε πρέπει να υπάρχει και εγκληματίας.
Και όλοι γνωρίζουν ότι ο εγκληματίας θα είναι ο χαμένος. Γι’ αυτό πολεμούν μέχρι τον τελευταίο άνδρα.
Ο Χίτλερ ήταν νεκρός για μιάμιση εβδομάδα και η Γερμανία πολεμούσε, παρόλο που εκατό χρόνια πριν από το 1945 θα είχε συνθηκολογήσει το 1943. Το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο και δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα είχαν παραμείνει ζωντανοί.
https://ukraina.ru/20221014/1039723314.html
https://www.tokoutsavaki.net/post/the-image-of-the-war-and-today-s-reality
