Μετασχηματίζουν το Διαδίκτυο στο μεγαλύτερο εργαλείο επιτήρησης που έχει δει ποτέ η ανθρωπότητα και αν παραμείναμε στο δρόμο που βρισκόμαστε σήμερα , αυτό είναι μόνο θέμα χρόνου, μέχρι η κοινωνία μας να γίνει ένας σκληρός δυστοπικός εφιάλτης. Θα ήθελα αυτό να ήταν υπερβολή, αλλά δεν είναι. Τις τελευταίες δεκαετίες, το Διαδίκτυο άλλαξε εντελώς τον τρόπο με τον οποίο όλοι επικοινωνούμε μεταξύ μας. Κάποια στιγμή, όλες οι μορφές μαζικής επικοινωνίας ελέγχονταν αυστηρά από την ελίτ, αλλά το Διαδίκτυο ξαφνικά μας επέτρεψε να επικοινωνούμε μεταξύ μας σε μαζική κλίμακα χωρίς να χρειάζεται να περάσουμε από τις πύλες τους. Αυτό άλλαξε ριζικά το τοπίο, και στην αρχή, η ελίτ δεν ήξερε πώς να ανταποκριθεί σε αυτήν την αυξανόμενη απειλή. Δεν υπήρχε κανένας τρόπος να μπορέσουν να επαναφέρουν τον χρόνο σε μια εποχή πριν εφευρεθεί το Διαδίκτυο.
Σήμερα, το διαδίκτυο έχει γίνει το επίκεντρο του “πλέγματος παρακολούθησης του Big Brother” και συλλέγουν πληροφορίες για όλους μας, σε κλίμακα που δεν έχουμε δει ποτέ πριν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Αλλά, φυσικά, ποτέ δεν θα σταματούσε εκεί. Κατά τα τελευταία δύο χρόνια, έχουμε αρχίσει να βλέπουμε την ελίτ να χρησιμοποιεί όλες αυτές τις πληροφορίες για να τιμωρήσει εκείνους που κάνουν ή λένε πράγματα που δεν τους αρέσουν.
Ο κινέζος δημοσιογράφος Liu Hu πάντα ήξερε ότι θα είχε προβλήματα με τις αρχές. είχε εκθέσει τη διαφθορά και τα αδικήματα για χρόνια. Ήταν συνηθισμένος σε χαστούκια με τακτικά πρόστιμα και αναγκασμένη συγνώμη που επέβαλε η αυταρχική κυβέρνησή του. Παρ ‘όλα αυτά συνέχισε να λέει την αλήθεια.
Μια μέρα το 2017, ο Hu μπήκε σε μια τοποθεσία ταξιδιών, αλλά δεν μπορούσε να κλείσει μια πτήση, επειδή ο ιστότοπος είπε ότι δεν ήταν “ειδικευμένος.” Σύντομα ανακάλυψε ότι είχε αποκλειστεί από την αγορά ακινήτου, χρησιμοποιώντας το δίκτυο τρένων υψηλής ταχύτητας ένα δάνειο. Και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι ‘αυτό. Τα δικαιώματά του σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες περιγράφηκαν τώρα με έναν αλγόριθμο που αποσκοπούσε στη διάκριση έναντι των 7,5 εκατομμυρίων ανθρώπων στη λίστα της Κίνας “Dishonest Persons Subject to Enforcement”.
Εδώ, οι κάμερες παρακολούθησης έλαβαν τα δεδομένα για μεμονωμένες εκφράσεις του προσώπου και χρησιμοποίησαν αυτές τις πληροφορίες για να δημιουργήσουν ένα τρέχον “σκορ” σε κάθε μαθητή και τάξη. Εάν ένα σκορ έφθανε σε ένα προκαθορισμένο σημείο, το σύστημα προκαλεί μια προειδοποίηση. Οι δάσκαλοι αναμενόταν να αναλάβουν δράση: να μιλήσουν με έναν μαθητή που αντιλαμβάνεται ότι είναι απεμπλοκοποιημένος, για παράδειγμα, ή υπερβολικά διάχυτος.
Στο Πεκίνο και σε ολόκληρη την Κίνα, κάμερες κλειστού κυκλώματος και άλλες συσκευές παρακολούθησης είναι τόσο πανταχού παρόν που έχουν γίνει μέρος του τοπίου. Αν η αναγνώριση προσώπου συμβάλλει στη δημόσια ασφάλεια, κάποιοι λένε ότι είναι καλό.“Ίσως οι άνθρωποι θα συμπεριφέρονται περισσότερο”, δήλωσε ο Xia Chuzi, ένας 19χρονος φοιτητής που συνεντεύχθηκε στο Πεκίνο.
Οι ανεξάρτητοι αναγνώστες των μέσων ενημέρωσης έχουν πλήρη επίγνωση του πλήθους των τρόπων με τους οποίους οι μεγάλες τεχνολογίες και οι πλατφόρμες των κοινωνικών μέσων έχουν λογοκρίνει τους συντηρητικούς, από τη διόγκωση των βιντεοκαναλιών, έως το μπλοκάρισμα, την απαγόρευση και τη σκιά που απαγορεύουν τους συντηρητικούς, τον περιορισμό της προσφοράς προωθητικών ενεργειών και αλγορίθμων τα αποτελέσματα αναζήτησης προωθούν ανεξάρτητες τοποθεσίες μέσων μαζικής ενημέρωσης μέχρι στιγμής που σπάνια μπορούν να βρεθούν.
