“A well tied tie is the first serious step in life” (Oscar Wilde) (Μια καλοδεμένη γραβάτα είναι το πρώτο σοβαρό βήμα στη ζωή)
Κρίμα! O επίδοξος, φέρελπις και εύελπις μελλοντογραβατοφόρος έχασε την ευκαιρία να κάνει αυτό το βήμα!
Παρακολουθώντας την πρόσφατη πολιτική γραβατολογία και το παιχνίδι της κολοκυθιάς που έγινε πολιτικό παιχνίδι της γραβάτας (θα βάλει ή δεν θα βάλει γραβάτα, στα “μέζεα του στεατοπυγικού μας υποσυστήματος” αν βάλει κι αν δεν βάλει, στη γλώσσα της Ζουραρείου διαλέκτου της Ανελαίου κυβερνητικής φυλής των δίδυμων Μάο Μάο, εξ’ ου και Γ@-Μάο και Αντιγ@-Μάο – μέτρο και αντίμετρο), δεν είδα μια σοβαρή ιστορική προσέγγιση αυτού του συμβολικού αξεσουάρ του συμβιβασμού και της υποταγής, που αποτελεί το πλαστό διαβατήριο της πολιτικής σοβαρότητας.
Η ελληνιστί γραβάτα και γαλλιστί gravate, ονομασία εκ του Κροάτη (Hrvatska) ορμώμενη, ήταν διακριτικό αξεσουάρ των Κροατών περιλαιμιομαντυλοφόρων μισθοφόρων του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-1648), που εντυπωσίασαν το Λουδοβίκο ΙΔ’, τον χριστιανικότερο βασιλιά της Γαλλίας, που είχε, όμως, το θάρρος να συγκρουσθεί με τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ’ για την οικονομική αυτονομία της Εκκλησίας και της κοσμικής εξουσίας της Γαλλίας από την κηδεμονία της Αγίας Έδρας με τη λεγόμενη διακήρυξη των τεσσάρων άρθρων το 1682 μΧ, αρετή που δεν διαθέτουν, σήμερα, οι ευρωπαϊκότεροι πολιτικοί της Ελλάδας έναντι της Αθλίας Ευρωπαϊκής Έδρας.
Σήμερα οι μισθοφόροι δεν χρειάζονται γραβάτα για να εντυπωσιάσουν τους “βασιλείς” της Ευρώπης. Φορούν στο πέτο τους τη διακριτική κονκάρδα της άρτι μη αρτιμελούς ΕΕ.
Το τραγούδι “Le chêne liège” (Η φελλοφόρος βαλανιδιά) του Francis Cabrel τα λέει όλα για τα αστεία παιχνίδια των γραβατοφόρων φελλών της εξουσίας και δεν είναι τυχαίο που η εξουσία των γραβατοφόρων φελλών της Ευρώπης ευδοκιμεί και ευδαιμονεί στη χώρα της Λιέγης (Liège = φελλός και πόλη του Βελγίου), δηλαδή, στη χώρα των φελλών:
“Le monde est aux mains de stratèges
Costume noir, cravate beige
Ou turban blanc comme la neige
Qui jouent de bien drôles de jeux”
(Ο κόσμος είναι στα χέρια των στρατηγών
Μαύρο κοστούμι, μπεζ γραβάτα
Ή τουρμπάνι λευκό σαν το χιόνι
Που παίζουν επιδέξια αστεία παιχνίδια)
* Βελανιδιά ή βαλανιδιά η φελλοφόρος, της οποίας ο καρπός, η βάλανος, είναι και θήλυς δανειστής (η βάλανος) της κεφαλής του άρρενος οργάνου ουδετέρου γένους. Δηλαδή, τρία σε ένα: άρρεν όργανο, ουδετέρου γένους με θηλυκή κεφαλή στην εμπροσθοφυλακή της πολιτικής του πρωτοπορίας.
Τελικά, όχι πίσω, αλλά μπροστά από κάθε άντρα είναι μια γυναίκα στην πολυφυλοπολιτισμικότητα της διαπλοκής της εξουσίας.
ΥΓ
Παρακολουθώντας την πρόσφατη γραβατομαχία των γραβατοκλαστών** της λεχθείσης αλλ’ ου ποιηθείσης Αριστεράς, αναλογίστηκα τον σχεδόν πάντα γραβατολάτρη, ακόμα και στον αιώνιο ύπνο του Μαυσωλείου του, Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, κοινώς Λένιν.
Αλλά, ευτυχώς, ο Λένιν δεν ήταν ποτέ αυτοδηλωσίας Αριστερός, αλλά πραγματικός Κομμουνιστής, κάνοντας το μοναδικό σοβαρό βήμα, κατά τον Oscar Wilde, στη ζωή ενός Κομμουνιστή, την επανάσταση, που δεν έχει καμία σχέση με τα τρεκλιζοστραβοπατήματα των έντιμων συμβιβασμών των μεθυσμένων από την εξουσία αυτοπροσδιοριζόμενων Αριστερών.
** Ο γραβατοκλάστης αποτελεί τον μειωτικό τύπο του οπαδού της αίρεσης της γραβατομαχίας, ανάλογος του εικονοκλάστη της εικονομαχίας, και η γραβατολατρεία είναι η πολιτική ειδωλολατρεία, όπως η εικονολατρεία, είναι η θρησκευτική ειδωλολατρεία.
Με διαφορετικά λόγια, όταν η Κομμουνιστική Ορθοδοξία γίνεται Αριστερή αίρεση μιας τοτεμιστικής ειδωλολατρείας, τότε χρειάζεται η ομολογία μιας αναβάπτισης κατά του γερμανικού Αρειανισμού στο Σύμβολο της Πίστης του Μαρξισμού, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, κατά το “῾Ομολογῶ ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν” του Συμβόλου της Πίστης κατά του θρησκευτικού Αρειανισμού, και όπως θυμάμαι από τα νιάτα μου, όταν μαζί με το Σύμβολο της Πίστης του Χριστιανισμού στη λατινική γλώσσα για τις επαγγελματίες μου ανάγκες (μην τρομάξετε δεν είμαι ούτε καρδινάλιος, ούτε πάστορας κάποιας Δυτικής Εκκλησίας, παρά μονάχα αντιμνημονιακός κάντορας της καθ’ ημάς Ανατολής) έπρεπε να απομνημονεύσω και το Σύμβολο της Πίστης του Κομμουνισμού στη γαλλική γλώσσα για τις ιδεολογικές μου ανάγκες:
1. Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα, πολύ περισσότερο δεν έχουν οικονομική τεχνητή πατρίδα (κάτι σαν τα τεχνητά χιοβοδρόμια των Αραβικών Εμιράτων), όπως η ΕΕ (Les ouvriers n’ont pas de patrie),
2. Στην αστική κοινωνία, η ζωντανή εργασία δεν είναι παρά μόνο ένα μέσο που αυξάνει τη συσσωρευμένη εργασία. Στην κομμουνιστική κοινωνία, η συσσωρευμένη εργασία δεν είναι παρά μόνο ένα μέσο που διευρύνει, εμπλουτίζει και προάγει την ύπαρξη (και όχι απλά τη ζωή, όπως αποδίδεται σε διάφορες μεταφράσεις, γιατί άλλο ύπαρξη και άλλο ζωή) των εργατών (Dans la société bourgeoise, le travail vivant n’est qu’un moyen d’accroître le travail accumulé. Dans la société communiste, le travail accumulé n’est qu’un moyen d’élargir, d’enrichir et d’embellir l’existence des travailleurs).
Ας το έχουν, λοιπόν, αυτό υπόψιν τους οι αυτόκλητοι σκληροί διαπραγματευτές, στην πραγματικότητα πλανόδιοι πραματευτές των εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που τα ξεπουλούν κοψοχρονιά στις εμποροζωοπανηγύρεις των eurogroups της ΕΕ.
3. Καταργείστε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και θα καταργείστε την εκμετάλλευση του ενός έθνους από ένα άλλο έθνος (Abolissez l’exploitation de l’homme par l’homme et vous abolirez l’exploitation d’une nation par une autre nation).
Κατά συνέπεια, αντίστροφα, δυναμώνοντας την εκμετάλλευση έθνους από έθνος (πχ έθνους δανειζόμενων από έθνος δανειστών), ενισχύεται και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που μας οδηγεί αλάνθαστα να γράψουμε το τέλος στον παράνομο, παράλογο και παράφορο δεσμό μας με την ΕΕ μόνο με την ελπίδα της αρχής του Κομμουνιστικού Μανιφέστου:
Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη: το φάντασμα του Κομμουνισμού (Un spectre hante l’Europe: le spectre du communisme).
Σημείωση
Για όσους, πιθανόν, προβληματίζονται, πως οι παραπομπές, οι σημειώσεις και τα υστερόγραφα των σχολίων μου είναι, συχνά, μεγαλύτερα από το “κυρίως” θέμα, θέλω να εξηγήσω, πως το “κυρίως” θέμα είναι το ερέθισμα της επικαιρότητας και οι παραπομπές, οι σημειώσεις και τα υστερόγραφα οι προβολές αυτής της επικαιρότητας στη διαλεκτική της ιστορίας.
Όσοι αγανακτούμε μόνο για τη ζοφερή επικαιρότητα της χώρας μας, κινδυνεύουμε να γίνουμε, απλώς, γραφικά εξαρτήματα της μηχανής της, και χωρίς ταξική συνείδηση δεν θα κατανοήσουμε ποτέ, ότι είμαστε δουλοπάροικοι του συστήματος του καπιταλισμού, γι’ αυτό και είχα τις επιφυλάξεις και αντιρρήσεις μου με τη μπροσούρα “Indignez-vous!” (Αγανακτήστε) του Stéphane Hessel.
Η ανατροπή των μνημονίων δεν συνεπάγεται και την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης, ενώ αντίθετα η ανατροπή της εκμετάλλευσης συνεπάγεται και την ανατροπή των μνημονίων, σύμφωνα με το Αριστοτελικό “τὸ γὰρ ὅλον πρότερον ἀναγκαῖον εἶναι τοῦ μέρους· ἀναιρουμένου γὰρ τοῦ ὅλου οὐκ ἔσται ποὺς οὐδὲ χείρ…” (Πολιτικά), και εκεί βρίσκεται η Αχίλλειος πτέρνα της αδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ να “σχίσει”, όπως έλεγε προεκλογικά, τα μνημόνια, γιατί χωρίς ταξική συνείδηση, πιστεύοντας πως είναι ισότιμος συνομιλητής των Ευρωπαίων βιομηχάνων και τραπεζιτών, έβλεπε, ο “φτωχούλης του θεού” (Καζαντζάκης), αλλά και του μυαλού, μόνο το δέντρο των μνημονίων και όχι το δάσος του χρηματοπιστωτικού φασισμού κι’ έτσι, αντί να σχίσει τα μνημόνια που βρήκε, τα αυγάτισε με άλλα και έγινε, τελικά, υποτακτικότερος από τους προηγούμενους δουλοπάροικος του συστήματος της ευρωπαϊκής οικονομικής φεουδαρχίας.
ΔΑ
