Και ξαφνικά, όλα φαίνεται να “πηγαίνουν δεξιά” για τον Τσίπρα και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Κατά … “διαβολική σύμπτωση”, πήρε και πάλι μπρος η μηχανή σκαλίσματος σκανδάλων εν όψει των επικείμενων εκλογικών αναμετρήσεων μέσα στο 2019.
“Όλως τυχαίως”, μπήκε στο στόχαστρο ως και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, μετά τη δίωξη Παπαντωνίου και την πρόσφατη αναθέρμανση των μεγάλων υποθέσεων διαφθοράς στο χώρο της υγείας, στις οποίες φαίνεται ότι εμπλέκονται και ορισμένα κορυφαία στελέχη της ΝΔ.
Ξαφνικά, ξεθάφτηκε πάλι η μη νομιμότητα της μείωσης των συντάξεων και η κυβέρνηση έδωσε ένα προεκλογικό δωράκι στους συνταξιούχους, επιτρέποντάς τους να διεκδικήσουν τα χαμένα λεφτά, χωρίς βέβαια να τους εγγυάται κανείς ότι θα το πετύχουν.
Ήρθαν όμως δειλά-δειλά και άλλα προεκλογικά δωράκια στην επιφάνεια, όπως, για παράδειγμα, η ανακοίνωση για περαιτέρω μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για ορισμένους επαγγελματικούς κλάδους, από την αρχή του επόμενου έτους.
Κοντά σ’αυτά βάλτε και κάτι ανακοινώσεις για πιθανή αύξηση του επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης, κάτι υποτυπώδεις αυξήσεις σε άλλα επιδόματα, κάτι ψιλο-επιδοτησούλες και προγράμματα για αγρότες, μικρομεσαίους και ανέργους και “έδεσε το γλυκό” του προεκλογικού μπουναμά.
Και ακόμα πιο ξαφνικά, έγινε το “θαύμα”. Οι γραφειοφασίστες των Βρυξελλών, μέσω του EuroWorking Group, έδωσαν το πράσινο φως για τη μη περικοπή των συντάξεων αλλά και των θετικών μέτρων που περιλαμβάνονται στον ελληνικό προϋπολογισμό.
Και επιπλέον, το ΔΝΤ (αν είναι δυνατόν) αποφάσισε να ξεκουμπιστεί (επιτέλους),δηλώνοντας επισήμως μέσω του εκπροσώπου του, Τζέρι Ράις, ότι δεν είναι πλέον σε θέση να επιβάλει καμία πολιτική στην Ελλάδα(!)
Πώς ήρθαν όλα τόσο βολικά και τόσο γρήγορα για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και την κατάλληλη στιγμή που καίγεται για ψήφους; Πώς εξηγείται ότι τόσο καιρό οι γραφειοφασίστες των Βρυξελλών δεν άφηναν τον Τσακαλώτο ούτε να τολμήσει να σκεφτεί αντιμνημονιακά μέτρα και τώρα αφήνουν το πεδίο ελεύθερο;
Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στο γεγονός ότι το Ελληνικό πρόγραμμα τυπικά τουλάχιστον έχει λήξει, αφού οι δανειστές πήραν αυτά που ήθελαν, αλλά και στο γεγονός ότι η Ιταλία αποτελεί το νέο μεγάλο πονοκέφαλο για τον άξονα Βρυξελλών-Βερολίνου.
Το νέο “αντάρτικο” της Ρώμης εναντίον των Βρυξελλών με αφορμή τον προϋπολογισμό, πυκνώνει και πάλι τα μαύρα σύννεφα πάνω από την Ευρωπαϊκή Χρηματοπιστωτική Δικτατορία.
Το γεγονός ότι οι μηχανισμοί της νεοφιλελεύθερης χούντας αποφάσισαν να χαλαρώσουν τα λουριά της Ελλάδας ενόψει του μεγάλου Ιταλικού κινδύνου, δείχνει ακριβώς και τα όρια των δυνατοτήτων τους.
Δεν μας ενδιαφέρει λοιπόν αν ο Κούλης ή η Φώφη κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα αφού φαίνεται ότι δεν είναι πλέον χρήσιμοι στη νεοφιλελεύθερη χούντα. Δεν μας ενδιαφέρει αν ο μεταλλαγμένος Τσίπρας χαριεντίζεται με τους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες για να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Ούτε αν θα κερδίσει ή αν θα χάσει τις εκλογές.
Αυτό που μας ενδιαφέρει πάνω απ’όλα, είναι να πέσει αυτή η χούντα, όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
