Η Κούβα οριστικά στο δρόμο των νέων ιμπεριαλιστών…

“Radical chic“. Ειδικότερα τα αντίστοιχα δεξιά κι “αριστερά” κόμματα κι οργανώσεις στην Ελλάδα, με επικεφαλής την εξωκοινοβουλευτική “αριστερά” που από την έναρξη της “αραβικής άνοιξης made in USA” στη Συρία (Μάρτης 2011) συμπαρατάχθηκαν μαζικά κι αγωνιστικά με το κίνημα “ανοιχτών συνόρων” απαιτώντας “Να φύγει ο δικτάτορας Άσαντ και το αιμοσταγές δικτατορικό καθεστώς“.
Η Κουβανέζικη Επανάσταση, οι κομμουνιστές της Κούβας αποστόμωσαν όλους όσους αναζητούν νέους ιμπεριαλισμούς και θεωρούν -μακριά από την πρώτη γραμμή της Αντίστασης στον ιμπεριαλισμό- πως διαθέτουν τη μοναδική αλήθεια της “αριστεροσύνης“. Τους συναντήσαμε πριν λίγο καιρό και για την Κούβα: “Οι παρανησυχούντες (για) την Αβάνα”.
100 χρόνια από τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση κι ενώ η πάλαι ποτέ υπερδύναμη πνέει τα λοίσθια από τις αλλεπάλληλες νίκες των λαών σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, οι “προοδευτικές” δυνάμεις που επικαλούνται τον προσδιορισμό τους ως “αριστερά” αποτελούν δεκανίκι διάσωσης των ΗΠΑ. Εξ ου κι ο με σκωπτική διάθεση τίτλος “Η Κούβα οριστικά στο δρόμο των νέων ιμπεριαλιστών“.
Την ίδια στάση απέναντι στο μεγαλειώδη αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του λαού της Συρίας έχει το σύνολο των ΜΜΕ κι η “δημοσιογραφική πορνεία”.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας δεν εγκατέλειψε ποτέ το λαό της Συρία σ’ αυτά τα επτά χρόνια ιμπεριαλιστικής επίθεσης.

Συγκλονιστικό ήταν το άρθρο του Φιδέλ στην “Granma“, το επίσημο όργανο του Κ. Κ. Κούβας τον Αύγουστο του 2013, όταν όλοι απαιτούσαν να φύγει ο “δικτάτορας Άσαντ”, υπέρ του “ηρωικού αγώνα του λαού της Συρίας” και του προέδρου Άσαντ: La mentira tarifada [Todos conocen que Bashar al Assad… las fuerzas patrióticas de la heroica Siria…]. 
Η Κούβα του Τσε Γκεβάρα έσπασε το δολοφονικό εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας και συνεχίζει την αποστολή τόνων παιδικών εμβολίων και φαρμάκων προς τη Συρία: Οφειλόμενος σεβασμός στους “δικτάτορες” και τα “δικτατορικά” καθεστώτα!
Συνεπώς μόνον σε όσους “αριστερούς” θέλησαν ν’ αγνοήσουν τον αγώνα που έδωσε και δίνει η Συρία εναντίον των ιμπεριαλιστών απευθύνεται το μήνυμα του José Ramón Balaguer, υπεύθυνου Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας, που υπογραμμίζει το «κουράγιο του λαού της Συρίας απέναντι στις τρομοκρατικές επιθέσεις, τις πιο ισχυρές που αντιμετώπισε ποτέ αραβική χώρα».
Ο José Ramón Balaguer στη συνάντηση που είχε στην Αβάνα με τον Idris Mayya, πρέσβη της Συρίας στην Κούβα, τόνισε μεταξύ άλλων:
«Οι νίκες του Συριακού στρατού εναντίον της τρομοκρατίας εμπνέουν εμπιστοσύνη πως η Συρία θα εξέλθει νικηφόρα στον πόλεμο με χώρες και δυνάμεις που δεν επιθυμούν το καλό του Συριακού λαού.
Η ιστορία θα θυμάται πως ο λαός της Συρίας αντιμετώπισε με κουράγιο κι αξίες την τρομοκρατική επίθεση…
Ο λαός της Συρίας είναι ο μοναδικός που αποφασίζει το μέλλον της χώρας του χωρίς υποδείξεις ξένων.
Η Συρία θα κερδίσει και θα νικήσει για την αποφασιστικότητα του λαού της, τις θυσίες του στρατού της και το κουράγιο του ηγέτη της».
Ο Σύρος πρέσβης Idris Mayya δήλωσε ότι «Η Συρία έχει αποφασίσει να συνεχίσει τη μάχη εναντίον των τρομοκρατικών οργανώσεων οπουδήποτε βρίσκονται σε Συριακή γη, μέχρι την εξολόθρευση και του τελευταίου τρομοκράτη».
Η σχέση αδελφικής διεθνιστικής αλληλεγγύης μεταξύ Συρίας – Κούβας ξεπερνούν τα 50 χρόνια.

Ο Hafez Al Assad κι ο Κομαντάντε Fidel Castro, είχαν μια αδιάρρηκτη πολιτική και προσωπική σχέση στη βάση του κοινού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Μια συνεργασία πολιτική, οικονομική, πολιτιστική, αλλά και στρατιωτική: Οκτώβρης 1973, ο Φιδέλ στέλνει στη Συρία μια επίλεκτη ομάδα Κουβανών κομάντο σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον Αραβικό στρατό της Συρίας στη σύγκρουση με τους σιωνιστές.
Το Μάη του 2001 ο Fidel Castro πάει στη Δαμασκό σε μια ιστορική επίσκεψη, όπου μαζί με τον Bashar Al Assad εγκαινιάζουν μια συνεργασία σε όλους τους τομείς και κυρίως τον οικονομικό. Επισκεπτόμενος την Εθνική Βιβλιοθήκη της Δαμασκού ο Fidel καταθέτει στεφάνι στον αξέχαστο σύντροφό του Hafez Al Assad και περιγράφει σε όλα του τα κείμενα και ομιλίες τον σημερινό πρόεδρο της Συρίας Bashar Al Assad ως: «Ένας από τους πιο σοβαρούς κι εύθυμους άνδρες, ένας χαρισματικός κι ανθρώπινος ηγέτης, που ποτέ δεν συνάντησα άλλον σαν αυτόν στη ζωή μου».

Τον Ιούνη του 2010, λίγο πριν την έναρξη της “αραβικής άνοιξης made in USA“, η ιστορική επίσκεψη του προέδρου Άσαντ στη Κούβα.
Άνδρα
Οι σχέσεις των δύο χωρών αντικατροπτίζονται σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς.
Οι οικονομικές συνεργασίες σε όλους τους τομείς είναι ο δείκτης αυτής της σχέσης.
Με την επέτειο των 50 χρόνων από τη δολοφονία του Κομαντάντε Τσε Στη Δαμασκό τίμησαν τον Τσε!
Ποιος μπορεί να αδιαφορήσει σ’ αυτούς τους δεσμούς φιλίας κι αλληλεγγύης μεταξύ δύο λαών που μάχονται στην πρώτη γραμμή τον ιμπεριαλισμό;

Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τις χώρες της δύσης ακόμη και το σύνολο της εξωκοινοβουλευτικής “αριστεράς” που στρατεύτηκε στην αντίΣυριακή υστερία. Οι πολιτικές του υπερεθνικού κεφαλαίου (ανοιχτά σύνορα, κοινωνία των πολιτών, δικαιώματα, ΜΚΟ και σια) εκμαύλισαν κυριολεκτικά τις ηγεσίες αυτού του χώρου που επαγγέλλεται “επαναστατικότητα”. Σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις υπήρξαν εκδηλώσεις αλληλεγγύης και συμπαράστασης στον αγώνα του λαού της Συρίας. Στην Ελλάδα ούτε μία μαζική εκδήλωση υπεράσπισης του δικαιώματος κυριαρχίας και ανεξαρτησίας μιας φίλης χώρας. Ακόμη και το Μάρτη του 2017, στο σύνολό της η εξωκοινοβουλευτική “αριστερά”, αυτή η πιο μεγάλη υπέρμαχος των “ανοικτών συνόρων” και των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, μαζί με τους ηγέτες της γιόρταζαν μαζί με τους φονιάδες του “συριακού” FSA στην πλατεία Συντάγματος σαν να ήταν στο σπίτι τους! Ολόκληρη η αριστερά μετατράπηκε σε κοσμοπολίτικη “αριστερά” των “δικαιωματικών”, σε “Radical chic“: Νίκο Κοτζιά… περίμενες τέτοια ταπείνωση;
Ακόμη και το ΚΚΕ, του οποίου το αδελφό Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας συμμετέχει στην κυβέρνηση Άσαντ, που έχει τη δυνατότητα κινητοποίησης κι ανάδειξης της ιμπεριαλιστικής επίθεσης που δέχεται η Συρία, δεν πήρε καμία πρωτοβουλία υποστήριξης της Συρίας. Γιατί άραγε; (ίσως λόγω της ρωσικής βοήθειας;): Τι θέλει και πού το πάει το ΚΚΕ;
Κι όμως Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας παραδίδει μαθήματα μαρξισμού στους “Radical chic”

Δικαιολογίες δεν υπάρχουν κι ο καθένας μπορεί αβίαστα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Η αριστερά της Συρίας έκανε το δικό της πατριωτικό καθήκον, γιατί όπως τονίζουν οι Σύροι κομμουνιστές “χωρίς πατρίδα που θα οικοδομήσουμε σοσιαλισμό;“: Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας ΄χαστουκίζει΄ την ιμπεριαλιστική “αριστερά” και τη δημοσιογραφική αλητεία!
Θα επαναλάβουμε: