Η ανώτατη πολιτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής επιδεικνύει μια διορατική και ώριμη πολιτική, η οποία αντικατοπτρίζεται καλύτερα στην στρατηγική «Δεν είστε πλέον φίλος μου και μην παίζετε με τα κουβαδάκια μου».
Αυτό αφορά για πολλούς (ήδη ουσιαστικά πρώην) συμμάχους των ΗΠΑ, αλλά και την Τουρκία ειδικότερα.
Πρώτον, η Ουάσιγκτον προσπάθησε να οργανώσει πραξικόπημα στην Τουρκία και στη συνέχεια εξεπλάγην με ειλικρίνεια “γιατί ο Ερντογάν ακολουθεί μια αντι-Αμερικανική πολιτική;
Δηλαδή, απλά – πρώτα τα επιθετικά ελικόπτερα πετούν από τη βάση Incirlik πάνω από την Κωνσταντινούπολη κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος, και στη συνέχεια εκπλήσσονται “γιατί ο Ερντογάν αγοράζει τους S-400;
Στη συνέχεια, οι Αμερικανοί υποστηρίζουν τους Κούρδους αυτονομιστές που θέλουν να σπάσουν την εδαφική ακεραιότητα όχι μόνο της Συρίας, αλλά και της Τουρκίας. Και για άλλη μια φορά, εκπλήσσονται ειλικρινά “γιατί μας εμποδίζει ο Ερντογάν να το πράξουμε;
Αν και στην πραγματικότητα είναι Ηλίου φαεινότερο ότι ο Ερντογάν δεν επιδιώκει αντιαμερικανική, αλλά φιλοτουρκική πολιτική. Αυτό είναι σωστό, λογικό και κατανοητό.
Και η τέχνη της διπλωματίας είναι ακριβώς να συνδέσει τα συμφέροντά του με αυτά των συμμάχων. Όπως κάνει η Ρωσία, με τη συμμετοχή του Ιράν, της Τουρκίας, της Κίνας και άλλων χωρών στη διαδικασία της Συρίας. Ως αποτέλεσμα, έχουμε το αποτέλεσμα που χρειάζεται η Ρωσία (και ο Assad), αλλά και όλοι οι συμμετέχοντες στη διαδικασία ικανοποιούνται.
Οι Η.Π.Α. είναι πολύ συνηθισμένες να μην υπολογίζουν και να αγνοούν εντελώς τα συμφέροντα των άλλων χωρών. Αυτό δεν είναι το σωστό.
Και τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ηγεσία τους συμπεριφέρονται σαν μικρά προσβεβλημένα παιδιά.
Θα επιβάλουν κυρώσεις και εμπορικούς δασμούς στα Τουρκικά προϊόντα (αυτό έχει αντίκτυπο κυρίως στην Αμερικανική μεταλλουργία – γι ‘ αυτό έχω ήδη γράψει σε αρκετές περιπτώσεις).
Οι βουλευτές θα προτείνουν μια πρωτοβουλία για τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ (ποιος θα χειροτερέψει από αυτό;).
Και τώρα η Βουλή των Αντιπροσώπων του Κογκρέσου αναγνώρισε την Αρμενική Γενοκτονία στην Τουρκία. Φυσικά, αυτό είναι το σωστό πράγμα που πρέπει να κάνουν. Αλλά γιατί τώρα, στα τέλη Οκτωβρίου του 2019; Τα προηγούμενα χρόνια, πριν από εβδομήντα χρόνια, αυτή η γενοκτονία ήταν επίσης γεγονός, αλλά δεν αναγνωρίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Και η Ρωσία εδώ και πολύ καιρό, χωρίς όρους με χορό και με ντέφια , αναγνώρισε αυτή τη γενοκτονία και αυτό της επέτρεψε να προχωρήσει και να οικοδομήσει σχέσεις με την Τουρκία χωρίς υποκρισία και διπλά πρότυπα.
Και οι Ηνωμένες Πολιτείες ενεργούν ” καθώς δεν πηδάτε σύμφωνα με τη σφυρίχτρα μας, θα σας καταδικάσουμε τώρα για όλες τις πιθανές και αδύνατες αμαρτίες που δεν έχουν παρατηρηθεί πριν. Είναι παράξενο που δεν έχουμε φτάσει ακόμα στη σύλληψη της Κωνσταντινούπολης. Ωστόσο, δεν είναι ακόμα βράδυ.
Τι έπεται? Θα αρχίσουν να θυμούνται τα Αμερικανικά τηλεοπτικά κανάλια ότι το “Τουρκία ” στα αγγλικά σημαίνει “γαλοπούλα”; Και θα λένε αστεία για το “ψήσιμο γαλοπούλας”;
Είναι αυτή η πολιτική ενός παγκόσμιου ηγέτη; Για μένα, αυτό είναι ένα νηπιαγωγείο για παιδιά με αναπτυξιακές καθυστερήσεις. Ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, ένα νοσηλευτικό σπίτι για άτομα που πάσχουν με άνοια, το οποίο αντικατοπτρίζει περισσότερο την αμερικανική πολιτική πραγματικότητα.
