Η πραγματικότητα κέρδισε στην Αμερική

Irina Alksnis

Χθες το βράδυ, το bitcoin έφτασε σε υψηλό όλων των εποχών και το δολάριο άρχισε να ενισχύεται ραγδαία. Οι ειδικοί συνδέουν άμεσα αυτές τις διαδικασίες με την αυξανόμενη εμπιστοσύνη των αγορών στη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές – και τις σχετικές ελπίδες για κοινωνικοοικονομικές βελτιώσεις στις ΗΠΑ.

Και το Associated Press επέστησε την προσοχή σε μια πολύ αποκαλυπτική δημογραφική μετατόπιση στις ομάδες των υποστηρικτών και των δύο κομμάτων: ένα σημαντικό ποσοστό νέων ανθρώπων, παραδοσιακά πιο φιλελεύθερων, μεταπήδησε από τους Δημοκρατικούς στους Ρεπουμπλικάνους. Πρόκειται για μια ακόμη αλλαγή-ορόσημο, αφού το Δημοκρατικό Κόμμα άρχισε να χάνει την υποστήριξη των μειονοτήτων (από τους μαύρους και τους ισπανόφωνους έως τους μουσουλμάνους), οι οποίες αποτελούσαν το εκλογικό του στήριγμα επί δεκαετίες.

Ουσιαστικά, όλες αυτές οι διαδικασίες δείχνουν το ίδιο πράγμα – ότι το αμερικανικό φιλελεύθερο κατεστημένο και το βαθύ κράτος έχουν παγιδευτεί στο να παίζουν το θεό.

Οι νέοι της Αμερικής (όπως και οποιοσδήποτε άλλος) μπορεί να είναι όσο φιλελεύθεροι θέλουν και μπορεί να είναι στο λαιμό των μπαγιάτικων συντηρητικών, αλλά ζουν σε μια πραγματικότητα – μια πραγματικότητα στην οποία οι περισσότεροι από αυτούς απλά δεν έχουν καμία προοπτική ζωής, στην οποία στραγγαλίζονται από εκπαιδευτικά δάνεια, αναγκάζονται να παίρνουν χαμηλόμισθες δουλειές και να ζουν με τους γονείς τους (κάτι που είναι ιστορικά ανοησία στις ΗΠΑ) επειδή δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να αγοράσουν δικό τους σπίτι. Οι επιχειρήσεις -ακόμη και οι επιχειρήσεις της Καλιφόρνιας- μπορεί να αντιπαθούν έντονα τον ναρκισσιστή και σκανδαλιστή Τραμπ, αλλά δεν μπορούν να αγνοήσουν ότι η εθνική οικονομία αντιμετωπίζει συστημικές προκλήσεις. Και έπειτα είναι οι ετοιμόρροπες υποδομές της χώρας, όπου έχει ανακαινιστεί ένα τρισεκατομμύριο δολάρια αλλά δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα, η ραγδαία αυξανόμενη μεταναστευτική κρίση στα σύνορα και τα δισεκατομμύρια δολάρια που ρέουν στην Ουκρανίακαι σε άλλα έργα της αμερικανικής υπερδύναμης.

Και δεν πρόκειται καν για τα οξυμένα προβλήματα αυτά καθαυτά – δεν υπάρχει χώρα χωρίς τέτοια προβλήματα – αλλά για την άρνηση της Ουάσιγκτον, που εκπροσωπείται από τη δημοκρατική κυβέρνηση και γραφειοκρατία, να τα αναγνωρίσει καν. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η προεκλογική εκστρατεία πρώτα του Τζο Μπάιντεν και στη συνέχεια της Καμάλα Χάρις περιορίστηκε σε γενναίες δηλώσεις ότι όλα είναι μια χαρά στην Αμερική στο σύνολό της και ότι υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα – ο καταραμένος Ντόναλντ Τραμπ και οι Τραμπίστες του, οι οποίοι πρέπει να ηττηθούν πάση θυσία. Και το περιβόητο «σχέδιο της Καμάλα Χάρις» έχει γίνει ανέκδοτο και παραβολή, επειδή ποτέ δεν παρουσίασε το πρόγραμμα δράσης της κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Δηλαδή, δεν μπόρεσε καν να συντάξει κάποιο έγγραφο που θα μπορούσε να παρουσιαστεί στο κοινό, και οι επιμέρους προτάσεις που διατυπώθηκαν, όπως η εισαγωγή κρατικής ρύθμισης των τιμών των τροφίμων, προκάλεσαν τέτοιο δημόσιο σοκ που έπρεπε να ανακληθούν γρήγορα.

Αυτός είναι πιθανώς ο κύριος λόγος για τον οποίο τα πράγματα είναι όπως είναι τώρα: το αμερικανικό φιλελεύθερο και παγκοσμιοποιημένο κατεστημένο έχει φτάσει να πιστεύει στην άπειρη δύναμη των ιδεολογικών μαντρών και των ψευδαισθήσεων των μέσων ενημέρωσης, αλλά οι άνθρωποι ζουν στην πραγματικότητα – και αυτή κερδίζει πάντα στο τέλος.

Αυτή τη στιγμή, οι υποστηρικτές του Ντόναλντ Τραμπ πανηγυρίζουν τη νίκη του με ελάχιστη αμφιβολία για το αποτέλεσμα των εκλογών. Ωστόσο, το 2020 έχει δείξει ότι οι Δημοκρατικοί μπορεί να έχουν κάποιους άσσους στο μανίκι τους – όπως η επιστολική ψήφος, η οποία θα καταμετρηθεί για άλλες τρεις ημέρες.

Αλλά ακόμη και αν το κόλπο καταφέρει να επαναληφθεί αυτή τη φορά, δεν θα αλλάξει κάτι θεμελιωδώς. Όσο περισσότερο το αμερικανικό βαθύ κράτος και ο Λευκός Οίκος (όποιος κι αν γίνει αφέντης του) αγνοούν τον πραγματικό κόσμο, τα πραγματικά προβλήματα και τις πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα, τόσο πιο επώδυνη θα είναι η πληρωμή. Η αποψινή βραδιά ήταν μια ακόμη υπενθύμιση αυτού του γεγονότος – και όχι μόνο για την Αμερική, αλλά για τον κόσμο.