Έρχεται η αναβίωση της Ορθοδοξίας, της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Πλησιάζει. Έρχεται αυτό που ορισμένοι χλευάζουν ότι είναι τάχα μια μεγάλη θεολογική ανοησία και μάλιστα κάποιοι λοιδορούν περιφρονητικά όλους όσους πιστεύουν στην επερχόμενη αναγέννηση της Ελληνο-Ορθοδοξίας. Πλησιάζει ο παγκόσμιος δοξασμός της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού, άσχετα εάν υπάρχουν κάποιοι που αυτό το θεωρούν μια Χιλιαστικού τύπου λογική και προσέγγιση.
Και όμως, και όμως! Φτάνουμε κοντά και πανηγυρικά και ψυχοσωστικά στην Αναλαμπή της Ελληνο-Ορθοδοξίας και ας λένε κάποιοι ότι η Αναλαμπή είναι μια πλάνη. Για την ώρα, καλό είναι θεωρώ να μη διαγκωνιζόμαστε με πνευματικά δηλητήρια αναμεταξύ μας, διότι όλα θα έρθουν στο φώς της ημέρας και, πια, τα ίδια αυτά καθεαυτά τα γεγονότα και οι ίδιες οι επερχόμενες εξελίξεις θα «μιλήσουν» από μόνα τους. Για εμένα προσωπικά πλησιάζει αυτή η μεγάλη και η αγία ώρα: Έρχεται η «Μεγάλη Επανεκκίνηση» της Ελληνο-Ορθοδοξίας!
Όσοι δε θεωρούν ότι η ανάσταση του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη εκ πενίας είναι ένα πολύ ωραίο σενάριο για το Netflix, τους απαντώ: Δεν είναι θεολογικώς δυνατό πάνω από 70 άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας να κάνουν όλοι τους λάθος! Δεν είναι δυνατό να γίνεται μια τέτοια σύγχυση στο θέμα της Αναλαμπής της Αγίας Εκκλησίας του Χριστού, αφού το ίδιο το Άγιο Πνεύμα πληροφορεί τα ίδια στοιχεία σε πολλές δεκάδες αγίων ανά τους αιώνες, είτε αυτοί είναι Έλληνες είτε αυτοί είναι Ρώσοι είτε αυτοί είναι Σέρβοι, κλπ.
Πολλές από αυτές τις προρρήσεις των δεκάδων αγίων, περί της αναβίωσης της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, τις έχω περιλάβει ρητά, κατά λέξη και μέσα σε εισαγωγικά σε τρία από τα βιβλία μου τα οποία έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις Αγαθός Λόγος. Και μάλιστα, όλες αυτές οι προφητείες λένε το ίδιο και το αυτό: Μετά το τέλος του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, θα υπάρξει η Αναγέννηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας και το Άγιο Ευαγγέλιο του Χριστού θα διδαχθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, με τους Έλληνες να είναι οι πρωτοστάτες ιεραπόστολοι ανά την οικουμένη.
Πάμε τώρα στο άλλο στρατόπεδο τώρα του αντιδίκου και των δικών του τέκνων. Η υπέρ-γιγάντια ανατροπή την οποία θα ζήσουν μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια οι ηγούμενοι της Νέας Τάξης και Εποχής θα είναι η εξής: Ενώ οι «πεφωτισμένοι» καμπαλιστές σιωνιστές της «Μεγάλης Επαναφοράς» προετοιμάζονται και περιμένουν να έρθει ο δικός τους «Μεσσίας» της Παλαιάς Διαθήκης, όλοι τους αυτοί οι «μεσσιανιστές» θα βιώσουν ένα υπέρ-γιγάντιο σοκ όταν εν τέλει δουν ότι αντ’ αυτού του μιαρού ήρθε ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης ο ελεήμων! Ας κάνουμε όλοι λίγη ακόμη υπομονή και όλοι στο τέλος θα κριθούμε.
Στη συνέχεια θα επιδιώξω να παρουσιάσω μια τροχιοδεικτική προσομοίωση αυτής της Νέας Ορθόδοξης Τάξης Πραγμάτων, η οποία βρίσκεται μπροστά μας και έχει ιστορική αναφορά, σχέση και πνευματικό επίκεντρο την Ρωμανία-Βυζάντιο, που θα αναγεννηθεί! Θα προσπαθήσω παρακάτω να σας δώσω κάποια από τα βασικά ιστορικά χαρακτηριστικά της Ρωμανίας-Βυζαντίου (330-1453), έτσι ώστε να σας μεταφέρω προβολικά σε κάποια από τα στοιχεία και τα δεδομένα τα οποία θα βρει η ανθρωπότητα εμπρός της στην επερχόμενη Νέα Ορθόδοξη Τάξη και στη Νέα Χριστοκεντρική Εποχή.
Σε ιστορική βάση και προβολή, η κλασική Αρχαία Ελλάδα, οι Ελληνιστικοί χρόνοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μετά των διαδόχων και των δικών του επιγόνων, η αυτοκρατορική Ρωμανία-Βυζάντιο της μεσαιωνικής περιόδου, που είχε επίσημη γλώσσα τα Ελληνικά και είχε επίσημη θρησκεία την Ορθοδοξία, και η σημερινή Ελλάδα είναι και αποτελούν μια ενιαία, συνεχή, αλυσιτελή, κυλιόμενη και αδιαίρετη ολότητα πολιτισμικά, γλωσσικά και θρησκειολογικά.
Από πλευράς του πολιτισμού, της γλώσσας και της θρησκείας, όλες αυτές οι ιστορικές εποχές αποτελούν μια ευθεία και αδιάλειπτη ιστορική διαδρομή, έναν κυλιόμενο ιστορικό «ιμάντα» και ένα ιστορικό βίωμα μέσα στους αιώνες. Αποτελούν μια ισχυρή συνεχή νοητή αράδα, πορεία και παράδοση για πάνω από 3.000 χρόνια. Γραικοί (αρχαία Ελλάδα), Ρωμηοί (Ρωμανία-Βυζάντιο) και Έλληνες (σύγχρονη Ελλάδα) έχουν μια γλώσσα, μια θρησκεία, έναν πολιτισμό και μια μοναδική και απαράμιλλη ιστορία.
Στο επίκεντρο αυτής της ιστορικής διαδρομής βρίσκεται η ολοζώντανη ανά τους αιώνες Γραικο-Ελληνο-Ρωμαίικη παράδοση, γλώσσα, θρησκεία και πολιτισμός. Δηλαδή, η σημερινή Ελλάδα. Στον πυρήνα αυτής της ιστορικής πορείας και αποτυπώματος βρίσκεται η ζώσα, η θεόσδοτη, η αποστολική και η ζωοποιούσα Ελληνο-Ορθοδοξία. Στην καρδιά αυτού του υπέρ-τρισχιλιετούς οδοιπορικού βρίσκεται αδιαλείπτως ένας και μόνον ένας λαός: Το Ελληνο-Γραικο-Ρωμαίικο. Ή, δηλαδή, οι σημερινοί Νεοέλληνες.
Μέσα στο διάβα της ιστορίας, ο αρχαίος κλασικός Ελληνισμός και οι Ελληνιστικοί χρόνοι του Μεγαλέξανδρου καλλιεργήθηκαν, αναβαπτίσθηκαν, ανανεώθηκαν και ήκμασαν πολιτιστικά και εκπαιδευτικά μέσα στην πολυεθνική ομοσπονδία της Ρωμανίας. Η γλώσσα της Ρωμανίας, η παράδοσή της και ο πολιτισμός της ήταν η ιστορική συνέχεια της Αρχαίας Ελλάδας και της Ελληνιστικής περιόδου, «βαπτισμένες» μέσα στην Κοινωνία του Χριστού και της Αγίας Ορθοδοξίας της τότε Χριστοκεντρικής αυτοκρατορίας.
Η προ της ελεύσεως του Ιησού Χριστού Ελλάδα προήχθη πολλαπλά, χρωματίσθηκε, ενδυναμώθηκε και μεγαλούργησε σε όλες γενικώς τις εκφράσεις της μέσα στην ελληνοκεντρική Ρωμανία. Οι κάτοικοι της Ρωμανίας είχαν ένα εξαιρετικά υψηλό για την εποχή εκείνη μορφωτικό επίπεδο, γνώσεις και δεξιότητες. Στην Βασιλεύουσα Πόλη ιδρύθηκε το πρώτο διεθνές και διάσημο πανεπιστήμιο.
Κορωνίδα και μορφωτικός φάρος του εκπαιδευτικού συστήματος της Ρωμανίας ήταν το ξακουστό «Πανδιδακτήριο» που ιδρύθηκε το 425 μ.Χ. επί Θεοδοσίου Β’ (401-450). Είχε 31 έδρες, 16 ελληνικές και 15 λατινικές, με πολλές θεματικές ενότητες και τμήματα σπουδών. Η λέξη «universitas» ή «university» είναι η λατινική απόδοση του Ελληνο-Ρωμαίικου σύνθετου όρου «Οικουμενικόν Διδασκαλείον».
Μορφωτική βάση των μαθητών της Ρωμανίας ήταν κυρίως τα ιερά κείμενα (Αγία Γραφή, Ψαλτήρι, ψυχωφελή και ιερά αναγνώσματα, συναξάρια Αγίων, κλπ.) και η αρχαιοελληνική γραμματεία. Στην Ορθόδοξη Βασιλεύουσα το κέντρο της μορφωτικής μελέτης και της πνευματικής έρευνας ήταν ο Ιησούς Χριστός, η ζωή Του, οι διδαχές Του και η Ανάστασή Του, που αποτελούσαν και τον οδηγό του τρόπου της ζωής των τότε Ελληνο-Ρωμηών.
Ο Όμηρος και ο Αίσωπος αποτελούσαν έναν ακόμη βασικό διδακτικό άξονα της τότε πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ο Όμηρος ήταν στην τότε Ρωμανία και παραμένει μέχρι και σήμερα ως ο «διδάσκαλος των αρετών» (Μέγας Βασίλειος). Οι κάτοικοι της Ρωμανίας γνώριζαν και απήγγειλαν από στήθους την Ιλιάδα, γιατί αυτή περιέγραφε τον ηρωισμό, την εθελοθυσία, την αφοσίωση και την ανυπόκριτη αγάπη προς την πατρίδα. Ο Μιχαήλ Ψελλός, λ.χ., από παιδί γνώριζε από στήθους ολόκληρη την Ιλιάδα του Ομήρου.
Στη Θεοφύλακτη πόλη των Ρωμηών, το κεντρικό ιδανικό των κατοίκων της ήταν η μεγάλη και άρτια εκπαίδευση. Ήταν οικογενειακό όνειδος, ντροπή και μεγάλο ατύχημα η έλλειψη μόρφωσης. Όλα τα παιδιά στη Ρωμανία ξεκινούσαν την εκπαίδευσή τους μαθαίνοντας πρώτα να διαβάζουν και να γράφουν τα Ελληνικά ή το «Ελληνίζειν την γλώσσαν».
Τα παιδιά της Ανατολικής Νέας Ρώμης μάθαιναν ολόκληρη την Αγία Γραφή. Μετά ακολουθούσαν τα κλασσικά έργα της ελληνικής αρχαιότητας (Όμηρος, Ησίοδος, Πλάτων, Αριστοτέλης, Θουκυδίδης, κλπ.). Στο δεύτερο στάδιο της εκπαίδευσής τους οι νέοι της Ρωμανίας διδάσκονταν ρητορική, μελετώντας το Δημοσθένη, κ.ά. Στο τρίτο στάδιο οι τότε νέοι έπρεπε να διδαχθούν κυρίως φιλοσοφία.
Η Κωνσταντινούπολη – Νέα Ρώμη δεν ήταν η αρχαία και κλασική Αθήνα. Δεν ήταν η Ελληνιστική Αλεξάνδρεια ούτε η Αντιόχεια. Ούτε ήταν η παλαιά Ρώμη και η αρχαία Πέλλα. Ήταν όλα αυτά μαζί, αλλά και όλα αυτά και ξεχωριστά. Όλα αυτά τα στοιχεία ήταν μαζί, οργανικά και λειτουργικά συντεθειμένα, έτσι όπως είναι ή έτσι όπως «μιλάνε» μέσα από τη σιωπή τους τα ψηφιδωτά. Μια ζωντανή ολότητα, μια ενότητα και μια οντότητα: Η Βασιλίδα των Πόλεων.
Η Νέα Ρώμη του Βοσπόρου δεν ανέδειξε παγκοσμίως φημισμένους φιλοσόφους, μοναδικούς επιστήμονες, περίφημους λογοτέχνες, ξακουστούς ποιητές και διάσημους καλλιτέχνες ανάλογους με αυτούς που ανέδειξε αντιστοίχως η κλασική Ελλάδα. Όλους αυτούς τους διαπρεπείς αρχαίους Έλληνες προγόνους τους, οι κάτοικοι της θεοφύλακτης Νέας Ρώμης τους είχαν άπαντες μαζί τους, στις σπουδές, στο πολιτισμό και στις καρδιές τους. Όλοι οι διάσημοι αρχαίοι ήταν «ωσεί παρόντες», είτε αυτό έγινε εκ «γονιδιακής μεταφοράς» είτε όχι, διότι η αγία αυτοκρατορία της Ρωμανίας ήταν πολυεθνική.
Η Νέα Ρώμη της Ανατολής, αντιθέτως, ανέδειξε σπουδαίους υμνογράφους, επιφανείς θεολόγους, οσίους μυστικούς, ονομαστούς ησυχαστές, κλπ. Αυτό όμως που κυρίως ανέδειξε η Νέα Ρώμη των δυο Ηπείρων ήταν οι πάρα πολλοί πνευματικοί της ήρωες και οι μεγάλοι και ονομαστοί άγιοί της. Η αυτοκρατορία της αγίας Ρωμανίας ήταν η μεγαλύτερη παγκοσμίως πνευματική «γραμμή παραγωγής» αγίων.
Στους πάνω από τους 11 αιώνες της ζωής της Ανατολικής Ορθόδοξης αυτοκρατορίας «παρέλασαν» μια σειρά από πολύ μεγάλους αγίους της εκκλησίας μας, όσιοι λόγιοι, διάσημες μορφές της θεολογίας, θεοδίδακτοι φημισμένοι διδάσκαλοι, περιβόητοι ομολογητές και περίφημοι άγιοι επιστήμονες: Από τους Μέγα Βασίλειο, τον Ιωάννη Χρυσόστομο και τον Γρηγόριο Ναζιανζινό, μέχρι τον Μέγα Φώτιο, τον Ρωμανό τον Μελωδό, την Αγία Κασσιανή, τους Κύριλλο και Μεθόδιο, κλπ.
Η βαθιά πίστη στον Χριστό και η αγία εσωτερική ειρήνη των κατοίκων της Ρωμανίας έφερε στην επιφάνεια εξαιρετικά σπουδαία δείγματα ενός μοναδικού πνευματικού πολιτισμού όπως είναι, λ.χ., η φιλοσοφική σύνθεση των μεγάλων Καππαδοκών της εποχής εκείνης (Βασίλειος Καισαρείας, Γρηγόριος Ναζιανζού και Γρηγόριος Νύσσης), η έκπαγλη του Ρωμανού του Μελωδού και η ακολουθία της Θείας Λειτουργίας που μας παρέδωσε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η οποία τελείται μέχρι και σήμερα στις εκκλησίες μας.
Αλλά το πλέον συγκλονιστικό και το πιο ασύλληπτο γεγονός που αφορά την Αγία Ρωμανία είναι ότι 10 βασιλείς-αυτοκράτορες και βασίλισσες-αυγούστες είναι καταταγμένοι άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας! Ναι, 10 άγιοι αυτοκράτορες και αυγούστες βρίσκονται σήμερα στα αγιολόγια και στη Μηναία της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας. Διαβάστε τα ονόματα αυτών των αγίων βασιλέων-αυτοκρατόρων και βασιλισσών:
Μέγας Κωνσταντίνος Α’ (306-337), Θεοδόσιος Α’, ο Μέγας (379-395), Θεοδόσιος Β’ (408-450), Μαρκιανός (450-457), Ιουστινιανός Α’ (527-565), Κωνσταντίνος Δ’ (668-685), Ιουστινιανός Β’ Ρινότμητος (685-695 και 705-711), Θεοδώρα (842-855), Νικηφόρος Β’ Φωκάς (963-969), Ιωάννης Γ’ Βατάτζης (1221-1254). Προσθέστε σε αυτά και 4 ακόμη αγίες μορφές και αυτοκράτορες: Ειρήνη η Αθηναία (797-802), Μανουήλ Α’ Κομνηνός (1143-1180), Ιωάννης Δ’ Λάσκαρης (1204-1261), Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος (1449-1453).
Δείτε, επίσης, μέσα σας και την επόμενη νοερή εικόνα, βγαλμένη από την θεοφύλακτη Πόλη. Όπου τότε, ο αυτοκράτορας, οι προεστοί, οι ανώτατοι κρατικοί αξιωματούχοι, μαζί με τους ιερείς, μαζί με τις λαμπάδες και τα εξαπτέρυγα, έκαναν εν Κυρίω και θριαμβευτικώς τη Μεγάλη Είσοδο στο μεγαλοπρεπή Ναό της του Θεού Σοφίας. Όλοι τους ξυπόλυτοι και ασκεπείς στο κέντρο του επιβλητικού Ναού τιμούσαν ευλαβικώς τον «Βασιλέα των όλων» και την Κεφαλή ολόκληρης της Αγίας Ελληνο-Ρωμηοσύνης: Το Βασιλέα των Βασιλέων, τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Οι βασιλείς και οι αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμανίας δεν μιλούσαν «για» τον Τριαδικό Θεό, όπως έκαναν οι αντίστοιχοι δυτικοί ηγέτες, αλλά οι ίδιοι μιλούσαν «με» τον Ίδιο το Λόγο και Θεό! Αυτός ήταν και ο ένας βασικός λόγος που τους έκανε να θέλουν και οι ίδιοι να δοξάσουν με τα δικά τους λόγια και με τους δικούς τους ύμνους την Τριαδική Μονάδα, την Παναγία Θεοτόκο και τους άλλους αγίους.
Λόγου χάρη, τα Εωθινά Εξαποστειλάρια (δοξαστικά των Κυριακών) είναι ποιήματα του γιού του βασιλέως Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού (866-912), «Κωνσταντίνου του Βασιλέως». Η «Μεγάλη Παράκληση» στην Υπεραγία Θεοτόκο είναι ποίημα του Θεοδώρου Δούκα, υιού του αυτοκράτορα Θεόδωρου Β’ Λάσκαρη (1254-1258). Στον Άγιο και Μέγα Ιουστινιανό (525-567) αποδίδεται το περίφημο δογματικό τροπάριο «Ο μονογενής υιός και λόγος του Θεού» που ψάλλεται σε κάθε Θεία Λειτουργία. Κλπ.
Ο Νικηφόρους Φωκάς, όταν εκστράτευε σε πολεμικές επιχειρήσεις, φορούσε κάτω από το θώρακά του ένα παλαιό ράσο του αγιασμένου ασκητή-θείου του Γεωργίου. Ο Αλέξιος Κομνηνός, όταν προετοιμαζόταν για πόλεμο, τοποθετούσε τα πολεμικά του σχέδια κάτω από την Αγία Τράπεζα, ενώ ταυτόχρονα προσευχόταν γονατιστός μέχρι το πρωί για να έχει τη βοήθεια του Θεού. Ο Ιωάννης Τσιμισκής, στα γόνατά του και εμπρός στην Αγία Τράπεζα, παρακαλούσε με πόνο και δάκρυα να τον ενισχύσει η Αγία Τριάδα, με έναν άγγελο-φύλακα, που θα τον προστάτευε και θα το φώτιζε στις πολεμικές εκστρατείες. Κλπ.
Έτι, τέλος, ο Στήβεν Ράνσιμαν στο βιβλίο του «Βυζαντινός Πολιτισμός» γράφει: «Οι γυναίκες της Ρωμανίας δε θεωρήθηκαν ανάξιες να κατέχουν το ύψιστο αξίωμα απλά επειδή ήταν γυναίκες. Τέσσερις Ρωμηές αυτοκράτειρες κυβέρνησαν μόνες τους – δίχως να έχουν σύζυγο – χωρίς να φέρει κανείς αντίρρηση λόγω του φύλου τους. Η Ζωή (914 – 919), η Ειρήνη (797 – 802), Θεοδώρα και Ζωή (1042), Θεοδώρα (1054 – 1056). Συνταγματικός φραγμός δεν υπήρχε. Και στο τέλος αιτία της πτώσης της [Ειρήνης] ήταν περισσότερο η κακή της υγεία παρά το φύλο της. Ποτέ οι βασιλείες αυτές των γυναικών δε θεωρήθηκαν παράνομες».
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476
ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
