Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ως επίκεντρο την καρδιά και την ψυχή των ανθρώπων. Η Ορθοδοξία έχει ως καθέδρα τον Τριαδικό Θεό και ολόκληρο το οικοδόμημά της εδρεύει πάνω σε μια σειρά από πνευματικούς, άκτιστους και αγιαστικούς παράγοντες όπως είναι: Η διαδικασία της κάθαρσης, του φωτισμού και της θέωσης των ανθρώπων, η βιωματική γνώση, η άκτιστη θεωρία, οι πνευματικοί νόμοι, η ησυχαστική ζωή, η προσευχητική νήψη, η αγιοσύνη μέσω της αγιοκατάταξης και τα άφθαρτα, τα θαυματοποιά και τα αρρήτως μυροβλύζοντα λείψανα των αγίων.
Η Παπο-Φραγκική προσέγγιση και ο χριστιανίζων ουμανιστικός χριστιανισμός της παπικής Δύσης έχει ως καθέδρα τον άνθρωπο, έχει χάσει εδώ και πολλούς αιώνες το δρόμο προς τον Τριαδικό Θεό και το οικοδόμημά της εδρεύει πάνω σε μια σειρά από κοσμικούς και κτιστούς παράγοντες όπως είναι: Ο ορθολογισμός με επίκεντρο το νου και τη λογική, η θεωρητική γνώση, οι φυσικοί νόμοι, τα εργαστηριακά πειράματα, η ανθρώπινη σοφία, τα ανθρώπινα βραβεία τύπου Νόμπελ και Χόλυγουντ και οι παπικού τύπου «αγιοκατατάξεις» και κατά επέκταση και τα «άγια λείψανα».
Οι Ορθόδοξοι μιλούν τόσο «με» τον Ίδιο τον Κύριο όσο εισέτι και «με» τους ίδιους τους αγίους Του. Αντιθέτως, οι Φράγκο-παπικοί της Δύσης μιλούν «για» τον Χριστό και για τον όποιο «Θεό» που αυτοί κρυφά υμνούν και λατρεύουν όσο επίσης και «για» τους τάχα «αγίους» του. Αυτή την πραγματικότητα την ξέρουν άριστα και την βιώνουν μέσα τους αποκλειστικά και μόνον οι Ορθόδοξοι μέσα από την δική τους βιωματική κατάσταση και πνευματική πορεία, διότι είναι οι μόνοι αυτοί οι ίδιοι που μιλούν «με» τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Οι Ορθόδοξοι βιώνουν και γνωρίζουν εμπειρικά την Τριαδική Μονάδα.
Δυστυχώς, οι πνευματικά αόμματοι της Φράγκο-παπικής Δύσης υιοθέτησαν από τα πρώτα χρόνια του Καρλομάγνου (747-814) το ανθρωποκεντρικό, το ουμανιστικό, το φιλοσοφικό και το θεολογικό δόγμα του λεγόμενου «Σχολαστικισμού» και της βαθειά φιλοσοφημένης θρησκειολογικής «σχολαστικής θεολογίας». Ο όρος «Σχολαστικισμός» προέρχεται ως ρίζα ετυμολογικά από τη λατινική λέξη «schola» ή σχολή. Τα στάδια της εξέλιξης του Παπο-δυτικού Σχολαστικισμού είναι τρία.
Ο πρώιμος Σχολαστικισμός (800-1150) εμφανίστηκε ως η πρώτη φιλοσοφική επαφή και μέθοδος μέσα από τα συγγράμματα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα και κυρίως μετά το Σχίσμα του 1054. Ο ώριμος Σχολαστικισμός (1150-1300) φτάνει στο θεωρητικό του αποκορύφωμα, όπου τώρα οι Φράγκο-παπικοί συνδυάζουν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία και την πραγματεία με την χριστιανική διδασκαλία. Ο όψιμος Σχολαστικισμός (1300-1400) συνδέεται με την παρακμή αυτής της σχολής σκέψης και προσέγγισης και την έκτοτε απλή και χαλαρή συντήρησή της μέσα στους αιώνες.
Στην περίοδο της Αναγέννησης που ακολουθεί, τον 15ο και τον 16ο αιώνα, η Φραγκική Δύση δίνει μια ισχυρή μάχη και έναν πολυδιάστατο αγώνα: Πρώτον, για να μεταβεί από τον Μεσαίωνα στη νεωτερικότητα, δεύτερον, για να εισαγάγει μια νέα νοοτροπία στη διαδικασία για τις κοινωνικές αλλαγές και τις διανθρώπινες δομές και, τρίτον, για να εμπεδώσει μια νέα αντίληψη και στάση πάνω στα κοινωνικά συστήματα, στις τέχνες και στον πολιτισμό. Αναγέννηση σήμαινε μια νέα εποχή αντίληψης, αναδημιουργίας και αναμόρφωσης στον πολιτιστικό και στον κοινωνικο-οικονομικό τομέα.
Το νέο αυτό πνεύμα της αναγεννησιακής αντίληψης έφτασε στο σημείο όπου άλλαξε μέχρι και αυτή ακόμη τη φιλοσοφία της θεολογίας και της πίστης. Το νέο πνεύμα άλλαξε κυρίως τον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν τη σχέση ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο. Οι πρωτεργάτες της Αναγέννησης έψαχναν να βρουν τον Θεό κυρίως μέσα από τα φιλοσοφικά τους εφευρήματα, τις στοχαστικές αναζητήσεις, τις ατέρμονες αμπελο-γνωστικιστικές αναλύσεις, τους θεολογικούς ψευτο-κρουνούς γνώσης και τους ατελείωτους ανθρώπινους νεολογικούς νεωτερισμούς.
Την θρησκειολογική και την διαλογιστική «επανάσταση» της Αναγέννησης την έφεραν στο προσκήνιο, την δρομολόγησαν και δια αυτής άσκησαν πολύ βαθειά επιρροή στη θεολογία της εποχής περιλάλητοι θεολογίζοντες ουμανιστές, διάσημοι χριστιανίζοντες φιλόσοφοι, εξέχοντες μεταρρυθμιστές διανοητές και περιβόητοι αναγεννητές ρασοφόροι της εποχής, όπως ήταν ο Ούρλιχ Ζβίγγλιος, ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Ιωάννης Καλβίνος.
Παραμορφωμένοι θεολογίζοντες ρασοφόροι της εποχής της Αναγέννησης, όπως οι τρεις ανωτέρω, εργάστηκαν για την εισαγωγή της αναγεννησιακής μεταρρύθμισης και στην Φράγκο-Παπική «Εκκλησία» που ήταν βασισμένη πάνω σε ουμανιστικές, φιλοσοφικές και μεταρρυθμιστικές προσεγγίσεις, αντιλήψεις και θέσεις. Αμφισβητώντας κάποιοι από αυτούς τους θεολογίζοντες την παπική εξουσία και επικρίνοντας την προφανή διαφθορά της, έφτασαν οι ίδιοι στο σημείο να προτείνουν τις δικές τους προσωπικές απόψεις, θέσεις, αντιλήψεις και δογματικές θεσμοθετήσεις και για τα θέματα των θρησκειών γενικότερα.
Και έτσι φτάσαμε στη συνέχεια στο ατυχές, στο αιρετικό και στο γελοίο θρησκειολογικά σημείο να έχουμε μέχρι και την σχισματική δημιουργία νέων περιβόητων «εκκλησιών-κλάδων» από διάσημους προτεστάντες, κλπ. Για παράδειγμα, ο Γερμανός Μαρτίνος Λούθηρος (1483-1546) έγινε ο ιδρυτής του χριστιανίζοντος δόγματος των μεταρρυθμιστών Λουθηρανών. Ο Γάλλος Ιωάννης Καλβίνος (1509-1564) έγινε ο θεολογίζων «πατέρας» της χριστιανίζουσας φιλοσοφικής θεολογίας που αργότερα ονομάστηκε Καλβινισμός. Και μη χειρότερα για τη δύστυχη Φράγκο-Δύση.
Ο Ι. Καλβίνος και ο Μ. Λούθηρος διαστρέβλωναν για μια ακόμη φορά την μια και μόνη Αλήθεια και πέταγαν στον ιδιωτικό μεταρρυθμιστικό δρόμο την Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία που ίδρυσε ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Οι ίδιοι διπλό-αφόριζαν ξανά την Αποστολική Παράδοση και Διαδοχή και έριχναν στο καλάθι των αναγεννησιακών αχρήστων το Ορθόδοξο δόγμα, τις άγιες διδαχές, τους ιερούς κανόνες και τις πατερικές ομολογίες. Και πλέον, αναγεννησιακά, στη θέση της Αγίας Ορθοδοξίας τοποθετούσαν τις νέες δικές τους χριστιανίζουσες, βαθειά φιλοσοφημένες ιδιωτικές θρησκείες τις οποίες γεννούσαν στο μυαλό τους πονηροί εκπεσόντες άγγελοι.
Και μέχρι πιο σημείο έφτασε η Φράγκο-παπική Δύση κατά την περίοδο της Αναγέννησης; Στο να έχει πολλές διάσημες ιδιωτικές θρησκείες, να έχει έναν Χριστιανισμό χωρίς τον Χριστό, να ζει θρησκειολογικά με πολλά και κολοβωμένα δόγματα διάσημων «τιποτάδων», να βιώνει τις ουμανιστικές χριστιανίζουσες φιλοσοφικές «μπαρούφες», να μπερδεύει τους ανθρώπους που αναζητούν την Αλήθεια και οι άνθρωποι να προσεύχονται μέσα σε ιδιωτικές αιρετικές χριστιανίζουσες «εκκλησίες». Ναι, μεταξύ της Αγίας Ορθοδοξίας και των λοιπών χριστιανιζόντων ιδιωτικών θρησκειών υπάρχει μια άβυσσος.
Την Εποχή της Αναγέννησης την ακολουθεί η Εποχή του Διαφωτισμού ή του Διασκοτισμού. Ο Διαφωτισμός, γνωστός και ως Εποχή του Ορθού Λόγου ή του Δυτικού Φραγκο-παπικού Ορθολογισμού ή της Πολιτικής Ορθότητας στις μέρες μας, ήταν μια ιδεολογική και φιλοσοφική κίνηση στην Ευρώπη του 17ου και του 18ου αιώνα που προώθησε την κοινωνικο-πολιτική και την κοσμική απελευθέρωση του ανθρώπου από το παρελθόν και είχε όντως παγκόσμιες επιρροές και διαρκείς επιδράσεις.
Κάποιοι τοποθετούν την αρχή του Διαφωτισμού στο θάνατο του Λουδοβίκου ΙΔ’ της Γαλλίας το 1715 και το τέλος του στο ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης το 1789. Κάποιοι άλλοι τοποθετούν την αρχή του Διαφωτισμού στη δημοσίευση του Λόγου περί της Μεθόδου του Καρτέσιου το 1637 με το περίφημο ρητό «σκέφτομαι, άρα υπάρχω». Ιστορικά, η Επιστημονική Επανάσταση προηγήθηκε του Διαφωτισμού. Σημείο αναφοράς της Επιστημονικής Επανάστασης παραμένουν ο Νικόλαος Κοπέρνικος με το η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο και ο Ισαάκ Νεύτων με τις Μαθηματικές Αρχές.
Ο Διαφωτισμός περιλάμβανε μια σειρά από ιδέες, αντιλήψεις και θέσεις που είχαν ως επίκεντρο την αξία της ανθρώπινης ευτυχίας και της ηδονής, την επιδίωξη της κοσμικής σοφίας και της επιστημονικής γνώσης που αποκτιέται με τον ορθό λόγο, τους φυσικούς νόμους και τα στοιχεία των πέντε αισθήσεων και την κατάκτηση των ιδανικών όπως είναι το φυσικό δίκαιο, η ελευθερία, η πρόοδος, η αδελφότητα, η συνταγματική διακυβέρνηση και ο πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους.
Στα τέλη του 18ου αιώνα στη Γαλλία επικρατούσε το κυβερνητικό σύστημα της απόλυτης μοναρχίας και ήταν γενική η επιθυμία για αλλαγή του καθεστώτος. Αυτό ήταν από μόνο του αρκετό ως αιτία και ως πρώτη γενική αφορμή να οδηγήσει τους Γάλλους σε επανάσταση. Αλλά, όμως, η Γαλλική Επανάσταση είχε δυο όψεις και γήπεδα και δύο επίσης επίπεδα και πεδία εφαρμογής: Το φανερό, το εξωτερικό και το κοσμικό επίπεδο που οδήγησε στην κατάργηση της μοναρχίας, κλπ, και το κρυφό, το εσωτερικό και το πνευματικό επίπεδο που οδήγησε στην έξωση του Ιησού Χριστού από την Γαλλία και από την Ευρώπη γενικότερα.
Οι αόρατες, οι αποκρυφιστικές, οι παγανιστικές, οι εωσφορικές και οι σκοτεινές στοές των «πεφωτισμένων» μαγείρεψαν και εν τέλει επέβαλαν μέσα από τα άφωτα λαγούμια τους τον θρησκευτικό Διαφωτισμό, την αθεΐα ή ντεϊσμό και το κυνήγημα του Ιησού Χριστού και εν γένει και της Ορθοδοξίας. Οι Γάλλοι καλόβουλα ακολουθούσαν από τη μια πλευρά τα σχέδια των τυφλοπόντικων των μυστικών εταιρειών για την ανατροπή της μοναρχίας, κλπ, και, χωρίς όμως να το γνωρίζουν, από την άλλη, οι αόρατοι εντολείς υλοποιούσαν τα διπλά, τα σκοτεινά και τα ανομολόγητα σχέδιά τους και για την καταστροφή της Ορθοδοξίας.
Μέσα στις στοές των μυστικών εταιρειών και των αποκρυφιστικών αδελφοτήτων η λέξη «διαφωτισμός» σήμαινε ή μεταφραζόταν ως «ιλλουμινατισμός» και εωσφορισμός. Οι πρωταγωνιστές της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού ήταν τέκτονες, μέλη μασονικών στοών, στελέχη μυστικών θεοσοφικών κοινοτήτων και στελέχη θεοσοφιστικών εταιρειών «πεφωτισμένων» συνάξεων. Στη Γαλλία, όλα τα σπουδαία έργα, τις εγκυκλοπαίδειες και τα πολυδιαφημισμένα συγγράμματα οι «πεφωτισμένοι» τα συζητούσαν και τα διακινούσαν μέσα στα φημισμένα, τα χλιδάτα και τα μυρωδάτα σαλόνια-πορνεία του Παρισιού.
Ο κυρίαρχος και ανομολόγητος στόχος όλων αυτών των μεγάλων Διασκοτιστών ήταν ένας: Να βγάλουν τον Κύριο Ιησού Χριστό από την Ευρώπη και να Τον αντικαταστήσουν με τον εκπεσόντα εωσφόρο. Και αυτόν τον στόχο οι Διασκοτιστές το πέτυχαν σε πολύ μεγάλο βαθμό. Τα κοσμοξάκουστα και υπερπολυτελή σαλόνια-πορνεία των φημισμένων μαντάμ Ντε Ντυφάν, Ντε Τανσέν, Ντε Λαμπέρ, Ντ’ Επινέ, κλπ, έγιναν οι «άγιες» καθέδρες όσο και τα στρατηγεία των τιτάνων της «διαφωτιστικής γνώσης» ή, δηλαδή, των περίφημων και περιλάλητων εωσφοριστών-διαφωτιστών της δήθεν μεγάλης αναγεννησιακής περιόδου.
Πριν τη Γαλλική επανάσταση, όλες οι μυστικές εταιρείες και οι στοές είχαν γίνει άριστα συγκοινωνούντα δοχεία από μασόνους, ροδόσταυρους, ιλλουμινάτους, αποκρυφιστές, καμπαλιστές, ναΐτες και σιωνιστές. Ο εωσφορόφιλος βούρκος των καθοδηγητών σιωνιστών είχε επίσης ως μέλη του και την υψηλή κοινωνία της Ευρώπης. Με χρηματοδότες τους κοσμοκράτορες Ρότσιλντ και με κρυφό ηγέτη της Γαλλικής Επανάστασης τον Μιραμπώ (1749 – 1791), οι σιωνιστές έφτασαν στην καρδιά των επιδιώξεών τους: Την συντριβή της Χριστιανοσύνης.
Οι Γάλλοι ηγέτες επαναστάτες και διασκοτιστές τα κατάφεραν και εν τέλει πέτυχαν την έξωση του Ευαγγελίου, της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού, της Εκκλησίας όσο και της μητρός του Παναγίας από την ζωή, την ιστορία, τις διδαχές, την κουλτούρα και την έως τότε παράδοση της Δύσης. Και όσο έκτοτε περνούσαν τα χρόνια, για την ηγεσία της Φράγκο-Παπικής Δύσης τα θρησκειολογικά πράγματα γίνονταν όλο και πιο αιρετικά, φαιδρά, παγανιστικά, εωσφορόφιλα και αντίχριστα.
Οι αποδείξεις περί της μη παρουσίας όσο επίσης και της έλλειψης της Χάρης του Ιησού Χριστού στην σχισμένη, στην χριστιανίζουσα και στην αιρετική Φράγκο-παπική Δύση είναι αμέτρητες. Μια από αυτές τις πρακτικές και τις οφθαλμοφανείς αποδείξεις είναι και τα άγια λείψανα. Στην Ορθοδοξία υπάρχουν τα άφθαρτα, τα θαυματοποιά και τα αρρήτως ευωδιάζοντα λείψανα Αγίων και Μαρτύρων, που αποτελούν μια γνήσια και υπερφυή και υπερκόσμια απόδειξη για την παρουσία της Άνωθεν Χάριτος.
Μπορούν να μας πουν οι Φράγκο-παπικοί ποια είναι τα δικά τους άφθαρτα και μυροβλύζοντα λείψανα, μια αδιάψευστη απόδειξη για το ότι υπάρχει η παρουσία του Ιησού Χριστού; Μπορούν να μας πουν οι Φράγκο-παπικοί που βρίσκονται τα «άγια» και ευωδιάζοντα λείψανα των «αγιοκαταταχθέντων αγίων», με τις αποφάσεις των «αγίων» Παπών στο Βατικανό; Μπορεί να μας εξηγήσουν οι ίδιοι το πώς κατέληξε Πάπας Βοϊτίλα στην «αγιοποίηση» του διαβόητου παπικού «αρχιεπισκόπου» Αλόιζιγιε Στέπινατς των Ουστάσι, ο οποίος εξόντωσε 800.000 περίπου Ορθοδόξους Σέρβους της Κροατίας κατά την περίοδο 1941-1945;
Ο Ευγένιος Βούλγαρης έχει γράψει ότι μετά το Σχίσμα η Φράγκο-παποσύνη παύει και δεν αναδεικνύει πλέον αγίους. Ο μακαριστός πατήρ Γ. Μεταλληνός έχει γράψει: «Η Ορθοδοξία σε αντίθεση με τον Παπισμό δεν αγιοποιεί κανέναν. Αγιοποίηση: παρακαλώ να ξεχαστεί ὁ όρος. Είναι βλασφημία. Δεν υπάρχει αγιοποίηση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τι υπάρχει: αναγνώριση της αγιότητος. Ὁ Θεός με έκτακτες επεμβάσεις, με λείψανα που ευωδιάζουν, που θαυματουργούν, με τα λείψανα και με τις θεοσημείες αυτές αποδεικνύει την επέμβασή του στην συγκεκριμένη περίπτωση. Τότε τιμάμε τον υπό του Θεού διατηρηθέντα και αναγνωρισθέντα άγιο».
Στην Φραγκο-παποσύνη, αντιθέτως, έφτασαν στην αδιανόητη βλασφημία να εμπορεύονται τα ίχνη των ποδών του Χριστού, τους στεναγμούς του Δικαίου Ιωσήφ και κατά πληροφορίες να σώζονται, σε εισαγωγικά: «10 κάρες του Τιμίου Προδρόμου, 26 του Αγίου Ιουλιανού, 6 του Αποστόλου Ανδρέα (του ιδίου σώζονται 17 χέρια!), του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου 3 σώματα, 6 κάρες και πολλοί βραχίονες και κνήμες και του Αγίου Παγκρατίου 30 σώματα».
Κλείνοντας, μετά τα ανωτέρω και φυσικά όχι μόνον, αναρωτιέμαι με τρόμο: Μα είναι δυνατόν ο Πατριάρχης στο Φανάρι να προτείνει πρώτος αυτός την καθιέρωση του κοινού εορτασμού του Πάσχα με αφετηρία το Πάσχα του 2025; Είναι δυνατόν οι ηγέτες της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας να σκέπτονται να συνεορτάζουν το Πάσχα εις το διηνεκές, και όχι μόνο για το 2025, με τους χριστιανίζοντες χριστιανούς της Φράγκο-Πάπο Δύσης;
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476
ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
