Στη συνέχεια θα δούμε την σχέση και την διασύνδεση που υπάρχει μεταξύ των Εβραίων της σατανο-Καμπάλα και του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Εάν ανοίξουμε την οποιαδήποτε εγκυκλοπαίδεια, θα διαβάσουμε ότι ο Διαφωτισμός αποτελεί ένα σημαντικό ιδεολογικό, κοινωνικό και εκπολιτιστικό κίνημα, που τοποθετείται χρονικώς περί τα τέλη του 17ου αιώνα και στις αρχές του 18ου αιώνα.
Οι ίδιοι οι Γάλλοι Διαφωτιστές το αποκάλεσαν «Siècle des lumières», θεωρώντας τους εαυτούς τους ως δήθεν φωτοδότες. Εωσφορικοί φωτοδότες υπήρχαν, επίσης, και στο Τάγμα των Ιλλουμινάτι ή δηλαδή των πεφωτισμένων. Ω!, αναγνώστη μου, τι μεγάλη και απολύτως «τυχαία» ταυτότητα και σύμπτωση! Όλοι οι «φωτισμένοι» μαζί. Ως μια μεγάλη αγκαλιά: Ευρωπαίοι Διαφωτιστές και Ιλλουμινάτι ή πεφωτισμένοι! Όλοι: ως μια παγκόσμια σατανο-παρέα, γεμάτη από το υπέρλαμπρο και άπλετο φως του εκπεσόντος εωσφόρου!
Αυτός λοιπόν ο περίφημος Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός παρατηρήθηκε αρχικά στη Γαλλία και αργότερα στις άλλες χώρες της Γηραιάς Ηπείρου. Οι μασονο-διαφωτιστές προετοίμασαν το έδαφος και για την Γαλλική Επανάσταση. Οι απανταχού διαφωτιστές, πρέσβευαν, τιμούσαν και υμνούσαν την μελέτη, τον ορθολογισμό, την πρόοδο και την επιστήμη.
Αξίωσαν οι ίδιοι, αλλαγές σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας όσο και στους θεσμούς. Τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ της ατομικής ελευθερίας. Βασικός φορέας και ιμάντας των καινούργιων ιδεών ήταν, κυρίως, η ανερχόμενη αστική τάξη, που μέχρι εκείνη την εποχή παρέμενε αποκλεισμένη από το σύστημα της απολυταρχίας.
Ως πρωταγωνιστές και ως μεγάλοι Ευρωπαίοι Διαφωτιστές, θεωρούνται οι ακόλουθοι: Βολταίρος (1694-1778), ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ (1712-1778) και ο Μοντεσκιέ (1698-1755). Όσο, επίσης, και ο Ντιντερό (1713-1784), ο Βαρόνος Χόλμπαχ (1723-1789), ο Ντ’ Αλαμπέρ (1717-1783), ο Ελβέτιος (1715-1771), ο Βαρόνος Γκριμ (1723-1807) και ο Φρερέ (1688-1749). Σε ό,τι αφορά ειδικώς την περίφημη «Εγκυκλοπαίδεια» των διαφωτιστών, ξεχωρίζουν οι Ντενί Ντιντερό και Ζαν ντ’ Αλαμπέρ.
Οι κυριότερες σχολές σκέψης ή προσεγγίσεις του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού ήταν οι ακόλουθες: Α. Ο Ορθολογισμός: που υποστηρίζει ότι τη λογική σκέψη είναι η μοναδική πηγή των γνώσεών μας, με κύριους εκπροσώπους τους Καρτέσιο (1596-1650), Σπινόζα (1632-1677), Λάιμπνιτς (1646-1716) και τον βαρόνο Βολφ (1679-1754).
Β. Η Εμπειριοκρατία: που υποστηρίζει ότι η πείρα δια των αισθήσεών μας είναι η μοναδική πηγή της γνώσης, με βασικό εκπρόσωπό της τον «πρόδρομο-διαφωτιστή» Τζων Λοκ (1632-1704).
Γ. Η Φυσιοκρατία: που υποστηρίζει ότι η Φύση αποτελεί την μόνη δημιουργική αρχή και πηγή γνώσης, με βασικό εκπρόσωπό της τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ.
Δ. Ο Θετικισμός: που ως έχει ως αρχή του και υποστηρίζει ότι μία πρόταση, παραδοχή ή ένας φυσικός νόμος είναι αληθής μόνο όταν είναι λογικά επαληθεύσιμος, με κύριο εκπρόσωπό της τον μαθηματικό Ζαν ντ’ Αλαμπέρ.
Ε. Ο Υλισμός: που υποστηρίζει ότι η ύλη αποτελεί την μόνη πραγματικότητα και πηγή γνώσης, με βασικούς εκπροσώπους τους Λαμετρί και τον βαρόνο Χόλμπαχ.
ΣΤ. Η Αισθησιοκρατία: ή ο «ακραίος» Εμπειρισμός, που υποστηρίζει ότι η γνώση προέρχεται αποκλειστικά και μόνο από τις αισθήσεις μας, με κύριους εκπροσώπους τους Ντιντερό, Ελβέτιο και Ετιέν Μπονό ντε Κοντιγιάκ.
Και, τέλος: Ζ. Ο Σκεπτικισμός: που πρεσβεύει την διαρκή αμφιβολία για το κύρος της γνώσης και επιτίθεται σε κάθε δογματισμό, βασική θέση και βεβαιότητα, με κύριο εκπρόσωπό του τον Σκωτσέζο διανοητή Νταίηβιντ Χιουμ (1711-1776).
Όπως ήδη θα καταλάβατε, ο Διαφωτισμός δεν ομιλεί, δεν γράφει, δεν ασχολείται ούτε και μιλά, καν!, περί του Ιησού Χριστού ή περί του Ζώντος και Τριαδικού Θεού. Καθόλου. Ισχύει μάλιστα το ακριβώς! αντίθετο. Τον πολεμά φανερά, συνειδητά, με μίσος, ανηλεώς και χωρίς όριο χρόνου. Θέτοντας οι Ευρωπαίοι πρώτα τον άνθρωπο-δημιούργημα, την επιστημονική γνώση και, εν γένει, την επιστήμη με τον φυσικό, ορατό ή κτιστό κόσμο, ξέχασαν ή ξεχνούν παντελώς τον Ίδιο τον Δημιουργό.
Λες και ο ένας και μοναδικός Νόμος του Τριαδικού Θεού, όσο και οι άγιοι και πνευματικοί Του νόμοι-σύμβολα, δεν ισχύουν πια. Ούτε και ότι ισχύει, επίσης, ότι οι πνευματικοί νόμοι-σύμβολα του Κυρίου είναι ασυγκρίτως και πολύ πιο ισχυροί από τους αντίστοιχους φυσικούς, ανθρώπινους ή κτιστούς νόμους (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, «Περί Νόμου του Θεού». Εκδόσεις Χρόες, Σπάτα Αττικής, 2009).
Ξέχασαν οι Διαφωτιστές ότι ο ένας και άκτιστος Νόμος του Θεού, είναι ασυγκρίτως πιο ισχυρός και πιο «φυσικός» από όλους τους φυσικούς, κτιστούς, ορατούς, μετρήσιμους και επιστημονικούς νόμους της γης. Ή, να το πω διαφορετικά, ξέχασαν και αδιαφόρησαν οι Ευρωπαίοι Διασκωτιστές, ότι ο Νόμος του Θεού είναι πολύ πιο ισχυρός από όλους τους επίγειους νόμους. Ή άλλως πως, δηλαδή, ξέχασαν οι δήθεν Διαφωτιστές ότι ο παρών και υλικός κόσμος είναι σύμβολο, αποτύπωμα ή απλή αντανάκλαση του Αγίου Ουρανού και των Νόμων Του επί της γης ή πάνω στο υλικό (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, «Ομιλίες και Μελέτη: Για τα Σύμβολα και Σημεία», Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη, 2014).
Και ωσαύτως, το κάποτε Χριστιανικό Ευρωπαϊκό τοπίο στην γηραιά Ήπειρο μετεβλήθη, πλέον, για τους δήθεν μεγάλους Διαφωτιστές, σε ένα αντίστοιχο «Επιστημονικό», «Άθεο», «Ανθρωποκεντρικό» και «Ουμανιστικό» τοπίο ή περιβάλλον. Και πια, η κάποτε Χριστιανική πίστη και ευλάβεια των Ευρωπαίων, έγινε μια απλή και χαζή συζήτηση χωρίς περιεχόμενο. Γι’ αυτό και ο περιλάλητος Διαφωτισμός έγινε ο μεγαλύτερος ιστορικός Διασκωτισμός, τόσο της Γαλλίας όσο και, εν γένει, ολόκληρης της Δύσης. Και έτσι φτάσαμε σήμερα να έχουμε μια καμπαλιστική, ειδωλολατρική και παγανιστική Ευρώπη!
Και έτσι, οι δήθεν Διαφωτιστές, με την σατανική τους πλεκτάνη, πλάνη, συσκότιση, ξεγέλασμα και αυτο-απάτη, κατέληξαν να πολεμούν τον Ίδιο τους τον Δημιουργό. Τον Ίδιο τον Κύριο. Έφυγαν έτσι από την αληθινή Θεογνωσία, που λαμβάνει χώρα μέσω της κάθαρσης της ψυχής, του φωτισμού και της Θέωσης, και πήγαν στα ενδότερα της εωσφορικής και καμπαλιστικής Θεοσοφίας των φημισμένων Γαλλικών σαλονιών και πολυτελών πορνείων του Παρισιού.
Και έφτασε, ωσαύτως, ολόκληρος ο περίφημος Διαφωτισμός και έγινε άθεος, αντίχριστος, Χριστοπόλεμος και Χριστοκτόνος. Μετετράπη έτσι ο Διαφωτισμός σε μια ανελέητη και ατέρμονη Χριστομαχία. Και, τοιουτοτρόπως, με την παγανιστική θεωρία, λχ, του «Ντεϊσμού» ή του «Θεϊσμού», και φυσικά όχι μόνον, πολέμησε ευθέως και με απύθμενο μίσος, τόσο τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό και Πατέρα, όσο επίσης και την Χριστιανική πίστη και την ζωή των υπολοίπων Ευρωπαίων. Όλοι αυτοί οι παγκόσμιοι «γίγαντες» του Διαφωτισμού, υπήρξαν «εξέχουσες» μορφές, διεθνείς προσωπικότητες και «φωτισμένα» πνεύματα του Ευρωπαϊκού καμπαλιστικού πολιτισμού και κατεστημένου.
Όλοι αυτοί οι «τιτάνες της γνώσης» ήσαν, μεταβλήθηκαν ή έγιναν: φανατικοί λάτρεις της νοησιαρχίας, ασταμάτητοι εραστές της αισθησιαρχίας, ακράτητοι οπαδοί του ακραίου υλισμού, ευτυχισμένοι δούλοι του άκρατου και σοδομικού ερωτισμού, ατέρμονοι εισηγητές και εφαρμοστές του επιστημονικού μέτρου και της επιστήμης επί παντός του ορατού και του επιστητού, και εξαιρετικοί φίλοι και «ευλαβείς» προσκυνητές του ίδιου του εκπεσόντος εωσφόρου.
Δηλαδή, οι Διαφωτιστές όλα τα έκαναν και για όλα μιλούσαν, πλην ενός: του Τριαδικού Θεού και της Αγίας Γραφής. Και έτσι έφτασαν στο σημείο οι φρικτοί και αθεόφοβοι να εκδιώξουν, να διδάξουν όλη την οικουμένη και να διαχωρίσουν τον Ίδιο τον Κύριο από τα «πεφωτισμένα» και «διαφωτισμένα» δημιουργήματά του!
Λόγου χάρη, ο «μεγάλος» Διαφωτιστής Βολταίρος ήταν ακραίος Θεϊστής. Παγανιστής. Εξωτερικά έλεγε ότι «πρέπει να υπάρχει ο Θεός». Στην ουσία, εντούτοις, ήταν αντίχριστος και Χριστομάχος. Αφού για τον ίδιο ο Ιησούς Χριστός ήταν ένας «επαρχιώτης Σωκράτης». Και, ταυτόχρονα, όπως έλεγε επίσης ο ίδιος, ο «Κομφούκιος ήταν ένας πολύ ανώτερος σοφός από τον Ιησού το Ναζωραίο».
Σε ό,τι αφορά τον άλλο «γίγαντα» του Διαφωτισμού, τον Ρουσσώ, ο ίδιος έθεσε πρώτα το νου και την φύση, ερχόμενος σε μεγάλη αντίθεση και ιδεολογική διαμάχη με τους άλλους Διαφωτιστές. Φθάνει ο ίδιος στον προσωπικό, ιδιωτικό και «δικό» του Θεό, μέσα από τον προσωπικό του δρόμο και αναζήτηση, τα οποία δεν είχαν καμία σχέση ή αναφορά στον Δημιουργό.
Προσέτι, και ο πρωτοπόρος Γάλλος διαφωτιστής Μοντεσκιέ, γόνος πολύ πλούσιας και αριστοκρατικής οικογένειας, κατάφερε εύκολα και χάρη στο πολύ χρήμα να αναδειχθεί σε μια «μεγάλη» μορφή και παράγοντα της τότε Γαλλικής τάξης και διανόησης. Ο αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος γράφει ότι, ο Μοντεσκιέ «αρέσκονταν να συχνάζει στα σαλόνια των πιο φιλόδοξων γυναικών του Παρισιού».
Όπως ήταν, λόγου χάρη, τα σαλόνια-πορνεία, σύμφωνα με όσα τα αναφέρει ο ίδιος: της Μαρκησίας Ντυ Ντυφάν, της Μαρκησίας Ντε Λαμπέρ, της Μαντάμ Ντε Τανσέν, κλπ. Μάλιστα, ο αείμνηστος πολιτικός υπογραμμίζει ότι το έργο του Μοντεσκιέ, «Περί του Πνεύματος των Νόμων», παρουσιάσθηκε και διαφημίσθηκε στο διάσημο σαλόνι-πορνείο της Μαντάμ Ντε Τανσέν (Πηγή: Η Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος», V/52, 353, 53, 81, 63 85, 6: Όλα αυτά τα στοιχεία και όχι μόνον, μέσα από το βιβλίο του Ιωάννη Γ. Παλαιτσάκη, «Διαφωτισμός», Εκδόσεις Αγαθός Λόγος, 2013).
Ο κ. Παλαιτσάκης γράφει, επίσης (σελ. 36): «Αν τον Βολταίρο και τον Ρουσσώ πρέπει εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί να τους θεωρούμε αντίχριστους, γιατί κατά τη Καινή Διαθήκη (Ιωαν. Α’ 4,1-3 και 2,22-23. Ιωαν. Β’ 7) αρνήθηκαν, και οι δύο, την Θεότητα του Ιησού Χριστού (άμεσα, ρητά και βλάσφημα ο πρώτος, έμμεσα, υπαινικτικά και με ευλαβοφάνεια ο δεύτερος), τον Μοντεσκιέ πρέπει να τον θεωρούμε αντίχριστο, γιατί σε μια εποχή, που, μέσα στα σαλόνια-πορνεία (στα οποία σύχναζε κι απ’ τα οποία αναδείχθηκε), ο Ιησούς Χριστός και η Εκκλησία Του εχλευάζοντο απροκάλυπτα με τα πιο χυδαία λόγια, μέσα στα χάχανα των παρφουμαρισμένων και πουδραρισμένων κυρίων και κυριών».
Εισέτι, σε ό,τι αφορά επιπροσθέτως τους «τιτάνες» Εγκυκλοπαιδιστές, ο αείμνηστος Π. Κανελλόπουλος αναφέρει (Παλαιτσάκης, σελ. 38): «Η Εγκυκλοπαίδεια είναι …μνημείο της πιο άκρατης “εγκοσμιότητας” και του υλισμού. Το μέγα μνημείο της εποχής των “φώτων” της υλικής κοσμοθεωρίας». Η οποία: «τάχθηκε να καταργήσει κάθε πίστη, ταυτίζοντας την πίστη με τον σκοταδισμό». Και ακόμη: «Η Εγκυκλοπαίδεια εκφράζει την απόλυτη χειραφέτηση από κάθε Θεολογία, την άρνηση της Θρησκείας». Έργο τους ήταν: «το γκρέμισμα του “μαγαζιού” της θρησκείας».
Ο Ντιντερό ήταν ο πρώτος των πρώτων εκ των διανοητών Εγκυκλοπαιδιστών. Όπως ο Απόστολος Παύλος ήταν εκλογή του Κυρίου να ευαγγελίσει την γνωστή τότε οικουμένη, έτσι και ο Ντιντερό υπήρξε αντιστοίχως το «σκεύος εκλογής» του Άρχοντα του κόσμου τούτου, για να δαιμονίσει την ανθρωπότητα. Ο ίδιος έκανε ότι ήταν δυνατό και εφικτό να καταστρέψει το κάθε τι το Χριστιανικό. Μάλιστα, ο ίδιος έλεγε και δίδασκε ότι ο Τριαδικός Θεός δεν έχει καμία θέση. Πουθενά. Τόσο μίσος!.. [Κλπ]…
Προδημοσίευση: Ανωτέρω παρατέθηκε, διαβάσατε ένα μέρος από το Κεφ. 16
(Από τον Μωαμεθανισμό και τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό,
στον Κομμουνισμό και τον Χιτλερισμό)
του υπό έκδοση βιβλίου του Ηλία Δ. Καλλιώρα με τον τίτλο:
«Πανθρησκεία: Η Λερναία ’Ύδρα της Νέας Τάξης»
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Πρόλογος
1. Η Ιστορία του Θρησκευτικού Οικουμενισμού
2. Οι Σκοποί των Αντίχριστων Οικουμενιστών
3. Τα Είδη και τα Στάδια της Οικουμενιστικής Κίνησης
4. Το Σχέδιο του Οικουμενισμού (MRA)
5. Πανθρησκεία και Παγκόσμια Κυβέρνηση
6. Η Σιωνιστική Νέα Τάξη Πραγμάτων και τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών
7. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ)
8. Τα Δόλια Μέσα των Χριστοπόλεμων Οικουμενιστών
9. Τα Σκοτεινά Όργανα των Απογόνων του Ιούδα
10. Το Παγκόσμιο (ΟΗΕ) και τα Περιφερικά Κέντρα του Οικουμενισμού
11. Νέα Τάξη Πραγμάτων (ΝΤΠ): Σιωνισμός, Εωσφορισμός, Ιλλουμινατισμός,
Ιησουϊτισμός και Μασονισμός
12. Οι Ιστορικές Πηγές της ΝΤΠ: Σολομωνική, Θεοσοφία, Καμπάλα και Ταλμούδ
13. Σύμβολα: Από την Εξάλφα (666) και την Πεντάλφα, στον Φοίνικα
14. Η Γεναρχία των Ρόθστσιλντ και το 11ο Κέρατο της Αποκάλυψης
15. Ο Πρώτος και Κεντρικός Στόχος: Η Εξαφάνιση της Ορθοδοξίας και του
Χριστιανισμού
16. Από τον Μωαμεθανισμό και τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, στον Κομμουνισμό και τον
Χιτλερισμό
17. Παπισμός, η Θεωρία της «Αγάπης» και το Χριστομάχο Βατικανό
18. Η Μεγάλη, η «Αγία» και Πανορθόδοξη Σύνοδος στο Κολυμπάρι
19. Από την Πνευματική Χρεωκοπία και την Γενική Αποστασία, στον Γ’ Παγκόσμιο
Πόλεμο και την Αναλαμπή της Ορθοδοξίας
20. Χάραγμα, ο Αντίχριστος και τα Έσχατα
Επίλογος
Συγγραφέας, Καθηγητής-Διεθνολόγος,
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
