Η 18χρονη Chloe Cole, μια Αμερικανίδα ακτιβίστρια η οποία αφού απέρριψε την δική της transgender ταυτότητα, (η ίδια δηλώνει “πρώην trans παιδί”), αντιτίθεται θαρραλέα στην “υγειονομική περίθαλψη διεμφυλικών”, γνωστή και ως “gender-affirming care” (περίθαλψη που επιβεβαιώνει το φύλο), η οποία περιλαμβάνει και «θεραπείες αλλαγής φύλου» και ζητάει να τεθούν περιορισμοί σε αυτήν όσον αφορά τους ανήλικους, έχει γίνει δημοφιλές πρόσωπο όσων εγείρουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με την τρανς ιδεολογία.
Η Cole, η οποία μεγάλωσε στη Βόρεια Καλιφόρνια, ήταν 11 ετών όταν εκτέθηκε για πρώτη φορά στην «ιδεολογία του φύλου» μέσω διαδικτυακών πλατφορμών. Διαγνώστηκε επίσης με αυτισμό και ΔΕΠΥ σε ηλικία 7 ετών, πράγματα που λέει ότι είναι «συνήθεις συννοσηρότητες με δυσφορία φύλου». Η Cole έλαβε αναστολείς της εφηβείας και τεστοστερόνη σε ηλικία 13 ετών και στη συνέχεια υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή στα 15 της.
«Μου έλειπαν τα γυναικεία πρότυπα μεγαλώνοντας», θα πει η Cole στην ιστοσελίδα CNA, αναφέροντας θέματα εικόνας σώματος, την πρώιμη έκθεση σε περιεχόμενο LGBTQ και την απαρατήρητη πρόσβαση στο διαδίκτυο ως παράγοντες που την έσπρωξαν βαθιά μέσα στην δυσφορία του φύλου.
Η Cole διαγνώστηκε με αυτισμό και ΔΕΠΥ στην ηλικία των 7 ετών. Η σχέση μεταξύ αυτισμού και δυσφορίας φύλου έχει μελετηθεί επιστημονικά και έχει αναφερθεί από την ανεξάρτητη δημοσιογράφο Abigail Shrier, η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά του φάσματος είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην έλξη της τρανσέξουαλ ιδεολογίας.
Δεν πέρασε πολύς καιρός πριν οι επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου οδηγήσουν την Cole στην ιατρική μετάβαση “από κορίτσι σε αγόρι”, μια τάση που λέει η ίδια, σημειώνει τεράστια αύξηση μεταξύ των παιδιών.
Η Cole θεωρεί ότι οι γονείς της «φοβήθηκαν και έψαχναν απελπισμένοι για απαντήσεις» όταν τους είπε για πρώτη φορά ότι ήταν αγόρι και ότι την απόφασή τους να υπογράψουν τη μετάβασή της «την έλαβαν αναγκαστικά υπό ακραία πίεση».
Η Cole μίλησε για τη δοκιμασία της στο Heritage Foundation και το να την ακούς ζωντανά ήταν απίστευτα δυνατό. Αφού την άκουσα να εξηγεί το τραύμα που υπέστη, ένιωσα ότι ήθελα να μιλήσει και για κάτι χαρούμενο. Την πλησίασα μετά την ομιλία της και ρώτησα αυτή τη γενναία και έξυπνη έφηβη «ποιο είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα;» Η Chloe δεν διστάζει να απαντήσει. «Μου αρέσουν όλα τα είδη μουσικής», λέει. «Ακούω τα πάντα».
Δεν με εξέπληξε η απάντησή της. Είναι μια κοπέλα με ένα ευρύ πνεύμα και μιλάει με απίστευτη ευγλωττία και την ικανότητα να έχει πολλές σκέψεις στο μυαλό της ταυτόχρονα. Της αρέσει επίσης η τέχνη και η γραφιστική.
Μια θλιβερή ανάμνηση από την ομιλία της αφορούσε την ημέρα που την οδήγησαν στο νοσοκομείο για να της αφαιρέσουν το στήθος. Η Cole θυμάται το βλέμμα ενός νεαρού νοσοκόμου στο δωμάτιο που είχε μια αβεβαιότητα στο πρόσωπό του. «Νομίζω ότι σκεφτόταν, Θεέ μου, αυτό είναι παιδί», είπε η Κόουλ. Ότι ένας νοσοκόμος με κρίση συνείδησης πρέπει να γίνει κίνημα.
Αφού έπαθε κατάθλιψη μετά την επέμβαση, είπε ότι ένιωθε «σαν τέρας». Στη συνέχεια, η Cole είπε ότι λυπάται που η «ομορφιά της μητρότητας» της χάθηκε για πάντα σε μια ηλικία που έπρεπε να παίζει σόφτμπολ και να πηγαίνει σε συναυλίες ποπ με τους γονείς της. «Στα 15 μου, δεν σκεφτόμουν πραγματικά», λέει. «Ήμουν παιδί, απλώς προσπαθούσα να ταιριάξω κάπου. Δεν σκεφτόμουν την πιθανότητα να γίνω γονιός».
Όλοι αυτοί οι ακτιβιστές που υπερασπίζονται την trans ιδεολογία, όπως σημείωσε η Chloe, τις πιο πολλές φορές είναι απλοί αγκιτάτορες, δεν είναι τρανς, δεν πάσχουν από δυσφορία φύλου, ούτε αυτοί, ούτε κάποιοι στην οικογένειά τους ή κάποιος φίλος τους που θέλουν να αντιμετωπίσουν το θέμα με αγάπη, πίστη, επιστήμη και λογική. Η Cole εξακολουθεί να υποφέρει από παρενέργειες από την επέμβαση της. Λέει ότι η επέμβαση «έκοψε τις νευρικές απολήξεις» και ότι «η αίσθηση δεν είναι ποτέ ξανά η ίδια και υπάρχουν μόνιμες αλλαγές στη μελάγχρωση. Μπορεί να μην φαίνεται ποτέ το ίδιο.” Λέει ότι το δέρμα της δεν επουλώνεται πραγματικά και «εκπέμπει αυτό το υγρό συνεχώς». Πρέπει «να φοράει μη αυτοκόλλητους επιδέσμους όλη την ώρα».
Η Cole δεν θέλει να κατηγορήσει τους γονείς της για αυτό που συνέβη, λέγοντας ότι ήταν συχνά ένα δύσκολο παιδί στην ανατροφή και ότι οι γονείς της ήταν «μπερδεμένοι και αναζητούσαν απαντήσεις». Σε εκείνο το σημείο η κλινική φύλου «παρουσίασε στους γονείς μου ένα ψευδές δίλημμα: Θα προτιμούσατε να έχετε μια νεκρή κόρη ή έναν ζωντανό γιο;»…
