ΕΙΣΑΓΩΓΗ : Διανύουμε πλέον το τελευταίο στάδιο του νεοταξίτικου σχεδίου του αποδεκατισμού του πλανήτη μέσω του Γενικευμένου Γ΄Παγκόσμιου Πολέμου, όπου δεν φαίνεται να υπάρχει ελπίδα ανάσχεσης, αφού ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ένθεν και ένθεν διαλαλούν συνέχεια το ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ, χωρίς την παραμικρή διάθεση συννενόησης. Οι μεν Παγκοσμιοποιητές της Εωσφορικής Δύσης επιτιθέμενοι και ανάβοντας εστίες πολέμου συνεχώς, οι δε της Ανατολής <<αμυνόμενοι>> και προβάλλοντας συνεχώς το <<ΑΝΑΓΚΑΙΟ>> και <<ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ>> της προάσπισης της πατρίδος τους, έχοντας μάλιστα συνοδοιπόρο και την Διοίκηση της Εκκλησίας τους (!), η οποία ομιλεί για εγκαρτέρηση και χριστιανική (!!!)αντιμετώπιση του πυρηνικού ολέθρου, αντί να αναλαμβάνει εκστρατεία γεφύρωσης των αδιάλλακτων στρατοπέδων και συνδιαλλαγής των εραστών του ολοκαυτώματος, όπου ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΟΙ (Άγιος Παίσιος).
Ας κάνουμε λοιπόν μία απόπειρα προσωρικής απόδρασης από την φοβερά ζοφερή και προθανάτια αυτή πραγματικότητα. Γυρνώντας πίσω στο χρόνο και πηγαίνοντας στη γειτονική μας Ιταλία και ξετυλίγοντας το νήμα της πολιτικής της διαδρομής μέχρι την εποχή μας. Κάνουμε μία περιήγηση στο πολιτικό σύστημα της γειτονικής Ιταλίας των τελευταίων δεκαετιών του περασμένου αιώνα (ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ), που στη συνέχεια έφερε το σημερινό σύστημα του 21ου αιώνα (μετάβαση στον ΓΚΛΟΜΠΑΛΙΣΜΟ).
Είναι μία πολύπλοκη ανάλυση, η οποία απαιτεί υπομονή από τον αναγνώστη και ίσως και μία καλή άσκηση μνήμης, αφού στο πολιτικό σκηνικό της Ιταλίας εμπλέκονται πολλά πρόσωπα, πολλοί κομματικοί σχηματισμοί (ιδίως συνεργασίες συνασπισμού), καθώς και ιδιάζουσες περιπετειώδεις καταστάσεις, οι οποίες έχουν να κάνουν με την εμπλοκή με την πιο διάσημη εγκληματική οργάνωση του πλανήτη, την ΜΑΦΙΑ.
Νομίζουμε ότι αξίζει τον κόπο να δούμε πώς η Νέα Τάξη πραγμάτων εισέδυσε στα πολιτικά πράγματα της γείτονος μεσογειακής χώρας μέσω του ιδιότυπου παλαιοκομματισμού του προηγούμενου αιώνα, και πώς πατρονάρει το γκλομπαλιστικό σύστημα του παρόντος αιώνα χαϊδεύοντας την ψυχολογία του μέσου Ιταλού, που ΚΑΘΟΛΟΥ δεν μοιάζει με την ελληνική ψυχολογία. Πρόσωπα και κόμματα, που εδώ μεσουρανούν και κάνουν πάρτυ στην ελληνική κοινωνία αποδομώντας αξίες αιώνων, στην Ιταλία ούτε για πιτσαδόροι δεν θα έκαναν. Α) ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ
1) Μπετίνο Κράξι (1983-1987). Σοσιαλιστής, καταδικάστηκε για πολιτική διαφθορά και παράνομη χρηματοδότηση του κόμματός του. Φίλος του μελλοντικού Πρωθυπουργού Μπερλουσκόνι. Είχε ισχυρούς δεσμούς με τον Γάλλο Μιττεράν, τον Ισπανό Γκονζάλεθ, τον δικό μας Παπανδρέου (Δόκτωρ Ζιβάγκο), τον Πορτογάλο Σοάρες και ήταν υποστηρικτής του ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ. Οι παλιοί θα τον θυμούνται όταν ερχόνταν μαζί με την υπόλοιπη κομπανία στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του 80, τότε που το σοσιαλιστικό παραμύθι υπνώτιζε την Ελλάδα (αλλά και τα υπόλοιπα κράτη του Μεσογειακού Νότου) και προετοίμαζε την οικονομική πολιτική και προπάντων πνευματική χρεωκοπία της χώρας μας, την οποία βιώνουμε στο απόλυτο ζενίθ στην εποχή μας.
Ο Κράξι ήταν πάντοτε αντίθετος στον ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ του Άλντο Μόρο (Χριστιανοδημοκρατία) και του Ενρίκο Μπερλίγκουερ (Κομμουνιστικό Κόμμα), την πολιτική συμμαχία δηλ. των δύο αντιδιαμετρικά ιδεολογικά κομμάτων της Ιταλίας, γιατί θα έβαζε στο περιθώριο το κόμμα του, τους Σοσιαλιστές. Για την ιστορία να θυμήσουμε ότι ο Μόρο το 1978 απήχθη από τις <<ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ>> στη Ρώμη και μετά 55 ημέρες ομηρίας, κατά την οποία υποβλήθηκε σε πολιτική δίκη από την αντιεξουσιαστική αυτή οργάνωση, η οποία ζήτησε ανταλλαγή αιχμαλώτων από την Ιταλική Κυβέρνηση, βρέθηκε νεκρός στο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. Το 1983 το σφυροδρέπανο έφυγε από το λογότυπο του κόμματος των Σοσιαλιστών και στη θέση του μπήκε το <<κόκκινο γαρύφαλλο>> προς τιμήν της <<Επανάστασης των Γαρυφάλλων>> στην Πορτογαλία.
ΣΧΟΛΙΟ : Ας μεταφερθούμε και στον ΔΥΣΤΟΠΙΚΟ ΚΟΣΜΟ της εποχής μας. Στ’αλήθεια υπάρχει άνθρωπος καλοπροαίρετος με στοιχειώδη νοημοσύνη, που να πιστεύει πλέον σε αυτά τα συνταξιοδοτημένα σύμβολα, μετά την κατάρρευση του σιδηροχάρτινου ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑΤΟΣ του ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ εν ΜΙΑ ΝΥΚΤΙ με μία τηλεφωνική εντολή μόνο?Μπορεί άνθρωπος με καλή προαίρεση να πιστεύει σε ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΑ, σε ΚΟΚΚΙΝΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ και σε ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ ΗΛΙΟΥΣ (δανεισμένους από τους Μασόνους του Γαριβάλδη), τη στιγμή που όλα αυτά τα άθεα κατασκευάσματα διατυμπανίζουν ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ την ΑΝΩΜΑΛΙΑ και την ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στο δικαίωμα της ΠΑΡΑ ΦΥΣΙΝ ΗΔΟΝΗΣ και ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ? Την στιγμή που όλα τα σύμβολα αντικαθίστανται από το σύμβολο του <<ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ>> των ροζαλί αδελφάτων? Σας μεταφέρω την άποψη ιερέως για τους εγκάθετους τέτοιων κομμάτων (όχι μόνο αριστερών αλλά
και των λεγόμενων <<δεξιών>>, αφού πλέον δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές): –Ολοι αυτοί που πάνε πίσω από αυτά τα κόμματα, είναι ή βολεμένοι ή βλαμμένοι! Συνεχίζοντας για το πολιτικό φαινόμενο Κράξι της γείτονος Ιταλίας, ο Κράξι έγινε ο πρώτος Σοσιαλιστής Πρωθυπουργός το 1983 απειλώντας ότι θα αποχωρήσει από την κοινοβουλευτική συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών (32,9%) και Σοσιαλιστών (11%). Η κυβέρνηση Κράξι ήταν η τρίτη μακροβιότερη μετά τις δύο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στηριζόμενη στη λεγόμενη Συμμαχία ΚΑΦ (Κράξι, Αντρεότι, Φαρλάνι). Ο Κράξι προσπάθησε να απομακρύνει το κόμμα του από τον Κομμουνισμό και να δημιουργήσει μία ιταλική εκδοχή Σοσιαλδημοκρατίας, αντίστοιχης του γερμανικού SPD ή του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος. Το αποκορύφωμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιταλίας ήταν το 1987, ωστόσο δεν ξεπέρασε ποτέ το Κομμουνιστικό Κόμμα του χαρισματικού Ενρίκο Μπερλιγκουέρ. Στην τότε Ιταλία με την πλούσια βιομηχανική και αγροτική παραγωγή είχε πιο πολύ πέραση το κομμουνιστικό όραμα της προάσπισης του ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ παρά του εξωραϊσμού της αστικο-καπιταλιστικής κοινωνίας που επαγγέλονταν η Κεντροευρωπαϊκή και Σκανδιναβική Σοσιαλδημοκρατία.
Στην διάρκεια της Προεδρίας του Κράξι, η Ιταλία μπήκε στους G7. O πληθωρισμός όμως ήταν διψήφιος. Στην εσωτερική πολιτική καθιερώθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις και το σύστημα των οικογενειακών επιδομάτων.
Στην εξωτερική πολιτική ο Κράξι βοήθησε πολλά σοσιαλιστικά κόμματα (Ισπανία, Ουρουγουάη, στην Πολωνία τον Λεχ Βαλέσα, τον Γιασέρ Αραφάτ στην Παλαιστίνη, στην Τυνησία τον Zine Abidne Ben Ali).
Το 1987 ο Χριστιανοδημοκράτης Ντι Μέτα απέσυρε την υποστήριξή του από την Κυβέρνηση Κράξι, η οποία έπεσε και σχηματίστηκε νέα με επικεφαλής τον Χριστιανοδημοκράτη Φανφάνι. Από το 1987 έως το 1992 κυβερνούσαν Χριστιανοδημοκράτες με την συμμετοχή Σοσιαλιστών. Μετά την πτώση του ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, πίστευε ο Κράξι ότι το κόμμα του θα γινόταν το δεύτερο μεγάλο κόμμα επικεφαλής των αριστερών δυνάμεων στην Ιταλία. Δεν έγινε όμως εξ αιτίας της ανόδου της ΛΕΓΚΑΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ και ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ.
Το 1992 ο σοσιαλιστής Κίεζα συνελήφθη για δωροδοκία 7 εκατομμυρίων λιρών από μία εταιρεία καθαρισμού. Ζήτησε την προστασία του κόμματός του και του Κράξι, που αρνήθηκε λέγοντας ότι λέρωσε το <<ΠΙΟ ΕΝΤΙΜΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ>>. Τότε ο Κίεζα προέβη σε αποκαλύψεις που έμπλεξαν τους μισούς σοσιαλιστές καθώς και βιομηχάνους του Μιλάνου.
Ο Κράξι το 1992 έκανε προσφυγή ενώπιον της Βουλής, όπου ζήτησε προστασία με τον ισχυρισμό ότι όλοι εγνώριζαν τις παρατυπίες στη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, αλλά αγνοήθηκε. Διώχτηκε το 1992. Το Δικαστήριο του Μιλάνου ζήτησε από το Κοινοβούλιο άρση ασυλίας για την δίωξή του (τότε οι Ιταλοί βουλευτές είχαν ασυλία από την δίωξη, εκτός εάν το Κοινοβούλιο έκανε άρση της ασυλίας τους). Η άρση απορρίφτηκε το 1993 μετά από μία συναισθηματική ομιλία του Κράξι, ωστόσο ο Κράξι έφαγε ΚΡΑΞΙΜΟ από την πολιτική και κοινωνική ζωή. Ο Κράξι ήταν ο ΑΣΧΗΜΟΣ (CATTIVO) του γουέστερν-σπαγγέτι της Ιταλικής σκηνής, ο αποτυχημένος πλασιέ του ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΥΘΟΥ.
2) Αμίντορε Φανφάνι (1982-1983, +1999). Κορυφαία μορφή του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, οικονομολόγος, πρωθυπουργός πολλές φορές (1954-1959, 1960-1963, 1982-1983, 17/4-28/6/1987). Στην δεύτερη θητεία του έκανε κρατικοποίηση της ηλ. Ενέργειας.
3) Τζιρίακο Ντι Μέτα (1988-1989, +2022). Χριστιανοδημοκράτης, πολιτικός αντίπαλος αλλά και κυβερνητικός σύμμαχος του Κράξι. Συνεργάστηκε σε ένα βαθμό και με το Κομμουνιστικό Κόμμα και θεωρήθηκε ο τελευταίος κληρονόμος του Άλντο Μόρο, ο οποίος είχε προσπαθήσει με τον Μπερλίγκουερ τον ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ.
4) Τζούλιο Αντρεότι (1989-1992, +2013). Επτά φορές Πρωθυπουργός ανάμεσα σε αυτές το 1972- 73, 1976-79, 1989-92. Χριστιανοδημοκράτης, φίλος των ΗΠΑ αλλά και του Αραβικού κόσμου. Στις 14- 4-86 ειδοποίησε την Λιβύη για την επίθεση που θα δεχόταν από τις ΗΠΑ λόγω του τρομοκρατικού χτυπήματος σε ντίσκο του Βερολίνου. Ήταν ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, γιατί κατά την τρίτη του θητεία το μεγάλο σκάνδαλο διαφθοράς ωδήγησε στη διάλυση του κόμματός του. Λίγα χρόνια αργότερα κατηγορήθηκε από αποστάτες της Μαφίας ότι είχε σχέσεις με την ΚΟΖΑ ΝΟΣΤΡΑ (Σικελική Μαφία). Το 1996 ξεκίνησε δίκη σχετικά με το ρόλο του στη δολοφονία του δημοσιογράφου Νίνο Πεκορέλι, ο οποίος κατηγορούσε τον Αντρεότι για σχέσεις με τη Μαφία και ενοχή στην απαγωγή του πρωθυπουργού Άλντο Μόρο. Το 1999 το δικαστήριο τον απάλλαξε, ακολούθησε έφεση και το 2002 το Εφετείο της Περούτζια τον καταδίκασε σε κάθειρξη 24 ετών για την δολοφονία του Πεκορέλι ως ηθικού αυτουργού. Άσκησε έφεση, αφέθηκε ελεύθερος και ο
Άρειος Πάγος το 2002 τον απάλλαξε, αλλά μόνο λόγω παραγραφής, βεβαιώνοντας ότι είχε ισχυρούς δεσμούς με την Μαφία. Είχε πολλά παρατσούκλια (αλεπού, σαλαμάνδρα, Μολώχ, άνθρωπος της αβύσσου, μαύρος Πάπας, καμπούρης, θείος Τζούλιο) και γυρίστηκε και σε ταινία του Πάολο Σορεντίνο<<il divo>>. Αυτά για να ζηλέψει η οικογένεια Μητσοτάκη, γιατί ο συγχωρεμένος μπαμπάς τού Κούλη, ο επονομαζόμενος <<Δρακουμέλ>> συναγωνίστηκε τον Τζούλιο Αντρεότι σε μακροβιότητα, αλλά όχι σε χολυγουντιανό γύρισμα. O Αντρεότι ήταν ο ΚΑΚΟΣ (BRUTO) του ιταλικού πολιτικού γουέστερν.
5) Λαμπέρτο Ντίνι (1995-1996). Οικονομολόγος, Υπουργός Οικονομικών το 1994 επί Πρωθυπουργίας Μπερλουσκόνι. Σχημάτισε κεντρώο κόμμα (Ιταλική Ανανέωση), το οποίο απορροφήθηκε από το μεγαλύτερο κεντρώο κόμμα<<Μαργαρίτα>>. Έκτοτε ψυχράνθηκε με τον Μπερλουσκόνι. Συμμετείχε σε τέσσερες διαδοχικές κυβερνήσεις (του Πρόντι, δύο του Μάσιμο Ντ’Αλέμα, του Τζούλιο Αντρεότι). Συμμετείχε στη συγγραφή του Ευρωπαϊκου Συντάγματος. Η Κυβέρνησή του ήταν τεχνοκρατική, υποστηρίχτηκε από κεντρο-αριστερά κόμματα, ενώ ο Μπερλουσκόνι απείχε.
6) Ρομάνο Πρόντι (1996-1998, 2006-2008). Ξεκίνησε από τους Χριστιανοδημοκράτες του Αντρεότι στα μέσα της δεκαετίας του 70 και μεταπήδησε από αυτούς λόγω των πολλών σκανδάλων στους ΑΝΑΜΟΡΦΩΜΕΝΟΥΣ Κομμουνιστές του κόμματος της Δημ. Αριστεράς. Το 1995 έγινε αρχηγός της Κεντροαριστεράς Συμμαχίας της<<ΕΛΙΑΣ>, κέρδισε τις εκλογές και έγινε Πρωθυπουργός στην πρώτη αυθεντική αριστερή μεταπολεμική Κυβέρνηση. Η θητεία κρίνεται επιτυχής (με τα νεοταξίτικα κριτήρια βέβαια). Έβαλε την Ιταλία στο ΕΥΡΩ. Μετά από κομματικές διαμάχες το Κόμμα της <<Κομμουνιστικής Επανίδρυσης>> (που προήλθε από το Ενιαίο Κομμουνιστικό Κόμμα>>, απέσυρε την υποστήριξή του στον Πρόντι, προκάλεσε την παραίτησή του και τον σχηματισμό κυβέρνησης από τον Μάσιμο Ντ’Αλέμα.
Αυτή η ανατροπή έφερε τον Πρόντι στις Βρυξέλλες, όπου διαδέχτηκε τον Ζακ Σαντέρ στη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1999. Έμεινε πέντε χρόνια στην Κομισιόν και πήρε καλό βαθμό από τους Ευρωπαϊστές. Τότε έγινε και η συμφωνία για διεύρυνση από 15 σε 25 κράτη-μέλη της Ε. Ε.
Η επιστροφή του <<Ελ ΠΡΟΦΕΣΟΡΕ>> ( του Καθηγητή για τους οπαδούς του) ή του <<ΜΟΡΤΑΝΤΕΛΑ>> (για τους εχθρούς του από το γνωστό αλλαντικό) στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας, βρήκε τον Πρόντι ηγέτη Συνασπισμού απέναντι στον Πρωθυπουργό Μπερλουσκόνι. Η εμπάθεια που είχε προκαλέσει ο Μπερλουσκόνι ήταν αρκετή για να φέρει την συμμαχία του Πρόντι στην εξουσία. Το 2007 παραιτήθηκε, έχοντας χάσει τον έλεγχο της Γερουσίας, αλλά με οριακή διαφορά πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την Γερουσία. Το 2008 εξ αιτίας σκανδάλου του Υπουργού Δικαιοσύνης, ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης από τα δύο Νομοθετικά σώματα (Βουλή, Γερουσία). Πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή, όχι όμως από την Γερουσία, οπότε υπέβαλε την παραίτησή του στον Πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο. Στις εκλογές που ακολούθησαν, δεν κατέβηκε και αποχώρησε από την πολιτική ζωή της Ιταλίας.
Κλασσικός παλαιοκομματικός κεντοαριστερού προσανατολισμού, πιστό παιδί του συστήματος της Νέας Εποχής έγραψε πολύχρονη καριέρα στην Ιταλική πολιτική, αλλά και στην Ευρώπη ως κορυφαίος στέλεχος. Ευρωπαϊστής, με έντονη παρέμβαση στις Ευρωπαϊκές εξελίξεις, οπαδός της λαθρομετανάστευσης (<<της διάσωσης των ταλαίπωρων μεταναστών>>) κατά την αγαπημένη ορολογία των οπαδών της σαλατοποίησης-ισλαμοποίησης, με εκφρασμένες φοβίες απέναντι σε φαινόμενα τύπου<<Μελόνι>>, οπαδός της δημιουργίας Ευρωπαϊκού στρατού, συμπαραστάτης στην (φραστικά μόνο εννοείται) Ελλάδα στην μνημονειακή περιπέτειά της. Ένας άριστος πρόδρομος της γκλομπαλιστικής Ιταλίας και της Ευρώπης γενικώτερα.
7) Μάσιμο Ντ’Αλέμα (1998-2000). Στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος, μέρος του οποίου σχημάτισε το 1991 το Κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς (PDS) και το 1998 την Δημοκρατική Αριστερά (DS). Έγινε Πρωθυπουργός το 1996 ως αρχηγός του Συνασπισμού της <<ΕΛΙΑΣ>>, διαδεχόμενος τον Πρόντι. Επί Πρωθυπουργίας του η Ιταλία συμμετείχε στον βομβαρδισμό της
Σερβίας, την οποία η αριστερά κατεδίκασε έντονα. Ο Ντ’Αλέμα υποστήριξε την αποκοπή από τις κομμουνιστικές ρίζες και την μετεξέλιξη του κόμματος σε ευρωπαϊκό, σοσιαλδημοκρατικό. Ήταν διευθυντής της <<L’UNITA>> οργάνου του Κ. Κ. και μετά της Δημοκρατικής Αριστεράς. Υπήρξε ευρωβουλευτής μετά το 2004. Προτάθηκε για Πρόεδρος μετά τη νίκη του Πρόντι στις εκλογές του 2007, αλλά αποσύρθηκε υποστηρίζοντας τον Ναπολιτάνο. Εξέδωσε 8 βιβλία, τα μισά από τον εκδοτικό οίκο του αντιπάλου του Μπερλουσκόνι, γι’αυτό υπέστη κριτική από τους αριστερούς ότι ήταν υπερβολικά <<μαλακός>> με τον Μπερλουσκόνι.
Έξυπνος πολιτικάντης ο Μάσιμο και πολυτάλαντος μεσουράνισε σε μια εποχή που η σοσιαλιστική προοπτική πουλούσε στην Ιταλία και γενικώτερα στον Μεσογειακό Νότο. Παράτησε το Μαρξιστικό θεώρημα, το οποίο στην Ιταλία είχε παραδοσιακά τον ρεβιζιονιστικού προσανατολισμό του ΕΥΡΩΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ και του ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ και είχε απεμπολήσει την προοπτική της ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ. Και όταν κατέρρευσε το οικοδόμημα του εφαρμοσμένου Μαρξισμού-Λενινισμού, δηλ.
Ο ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ, στράφηκε σε πιο βολικές και πελατειακές θεωρίες, όπως της ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, την οποία ο πατέρας των Κομμουνιστικών Κινημάτων Μάρξ θεωρούσε <<φυλακή με χρυσά κάγκελα>>, σαν καλλωπισμένη καπιταλιστική θεωρία και πράξη (Μανιφέστο Καρλ Μάρξ). Κάποια εποχή ερχόταν και στην Ελλάδα προσκαλεσμένος του ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη και έκανε αναλύσεις για την Ευρώπη των Λαών, για το θέμα της Μετανάστευσης που τότε η Ν. Τ. είχε αρχίσει να το βάζει μπροστά και για άλλα θέματα σοσιαλιστικού ενδιαφέροντος. Στ’αλήθεια τώρα που έχει ξεδιπλωθεί το νεοταξίτικο πλάνο και τρέχει την τελευταία του φάση (ψηφιοποίηση, σοδομοποίηση, βιολογικός πόλεμος και Γ’Παγκόσμιος Πόλεμος), θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε τις θέσεις του (γερασμένου πλέον)φιλειρηνιστή και Ευρωπαϊστή Ντ’Αλέμα.
Είναι πρωτοπόρες όπως τότε ή έχουν γίνει <<πρωκτοπόρες>> και μοντέρνες, όπως όλων σχεδόν των παλαιών <<αριστερών>>?Είχε το θάρρος, την τιμιότητα και τον ανδρισμό να πηδήξει από το καράβι του σοσιαλκομμουνισμού, που τόσο πιστά υπηρέτησε ή συμμετέχει στην νεοταξίτικη παρέα των ροζαλί αδελφάτων και της Εβραιοκαμπαλιστικής χορωδίας που θέλουν να αποδεκατίσουν τον πλανήτη και να φτιάξουν τον δυστοπικό κόσμο της Δικτατορίας του Αντιχρίστου? 8) Τζουλιάνο Αμάτο (1992-1993, 2000-2001). Πανεπιστημιακός καθηγητής, κεντροαριστερός, Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Πρόντι. Είχε κατηγορήσει τις ΗΠΑ ΚΑΙ Γαλλία για την πτώση τουDC-9 της αεροπορικής Εταιρείας ITALIA την 27-6-1980 στην Τυρρηνική θάλασσα κοντά στο νησί Ούστικα, βόρεια της Σικελίας με 81 επιβαίνοντες νεκρούς. Πολλοί Ιταλοί είχαν διατυπώσει την υπόθεση ότι η συντριβή έγινε όταν δύο λιβυκά MIG καταδιωκόμενα από αμερικανικά και γαλλικά μαχητικά, ακολούθησαν την πορεία του πολιτικού αεροσκάφους για να μην εντοπιστούν. Και το DC-9 καταρρίφθηκε κατά λάθος ή συγκρούστηκε με ένα από τα MIG.
Ζήτησε μάλιστα από τον Μακρόν να ζητήσει συγγνώμη από τους Ιταλούς συγγενείς των θυμάτων. Το 2012 ο Αμάτο είχε δηλώσει <<αν η Ελλάδα βγη από το ΕΥΡΩ, οι επόμενοι θα είμαστε εμείς, γιατί η Ευρώπη είναι σαν αγγινάρα>>. 9)Σίλβιο Μπερλουσκόνι (1994-1996, 2001-2006, 2008-2011, +2023). Επιχειρηματίας ΜΜΕ, Πρωθυπουργός σε 4 κυβερνήσεις. Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ανέβηκε οικονομικά, όντας κύριος μέτοχος της Mediaset και ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδος Μίλαν από 1986-2017. Η περιουσία του έφτασε τα 8 δις. δολλάρια. Ηγέτης του κεντροδεξιού Forza Italia (1994-2009), κατόπιν του διαδόχου κόμματος <<Λαός της Ελευθερίας>>, και ξανά του ανανεωμένου Forza Italia (2013-2023).
Ανώτερος ηγέτης των G8 κατέχει το ρεκόρ της φιλοξενίας συνόδων κορυφής των G8. Το 2013 καταδικάστηκε για φορολογική απάτη από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο με ποινή φυλάκισης 4 χρόνων. Σε ηλικία 76 ετών απαλλάχτηκε από την άμεση φυλάκιση και εξέτισε την ποινή του κάνοντας απλήρωτη κοινωνική εργασία. Μετά την ποινή εξελέγη ευρωβουλευτής το 2019, και επέστρεψε στην Γερουσία στις εκλογές του 2022. Λαϊκιστής, αυθάδης, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα δίχασε την κοινή γνώμη. Η δημοσιονομική του πολιτική βασίζονταν στη μείωση των φόρων και η εξωτερική του πολιτική στη διατήρηση φιλικών σχέσεων με ΗΠΑ και Ρωσία.
Η αρνητική του κριτική στηρίζονταν στην επιδίωξη των προσωπικών του συμφερόντων κατά την διάρκεια της θητείας του, στον περιορισμό της ελευθερίας πληροφόρησης λόγω της ιδιοκτησίας ΜΜΕ και στην ταραχώδη ιδιωτική του ζωή. Ένας από τους κουμπάρους του στον 2ο γάμο του ήταν ο Μπετίνο Κράξι. Έφερε και τον όρο Μπερλουσκονισμό στην πολιτική ζωή, που από τους αντιπάλους του ερμηνεύτηκε σαν δημαγωγία. Ο Ντόναλντ Τράμπ που ακολούθησε στην Προεδρία των ΗΠΑ παραλληλίστηκε με τον Μπερλουσκόνι για ανέλιξή του μετά την επιχειρηματική του άνοδο. Ο Μπερλουσκόνι έφυγε από τον μάταιο αυτό κόσμο το 2023 μετά από αλλεπάλληλα επεισόδια στην υγεία του (εγκεφαλικά, καρκίνος).
Τι να πει κανείς για τον <<ΚΑΒΑΛΛΙΕΡΕ>>?Την ιταλική προσωπικότητα που γνώρισε όλα τα κοσμικά αξιώματα και όλες τις μορφές της ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ στον υπερθετικό βαθμό?Που έφτασε στο απόγειο της κατάκτησης υλικής περιουσίας? Που λατρεύτηκε μέσα από τις επιτυχίες της ποδοσφαιρικής ομάδος-θρύλος (όχι μόνο επί Ιταλικού εδάφους αλλά και διεθνώς) της ΜΙΛΑΝ του Τζιάνι Ριβέρα, του Μάρκο Φαν Μπάστεν, του Φράνκο Μπαρέζι?Που έγινε λαϊκός θρύλος και απέσπασε την ψήφο του Ιταλικού λαού όντας λαϊκιστής και λαοπρόβλητος σαν μεγιστάνας που ήταν των ΜΜΕ, τα οποία ήλεγχε?Που άφησε πίσω την φήμη του γυναικοκατακτητή, γνωστό για τα ατελείωτα πάρτυ στη βίλλα του στη Σαρδηνία? Που υποδεχόταν τους ηγέτες των G8 στα παλάτια του σαν οικοδεσπότης?
Μάλλον το δικαστικό κυνηγητό και η καταδίκη του (που σήμανε και την προσωρινή αποβολή του από την πολιτική σκηνή)δεν τον επτόησε, αφού επανήλθε δριμύτερος στην εξουσία, ούτε εσπίλωσε την υστεροφημία του. Για δύο λόγους:διότι στον μέσο Ιταλό και γενικώτερα άνθρωπο λούμπεν (απολιτίκ) και άνθρωπο της καθημερινότητας, μετρούν περισσότερο από τα βαρύγδουπα και διανοουμενίστικα πολιτικά προγράμματα, το πώς κινείται και συμπεριφέρεται ο άνθρωπος της εξουσίας απέναντι σε θέματα της καθημερινότητας. Έτσι η έντονη ανάμειξή του με την θεά μπάλα και η ταύτισή του με το πρότυπο του Λατίνου εραστή, ήταν αρκετά για να εκτοξεύσουν την δημοτικότητά του. Ακόμη η αθυροστομία του απέναντι στις κάμερες και τους πολιτικούς του αντιπάλους, ήταν ικανά για να του προσφέρουν ψήφους από τους μέσους πολίτες της Ιταλικής κοινωνίας, που σε ένα βαθμό ήταν μπουχτισμένοι από την ατελείωτη πασαρέλα των πολιτικάντηδων της Ιταλίας και που περίμεναν κάποιον να <<φτύσει>> το κλασσικό πολιτικό-παλαιοκομματικό σύστημα με όπλο την τεράστια οικονομική του δύναμη.
Με λίγα λόγια ο Μπερλουσκόνι πάτησε στα ύπατα αξιώματα ΧΑΪΔΕΥΟΝΤΑΣ τα πάθη του μέσου Ιταλού:χρήμα, μπάλα, έντονη κοσμικότητα, ερωτικές περιπέτειες. Κατά δεύτερο λόγο η φήμη του δεν υποχώρησε ιδιαίτερα, αφού είναι παγκοίνως γνωστό ότι ο κόσμος της πολιτικής βγάζει αναθυμιάσεις δίκην βόθρου, κυριαρχείται από ανθρώπους προσκυνημένους και όχι ανθρώπους αξιών. Έτσι και η φορολογική του καταδίκη ή η ευρέως κυκλοφορούσα σχέση του με την Μαφία, μάλλον ήταν κάτι συνηθισμένο για τους Ιταλούς, αφού η εποχή του Ιταλικού παλαιοκομματισμού βρίθει τέτοιων περιπτώσεων.
Έτσι μετά τον θάνατό του οι Μιλανέζοι θεωρούν υποχρέωσή τους να ντύνονται υποδειγματικά φινετσάτα (κατά το παράδειγμα του Σίλβιο) κυκλοφορώντας στους δρόμους της πόλης τους. Ακόμη υπάρχει σκέψη να τον απαθανατίσουν σε γραμματόσημα μέσω της διαδόχου-μαθήτριάς του στην πολιτική Τζόρτζια Μελόνι. Όσον αφορά το πέρασμα από την πολιτική εξουσία του Μπερλουσκόνι, σίγουρα έγινε κατόπιν έγκρισης των δυνάμεων του σκότους, οι οποίες σφυγμομετρούν την ψυχολογία των λαών και κατασκευάζουν σε κάθε εποχή ηγέτες που ελκύουν συναισθηματικά τις μάζες με απώτερο στόχο τα μισαρά τους σχέδια. Γόνος αυτών των καταστάσεων και των σχεδίων είναι και η αναρρίχηση στην εξουσία της διαδόχου του Μπερλουσκόνι και GOLDEN GIRL της ΝΤ, της Μελόνι.
Στην Ιταλική πραγματικότητα οι δυνάμεις αυτές έχουν παραδοσιακά εκπροσώπους το ΒΑΤΙΚΑΝΟ και τον πρόδρομο του Αντιχρίστου Πάπα, καθώςκαι την Μαφία, που έχει αναλάβει εκτελεστικά τον ρόλο της εκμαύλισης των ηθών της ντόπιας κοινωνίας μέσω του ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ, της ΠΟΡΝΕΙΑΣ, των ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ και γενικά κάθε ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ, καθώς και του ελέγχου της εξουσίας μέσω στελεχών της (βλ. Αντρεότι). Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι σαν κοινωνικά αποδεκτός από τον μέσο Ιταλό πολίτη, έστω και στο επίπεδο του λαϊκιστή ηγέτη, είναι ο ΚΑΛΟΣ (ΒUONO) της ιταλικής παλαιοκομματικής περιόδου.
10) Μάριο Μόντι (2011-2013). Οικονομολόγος και Πανεπιστημιακός. Μετά την παραίτηση Μπερλουσκόνι το 2011 κλήθηκε από τον Πρόεδρο να αναλάβει Πρωθυπουργός με νέα Κυβέρνηση στην Ιταλία. Το μεγάλο του προσόν:ηγετικό στέλεχος της ΛΕΣΧΗΣ ΜΠΙΝΤΕΛΜΠΕΡΓΚ. 11) Ενρίκο Λέτα (2013-2014). Συμμετείχε στην Κυβέρνηση του Μάσιμο Ντ’Αλέμα ως Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Πρώτη εκλογή του ως βουλευτού ήταν το 2001 με το κόμμα <<ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ>>. Το 2002 και 2004 ήταν Ευρωβουλευτής. Συμμετείχε και στην Κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι. Μετά το πολιτικό αδιέξοδο στις εκλογές του 2013 έγινε Πρωθυπουργός σε Κυβέρνηση συνεργασίας Κεντροαριστεράς-Κεντροδεξιάς-Κέντρου. Παρ’ότι η κυβέρνησή του κατάφερε να μείνει σταθερή αντιμετωπίζοντας την κρίση από τις δικαστικές υποθέσεις του Μπερλουσκόνι, το 2014 παραιτήθηκε μετά από πρόταση του Γενικού Γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος (σοσιαλδημοκρατική μετεξέλιξη του Κομμουνιστικού Κόμματος) Ματέο Ρέντσι για σχηματισμό κυβέρνησης τετραετούς θητείας.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ : Το παλαιοκομματικό σύστημα της Ιταλίας του προηγούμενου αιώνα ήταν πολυσύνθετο. Γεμάτο πρόσωπα και κομματικές παρατάξεις, που εναλλάσσονταν στην εξουσία διαρκώς, με μικρή διάρκεια ζωής ως επί το πλείστον, με πολλές Κυβερνήσεις<<συνεργασίας>> και πολλά σκάνδαλα, τα οποία ανεβοκατέβαζαν Κυβερνήσεις. Επίσης με πρόσωπα (π. χ. Αντρεότι), που κατηγορήθηκαν για σχέσεις τους με την Ιταλική Μαφία, η οποία εκτός από το ωργανωμένο έγκλημα και τις παράνομες δραστηριότητες, φαίνεται ότι είχε ενεργό ανάμειξη και στα πολιτικά της γείτονος χώρας. Πολιτικάντηδες κομήτες αλλά και πολιτικούς βεληνεκούς με διεθνή καταξίωση. Με το Κομμουνιστικό Κόμμα κυρίαρχο στην πολιτική σκηνή του 20ου αιώνα μέτοχο σε Κυβερνητικά σχήματα (σε αντίθεση με το δικό μας κόμμα-σφραγίδα ΚΚΕ).
Με κορυφαία μορφή τον ηγέτη Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, εμπνευστή και υλοποιητή του ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ (συνεργασία αστικοδημοκρατικού και κομμουνιστικού κόμματος) και μακριά από το στερεότυπο Μαρξιστικό-Λενινιστικό μοντέλο της Δικτατορίας του Προλεταριάτου των Ανατολικών χωρών του ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.
Με τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα να έχει σαν κυρίαρχο κόμμα το Χριστιανοδημοκρατικό σε συνεργασίες εξουσίας με το Κομμουνιστικό κόμμα αλλά και το Σοσιαλιστικό σε ρόλο κομπάρσου. Και το οποίο (Χριστιανοδημοκρατικό) να εξαφανίζεται από τον πολιτικό χάρτη λόγω σκανδάλων μαζί με το αντίπαλο (αλλά και συνεργάτη) Κομμουνιστικό κόμμα, και στη θέση τους να εμφανίζωνται νέα κόμματα κεντροαριστερού προσανατολισμού (ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΕΛΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ). Όλα αυτά στα πλαίσια της μετεξέλιξης της πολιτικής σκηνής σε ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΙΚΗ και ΓΚΛΟΜΠΑΛΙΣΤΙΚΗ. Με φιγούρες σαν του <<Προφεσόρε>> Πρόντι να προσπαθούν να βάλουν την Ιταλία στα νεοταξίτικα πλάνα. Και ακόμη του λαοφιλούς Μπερλουσκόνι σαν γέφυρα στο απερχόμενο παλαιοκομματικό σύστημα και στο ανατέλλον Νεοταξίτικο παρόν και μέλλον.
Κάνουμε μερικές διαπιστώσεις πολιτικής ανάλυσης:
1) Βρίθει ο πολιτικός βίος της Ιταλίας από πρόσωπα και σχηματισμούς, που θέλουν γερή μνήμη για να τα αποτυπώσει και αναλύσει ο ανθρώπινος νους. Από αυτή την άποψη οι Λατίνοι γείτονες έχουν απίστευτα περισσότερη δημοκρατικότητα και φιλελεύθερο πνεύμα και λογική, ώστε να μη κολλούν μονολιθικά σε ωρισμένα πρόσωπα, κόμματα και <<τζάκια>>, όπως γίνεται στη πατρίδα μας. Το πολιτικό σκηνικό φρεσκάρεται συνεχώς και δεν είναι προνόμιο μίας ομάδος πολιτικάντηδων και των διαδόχων τους. Ο ΝΕΠΟΤΙΣΜΟΣ είναι μη συνηθισμένο φαινόμενο για τους Ιταλούς.
2) Οι συνεργασίες κομματικών σχηματισμών είναι ΚΑΝΟΝΑΣ στην ιταλική πολιτική ιστορία. Το κοντράστ με το δικό μας πολιτικό σύστημα είναι θλιβερό και στην περίπτωση αυτή. Το ελληνικό επιχείρημα της <<αποφυγής ακυβερνησίας>> και της <<ιταλοποίησης της πολιτικής>> στην χώρα μας, χρησιμοποιήθηκε εκ του πονηρού για την πριμοδότηση των πρώτων κομμάτων εις βάρος των μικρών μέσα από τις διάφορες μορφές ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗΣ στο ελληνικό εκλογικό σύστημα.
3) Παρά τις ατελείωτες εναλλαγές στην ιταλική εξουσία, το κράτος συνέχιζε την πορεία του ΑΠΑΡΕΓΚΛΙΤΑ, για τον απλούστατο λόγο ότι η Δημόσια Διοίκηση ήταν τελείως ανεπηρέαστη από τους εκάστοτε κυβερνητικούς σχηματισμούς. Ενώ εδώ η Δημόσια Διοίκηση ήταν ο εκλογικός πελάτης του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος μέσω των ατελείωτων ρουσφετολογικών διορισμών. Θλιβερή η σύγκριση μεταξύ των δύο μεσογειακών κρατών. Από τη μία κράτος αξιοκρατίας και δικαίου και από την άλλη κράτος -μπανανία αναξιοκρατίας και οσφυοκαμπτικού μεγαλείου. Και μάλιστα σε μία κοινωνία που λέγεται Ορθόδοξη, αλλά στη πράξη αποδεικνύεται ανορθόδοξη.
4) Όσον αφορά την πρόοδο του σχεδίου της Παγκοσμιοποίησης, η Ιταλία μέσα από το πολυπρόσωπο πολιτικό γουέστερν του παλαιοκομματισμού τρέχει να προλάβει να μπη στα πρώτα βαγόνια του ΝΕΟΤΑΞΙΤΙΚΟΥ ΤΡΑΙΝΟΥ, πίσω από τους εκλεκτούς Ευρωπαίους της ΝΤ, κυρίως την Γερμανία, την Αγγλία και την Γαλλία, τα σιωνιστικά υποκαταστήματα της Εβραιοκαμπαλιστικής Αμερικής. Αντιδρά στα σενάρια της ισλαμοποίησης-σαλατοποίησης και της σοδομοποίησης με την κυβέρνηση εξουσίας του συνασπισμού Μελόνι-Λέγκας του Βορρά. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του σιωνιστή-γκλομπαλιστή Ματέο Ρέντσι (2014-2016), ο σοδομισμός πέρασε μέχρι το επίπεδο του <<συμφώνου συμβίωσης>>.
Η ιταλική κοινωνία αποδεικνύεται λιγότερο ευάλωτη στην νεοταξίτικη ισοπέδωση από τις άλλες Ευρωπαϊκές κοινωνίες. Φαίνεται να προσεγγίζει περισσότερο προς την νεοταξίτικη εκδοχή του Πούτιν και της ομάδος του (Τράμπ, Ουρμπάν, Φίσο, Λεπέν, Τζιπίγκ, Κιμ), που θέλει τους λαούς ψηφιακούς δούλους σε ΕΘΝΙΚΟ και όχι σε ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ επίπεδο. Το σίγουρο είναι ότι ο εκπρόσωπος του Εωσφόρου επί της γής, ο Πάπας, που εδράζεται στην Ιταλική χερσόνησο, δεν θα έχει κανένα πρόβλημα με καμμία από τις δύο αντίπαλες εκφράσεις της Ψηφιοποίησης του πλανήτη, αν και είναι περισσότερο ερωτευμένος με το Δυτικό στρατόπεδο. Πόσο μάλλον τώρα που έρχεται η ώρα της τελικής αναμέτρησης. Η διαφορά είναι ότι η αυξημένη εωσφορική επιρροή και κατάρα που αποπνέει θα μαγνητίζει τα πυρηνικά μανιτάρια και τα υπόλοιπα φυσικά και βιολογικά φαινόμενα καταστροφής στην γειτονική μας Ιταλία.
ΑΔΕΛΦΙΚΑ
