<< …Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατηχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία, ως ευδαιμονία>>.
Αλήθεια πόσο επίκαιρα είναι αυτά τα λόγια του πρόγονου μας Αθηναίου ρήτορα Ισοκράτη, (436-338 π.χ).
Αγαπητοί φίλοι, δύο πράγματα τείνουν να συμβαίνουν στη Ελληνική κοινωνία της σήμερον: Ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε, όπως λένε και οι ναυτικοί μας.
Ανηθικότητα, κλοπές, ληστείες, δυστυχήματα, βιασμοί, ακρίβεια, βαριές σωματικές βλάβες, μπούλινγκ και διάφορες βιαιότητες και καταστροφές στα σχολεία, στις πλατείες, καταστροφή περιβάλλοντος, φόνοι για αστείες αφορμές και πλήθος άλλα ανομήματα, άγνωστα πριν λίγα χρόνια στην Ελληνική κοινωνία.
Σκεφτόμαστε και ενεργούμε, λες και δενυπάρχει αύριο!
Η λέξη σεβασμός χάθηκε από το λεξιλόγιό μας και το είναι μας!
Τα νάματα της φυλής μας που απαρτίζεται από τις λέξεις σεβασμός και αξιοπρέπεια και που πορεύθηκε δια μέσου των αιώνων, ακόμη και σε δύσκολες καταστάσεις χάθηκαν ή ξεπεράστηκαν από την σημερινή πραγματικότητα.
Με κομμένη την ανάσα ο απλός κόσμος, η Ελληνική κοινωνία, ο άνθρωπος του μεροκάματου παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και δεν πιστεύει αυτά που βλέπει και ακούει!
Η Ελλάδα μας σήμερα, η γλυκιά μας πατρίδα, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς οι παλαιότεροι, έγινε ένας απέραντος σωρός ερειπίων: κοινωνικών, ηθικών, πνευματικών,πολιτικών και οικονομικών.
Ένας πραγματικός κατακλυσμός εσμού και μπόχας καταπνίγει το Έθνος και την πατρίδα μας!
Μία ανεξήγητη αγωνία αρχίζει να μας καταλαμβάνει όλους, ειδικά τις λίγες ακόμη υγιείς πνευματικές δυνάμεις που μας έχουν απομείνει.
Μια φωνή, μια κραυγή αγωνίας αρχίζει να περιπλανιέται από άκρη ως άκρη στη χώρα μας. Φτάνει βρε Έλληνες! Φτάνει πια βρε πατριώτες!
Ως εδώ, δεν πάει άλλο!
Με τη φόρα και την ταχύτητα της εξαχρείωσης των πάντων που έχει πάρει η χώρα, δεν πρόκειται να βγούμε μαπό την πολυσχιδή κρίση. Αλίμονο στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας!
Τι κοινωνία και τι πατρίδα θα τους παραδώσουμε;
Για να θυμηθούμε και λίγο τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: << Τρία πράγματα μας θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο: το άρωμα των λουλουδιών, το κελάϊδασμα των πουλιών και το γέλιο των παιδιών>>.Ναι τα παιδιά μας, που είναι το αισιόδοξο αύριο του Έθνους μας. Ας
προσέξουμε ειδικά το αύριο που αφορά τα παιδιά μας.
Η αγάπη προς τα παιδιά μας προϋποθέτει ειλικρινεί αποδοχή των νέων και των αναγκών τους. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται ποτέ παραίτηση από τον στόχο της αγωγής και της παιδείας. Χρειάζεται όρια. Η δημοκρατικότητα ή η αυταρχικότητα φαίνονται στη διαχείριση του νεότερου.
Τον τελικό λόγο τον έχει ο μεγαλύτερος και οφείλει να τον ασκήσει, ακόμη και στα λάθη. Κάποτε κάποτε ας λέμε και κανένα όχι στους νέους. Όπως και αυτοί να έχουν την κρίση και την γνώση να πουν το μεγάλο όχι σε κάτι ανήθικο και μη λογικό.
Γονείς, πνευματικοί δάσκαλοι και καθηγητές, πνευματικοί της εκκλησίας, ψυχολόγοι και κοινωνικοί φορείς, ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να γαλβανίσουμε τα πνεύματα των νεοελλήνων και να δημιουργήσουμε νέους άξιους, απαλαγμένους από την τεχνική ευημερία που δημιούργησαν τα δανεικά πακέτα της Ε.Ε. και που μετατράπηκαν δυστυχώς σε εξάρτηση και λογιών λογιών ανομιών που μαστίζουν και
χτυπούν σήμερα αλύπητα την δημοκρατία μας.
Μόνο νέοι σήμερα αποφασισμένοι και με καλή πρόθεση, απαλλαγμένοι από τα γνωστά ανώμαλα κέντρα της κοινωνίας που καταχράστηκαν το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας και που θεωρούν την αυθάδεια και την αναίδεια του λόγου, των έργων και την αναρχία, το κλέψιμο, και τον βιασμό ψυχής και σώματος ως ευδαιμονία, μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δώσουν ένα όραμα προόδου, ευημερίας και προοπτικής στον μέχρι τούδε προδομένο λαό μας.-
Νοέμβριος 2022 Ιωάννης Καλάκος.
