Η αφήγηση ανήκει στον δημοσιογράφο Δημήτρη Λυμπερόπουλο…. και εμείς ακόμα περιμένουμε τη θεομηνία
Είχε χαμογελάσει, τσίμπησε λίγη φέτα, κατάπιε μία γουλιά ούζο και μια ρουφηξιά προυσαλιό και με κοίταξε κατάματα:
«Τι λες ρε ψηλέ και άμυαλε;
Θα έρθει μέρα, που η απληστία της ιδιοκτησίας, του πλούτου και της έπαρσης θα αποθηκευτεί στις τράπεζες, στις πολυεθνικές και σε τόσο λίγους, που οι πολλοί μη κατέχοντες θα ξεσπάσουν σαν θεομηνία που θα κάνει τη ζωή των ολίγων κατεχόντων κόλαση…»
«Μα, υπάρχει και ο κομμουνισμός, η ελπίδα των κολασμένων…», τόλμησα να σχολιάσω…
Με ξανακοίταξε, μου έριξε ούζο στο ποτηράκι μου και είπε:
«Μεγάλες ιδέες υπάρχουν, μικροί είναι οι άνθρωποι να τις γονιμοποιήσουν δημιουργικά…»
trelogiannis.blogspot.com
