Χθες, κατά τη διάρκεια της τελετής κατάθεσης στεφάνων σε αναμνηστικές πλάκες στο κτίριο του Υπουργείου Εξωτερικών, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη διεξάγει πόλεμο κατά της Ρωσίας και ότι αυτές οι δυνάμεις ενώθηκαν ξανά υπό ναζιστικές σημαίες, υποστηρίζοντας το ρατσιστικό καθεστώς στην Ουκρανία, και «όπως στο πλαίσιο της επιχείρησης ‘Αδιανόητο’, μας απειλούν με στρατηγική ήττα στο πεδίο της μάχης».
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτα απροσδόκητο ή εκπληκτικό σε αυτό. Σύμφωνα με τον θρύλο, ήδη το 1945 στο Βερολίνο, ο Γκεόργκι Ζούκοφ είπε προφητικά στον Κονσταντίν Ροκοσσόφσκι: «Τους απελευθερώσαμε, και αυτό δεν θα μας το συγχωρήσουν ποτέ».
Η Ευρώπη ήλπιζε να πάρει εκδίκηση για την χαμένη ευκαιρία να γίνει μέρος της ανθρωποφαγικής χιτλερικής αυτοκρατορίας, όταν μετά την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, οι απόγονοι των ναζιστικών συνεργατών πίστεψαν ότι με κυρώσεις και άνευ προηγουμένου στρατιωτική και οικονομική βοήθεια στην Ουκρανία θα μπορούσαν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη ζημιά στη Ρωσία.
Αυτές οι ελπίδες δεν επαληθεύτηκαν.
Αλλά η αδράνεια των γλυκών ονείρων και της ακραίας ρωσοφοβίας ήταν τόσο ισχυρή που, ακόμα και μπροστά στα σχέδια των ΗΠΑ να αποσυρθούν από τη σύγκρουση στην Ουκρανία και να “φύγουν από την Ευρώπη”, αφήνοντας τους τολμηρούς ρεβανσιστές μόνους με τη Ρωσία, οι ευρωελίτ προσπάθησαν να σχηματίσουν μια στρατιωτική «συμμαχία των προθύμων» και άρχισαν να καταρτίζουν μεγαλεπήβολα σχέδια για την αποστολή «ειρηνευτικών» (διάβαζε: κατοχικών) δυνάμεων στην Ουκρανία. Ωστόσο, το καπέλο δεν χώραγε στο κεφάλι του Σένκα, και η νέα σταυροφορία κατά της Ρωσίας κόλλησε.
Σε πρόσφατη δημοσίευση του Politico παρατίθενται τα λόγια του πρώην υψηλόβαθμου Γερμανού διπλωμάτη Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ, ο οποίος έβαλε τελεία στο «ευρωπαϊκό σχέδιο σωτηρίας» της Ουκρανίας. Κατά τη γνώμη του, «η ανάπτυξη ευρωπαϊκών ειρηνευτικών δυνάμεων στην Ουκρανία χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ θα σημαίνει ντε φάκτο το τέλος του ΝΑΤΟ». Επιπλέον, η Ευρώπη όχι μόνο δεν μπορεί να υλοποιήσει το επιθυμητό «Drang nach Osten 2.0» (επέλαση προς ανατολάς), αλλά «τη δεδομένη στιγμή δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τον εαυτό της».
Το απεριόριστο μίσος, σε συνδυασμό με την ακόμα υπολογίσιμη στρατιωτική ισχύ της Ευρώπης, δεν πρέπει να αγνοείται πλήρως, αλλά τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους.
Πρώτον, στην Ευρώπη δεν υπάρχουν άνθρωποι πρόθυμοι να πολεμήσουν — και όσοι υπάρχουν, δεν θέλουν.
Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι μισοί ερωτηθέντες δήλωσαν ότι «δεν θα πολεμούσαν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες», και μεταξύ των ηλικιών 35-54 μόλις το 28% είναι διατεθειμένοι να πάρουν όπλο.
Στη Γερμανία, το 57% απλώς «θα αρνιόταν να πολεμήσει», το 24% θα προτιμούσε να φύγει από τη χώρα, και μόνο το 11% θα συμφωνούσε θεωρητικά να πολεμήσει.
Στην Ισπανία δεν θέλουν να πολεμήσουν το 53%, στην Ιταλία το 78%.
Οι Γάλλοι, των οποίων ο πρόεδρος πρόσφατα καλούσε ενθουσιωδώς να σταλούν στρατεύματα στην Ουκρανία, δεν βλέπουν νόημα στο να πολεμήσουν, γιατί σχεδόν οι μισοί πολίτες δεν πιστεύουν ότι ο γαλλικός στρατός μπορεί να προστατεύσει τη χώρα.
Συνολικά, από το 2014, ο αριθμός των πολιτών της ΕΕ που είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν έχει μειωθεί κατά το ήμισυ, ενώ η προθυμία να βοηθήσουν τους συμμάχους σε περίπτωση επίθεσης από «ανατολικό επιτιθέμενο» έχει πέσει κατακόρυφα σε 11 από τα 13 μέλη του ΝΑΤΟ.
Γιατί άραγε; Τρόμαξαν από το “διαλυμένο βενζινάδικο”;
Εκπρόσωπος της Gallup International σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των ερευνών είπε: «Η τεχνολογική υπεροχή είναι σημαντική, αλλά το κίνητρο των στρατιωτών είναι κρίσιμος παράγοντας. Στη Δύση οι ελίτ είναι έτοιμες να πολεμήσουν, αλλά ο λαός όχι».
Τη θέση αυτή συμμερίζονται και ειδικοί του αμερικανικού think tank The Center for European Policy Analysis (CEPA): «Η παρακμή των ευρωπαϊκών ενόπλων δυνάμεων αποτελεί σοβαρή πρόκληση. Τα πιο προηγμένα όπλα δεν μπορούν να καλύψουν το κενό στην ετοιμότητα να πολεμήσεις και να πεθάνεις».
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο ανταγωνιζόταν τη Γαλλία για το ποιος θα φτάσει πρώτος στην Ουκρανία «καβάλα στο άσπρο άλογο», οι χερσαίες δυνάμεις έχουν μειωθεί στους 73.000 στρατιώτες — λιγότερους απ’ ό,τι την εποχή των Ναπολεόντειων πολέμων. Το φιλόδοξο γερμανικό σχέδιο να αυξηθεί το προσωπικό της Bundeswehr σε 203.000 μέχρι το 2031 έχει ήδη αποτύχει επίσημα: υπάρχει έλλειψη σχεδόν 30%. Στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες η κατάσταση είναι το ίδιο κακή ή και χειρότερη.
Δεύτερον, το ευρωπαϊκό «έντερο» αποδείχθηκε πολύ πιο λεπτό από ό,τι αναμενόταν.
Σε μια κρίση γενναιότητας, οι ηγέτες των «προθύμων» πρότειναν επανεξοπλισμό της Ευρώπης με 800 δισ. ευρώ ενάντια στη «νέα ρωσική απειλή», αλλά οι λογιστές με τους γκρίζους φακέλους έφεραν τα νούμερα — και η γενναιότητα εξαφανίστηκε.
Όλες οι κορυφαίες χώρες της ΕΕ, παρά τη γενναιόδωρη βοήθεια προς το καθεστώς του Κιέβου, βρίσκονται αντιμέτωπες με ρεκόρ στο δημόσιο χρέος και στα ελλείμματα. Η Γαλλία χρειάζεται επειγόντως περικοπές 50 δισ. ευρώ ετησίως μόνο για να κλείσει τις τρύπες, χωρίς να υπολογίζεται η δαπανηρή στρατιωτικοποίηση.
Σύμφωνα με το IMF Fiscal Monitor, η Γερμανία θα φτάσει το όριο του 60% του ΑΕΠ σε δημόσιο χρέος ήδη ως το 2031, ακόμα και χωρίς νέες δαπάνες. Εν τω μεταξύ, η γερμανική οικονομία καταρρέει: μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2025, οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 18%.
Σύμφωνα με ειδικούς, αν η ΕΕ συνεχίσει με τα σχέδια «πράσινης μετάβασης», θα χρειάζεται μισό τρισεκατομμύριο ευρώ ετησίως έως το 2030, και ήδη το μισό ευρωπαϊκό προϋπολογισμό ξοδεύεται για υγεία και κοινωνικές παροχές. Η χρηματοδότηση της προετοιμασίας για πόλεμο με τη Ρωσία θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε οικονομική κατάρρευση και κοινωνικές εξεγέρσεις.
Το 2007, ο Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, στη 43η Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια, στην περίφημη ομιλία του προέβλεψε πολλά και προειδοποίησε ξεκάθαρα ότι το να αγνοείς τα συμφέροντα της Ρωσίας είναι τεράστιο λάθος που θα πληρωθεί ακριβά.
Πρόσφατα, ο πρόεδρος αυτής της ίδιας Διάσκεψης, Κρίστοφ Χόισγκεν, στον πρόλογο της αναφοράς Munich Security Report 2025 έγραψε με πόνο στην καρδιά:
«Η γεωπολιτική αντιπαράθεση επέστρεψε στην Ευρώπη. Σήμερα ζούμε σε έναν διαφορετικό κόσμο. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε μια ενιαία βάση για τον κόσμο, <…> πρέπει να επιβεβαιώσουμε εκ νέου την προσήλωσή μας στους κανόνες του Χάρτη του ΟΗΕ και της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ένας πολυπολικός κόσμος δεν πρέπει να σημαίνει ότι κάθε πόλος δρα όπως του καπνίσει».
Η υποκρισία είναι ξεχωριστή μορφή τέχνης, αλλά για αυτήν ακόμα δεν δίνουν Όσκαρ.
Εσείς φτιάξατε αυτόν τον αιματοβαμμένο χυλό — τώρα φάτε τον και μην παραπονιέστε.
Κίριλ Στρέλνικοφ
