Ναι, είναι αλήθεια. Τώρα με τις «ελαφρύνσεις» που είχαν την ευγενή καλοσύνη να μας παραχωρήσουν οι ευγενείς και μεγάθυμοι εταίροι μας, το χρέος επιτέλους έγινε βιώσιμο! Μας το εγγυάται ο κ. Στουρνάρας με το όνομα. Μας το εγγυάται επίσης και το ΔΝΤ. Μαζί τους και κάθε λογής ευαγές ίδρυμα των περίφημων αγορών.
Η ειλικρίνεια όλων αυτών είναι αδιαφιλονίκητη. Πολύ περισσότερο του ίδιου του φερόμενου ως Έλλην Πρωθυπουργού. Ποιος τολμά να αμφισβητήσει τις διαβεβαιώσεις του κ. Τσίπρα; Ποιος τολμά να αμφισβητήσει την φιλαλήθεια των λόγων του;
Αφού μας το λένε, έτσι θα είναι!
Τότε μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος από όλους αυτούς πώς γίνεται και το δημόσιο χρέος της Ελλάδας όταν μπήκαμε στα μνημόνια να μην ήταν βιώσιμο και τώρα να είναι. Πώς γίνεται όταν το δημόσιο χρέος βρισκόταν το 2009 στο 126% του ΑΕΠ και στο 172% του Ακαθάριστου Διαθέσιμου Εισοδήματος των Νοικοκυριών της Ελλάδας να μην ήταν βιώσιμο, ενώ τώρα είναι;
Το 2017 το δημόσιο χρέος βρέθηκε στο 185% του ΑΕΠ και στο 286% του Ακαθάριστου Διαθέσιμου Εισοδήματος των Νοικοκυριών. Ενώ στα τέλη Μαρτίου 2018 – τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΟΔΔΗΧ – το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε αισίως στα 343,7 δις ευρώ. Δηλαδή στο 194% του ΑΕΠ της Ελλάδας.
Κι όμως το δημόσιο χρέος για κάποιον περίεργο, μαγικό και τερατώδη λόγο κρίθηκε βιώσιμο. Δηλαδή κρίθηκε ότι μπορεί να εξυπηρετηθεί. Αρκεί η Ελλάδα να αυξήσει το ακαθάριστο προϊόν που θα παράξει την περίοδο 2018-2022 κατά 34 δις ευρώ, ώστε οι δανειστές να πάρουν διαμέσου του πρωτογενούς πλεονάσματος πάνω από 42 δις ευρώ!
Ξεχάστε λοιπόν την αριθμητική που μάθατε στο δημοτικό. Εδώ μιλάμε για ανώτερα μαθηματικά. Τα μαθηματικά της απάτης, της αγυρτίας και της ατιμίας. Δηλαδή τα μαθηματικά των δανειστών και των αργυρώνητων πολιτικών τους.
Έτσι όταν χρωστάς περισσότερα έχοντας πολύ μικρότερο εισόδημα, αυτό σημαίνει ότι είναι βιώσιμο το χρέος σου. Ενώ όταν σου ζητάνε να παράξεις 34 δις ευρώ για να σου αρπάξουν 42 δις ευρώ, αυτό σημαίνει αύξηση του εισοδήματος, των συντάξεων και της κοινωνικής πολιτικής του κράτους.
Ο Νίκος Σταυρίδης τα λέει καλύτερα:
