Μαρίκα Λυσιάνθη
Με τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα των ανθρώπων, κανείς δεν μπορεί να παίξει. Η Δημοκρατία υπαγορεύει την ανοχή και την κατανόηση. Ως ένα σημείο βέβαια.
Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, προκάλεσε αίσθηση με τη δήλωσή του κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του νέου φορέα Διαμαντοπούλου-Ραγκούση-Φλωρίδη, πως, όταν πηγαίνει στο εξωτερικό “ντρέπεται που είναι Έλληνας”.
Φυσικά, προσπάθησε στη συνέχεια να διορθώσει, να εξηγήσει, να παραφράσει. Το κακό ωστόσο είχε γίνει.
Η αλήθεια είναι ότι ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης αποτελεί μια κατηγορία μόνος του. Σύμπτωμα της κρίσης και αυτός. Όπως και ο Γιώργος Καμίνης. Σε αμφότερους, ένα μέρος των “ιλουμινάτι” της Κεντροαριστεράς είχε ποντάρει το μέλλον της χώρας. Το μέλλον μιας μεγάλης αλλαγής. Και οι δυο άλλωστε πρωταγωνιστούσαν τα τελευταία χρόνια σε σενάρια ότι θα μπορούσαν να ηγηθούν της Κεντροαριστεράς.
Τελικά, ο ένας περνάει στην Ιστορία ως ο δήμαρχος της “ακίνητης ρόδας” και των αστέγων που αφέθηκαν να παγώσαν στη χιονισμένη Αθήνα, και ο άλλος ως αισθανόμενος ντροπή που είναι Έλληνας.
Κι εμείς ντρεπόμαστε που είστε Έλληνας, κ. Μπουτάρη. Και είμαστε περισσότεροι…
