Χριστός και Θεοτόκος Έλληνες ή ο βρεφοκτόνος Ηρώδης;
Οι αρνηταί της Παλαιάς Διαθήκης, συνήθως κρύβονται πίσω από τον μανδύα του “δήθεν” Έλληνα. Γράφω δήθεν διότι σε όποια συζήτησιν μαζί τους διεπίστωσα πλήρη άγνοια περί των Ελληνικών γνώσεων. Χρησιμοποιούν όμως τον Ελληνισμόν και την αποσπασματικήν ιστορική γνώσιν, ώστε να διεγείρουν το θυμητικόν του Έλληνος κατά του Χριστιανισμού. Αυτή η κίνησις εντάσσεται εις μία τεραστίαν κίνησιν των σιωνιστών κατά τον 4ον αιώνα, με σκοπόν να φέρουν εις αντιπαράθεσιν Ελληνισμόν και Χριστιανισμόν.
Ας εξετάσουμε λοιπόν κάποια από τα στοιχεία της αν-ιστορικότητός των :
● Ένα από τα κύρια στοιχεία της ιστορικής αγνοίας των είναι ότι εξετάζουν αποσπασματικώς τα γεγονότα, αμελούντες να δουν την ιστορικήν συνέχειαν. Σε αυτό το πλαίσιο καταφέρονται κατά των Μακκαβαίων, ότι πολέμησαν κατά των Ελλήνων. Δεν εξετάζουν τίποτα άλλο παρά μόνον ότι οι Μακκαβαίοι πολέμησαν και σκότωσαν Έλληνες κι έχουν το θράσος να το εορτάζουν! Το θέμα είναι πού πολέμησαν; Σε ελληνικά μέρη; Οι μάχες των Μακκαβαίων διεξήχθησαν προς υπεράσπισιν της πατρίδος τους. Ο “δήθεν” Έλλην (αλλά και ο παρασυρμένος από αυτούς) δηλώνει υψίστην τιμή να υπερασπίζεται την πατρίδα του και να τιμά τους αγωνιστές ΑΛΛΑ αρνείται αυτό εις τους άλλους λαούς!
● Πατρογονικαί πατρίδες των Ελλήνων ήταν ο Ελλαδικός χώρος και οι περιοχές των πρώιμων μεταναστεύσεων, όπως η Κάτω Ιταλία, τα παράλια της Μικράς Ασίας και άλλα ΑΛΛΑ πουθενά δεν αναφέρεται ο χώρος της Ιουδαίας ή και της Συρίας, ως πατρογονικά εδάφη των Ελλήνων. Οι Έλληνες ναυτικοί ταξίδευαν εμπορικώς προς την χώρα των Φοινίκων (άλλωστε από εκεί μας πέρασαν το ψεύδος προελεύσεως του αλφαβήτου από τους Φοίνικες) αλλά εις τα ενδότερα ηπειρωτικά από τα παράλια της Φοινίκης δεν εγκαταστάθηκαν ποτέ!
Ο Μέγας Αλέξανδρος, εκστρατεύων έφθασε μέχρι την Αίγυπτον, διερχόμενος δια της Μέσης Ανατολής, ως κατακτητής βεβαίως, ασχέτως αν η κατακτητική χροιά του ήταν πολιτιστικώς απελευθερωτική. Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην Μέση Ανατολή (Συρία, Παλαιστίνη, Λίβανος κλπ) από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετά υπό το κράτος των Σελευκιδών. Είναι λοιπόν φυσιολογικότατο να θεωρούνται κατακτηταί (ασχέτως ποιότητος επικυριαρχίας) και οι γηγενείς δικαιούντο να διεκδικούν την απελευθέρωσίν τους. Αυτό έκαναν οι Μακκαβαίοι και δεν πολέμησαν τους Έλληνες στα Δερβενάκια ή στις Θερμοπύλες, ώστε να είναι αξιοκατάκριτοι.
● Κατάλοιπον της κυριαρχίας των Σελευκιδών εις τον ιουδαϊκόν χώρον, υπήρξαν τα βασίλεια των Ηρωδιανών. Οι Ρωμαίοι, κατακτώντες άλλα κράτη, διετήρησαν την υπάρχουσα κρατική δομή και απλώς είχαν την στρατιωτικήν επικυριαρχία με κλασσικό παράδειγμα τον Πόντιον Πιλάτον. Αυτήν την τακτικήν της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας θα ακολουθήσει αργότερα και η Ρωμανία, ως διάδοχος.
● Αντιγράφω κάποια ιστορικά στοιχεία (https://el.wikipedia.org/wiki/Ηρώδης_ο_Μέγας )
«Ο Ηρώδης Α΄ ο Μέγας της Ηρωδιανής Δυναστείας, ήταν βασιλιάς της Ιουδαίας από το 37πΧ. μέχρι το έτος 1μΧ. Η δημόσια σταδιοδρομία του Ηρώδη ξεκίνησε όταν ο πατέρας του Αντίπατρος, που κατείχε το αξίωμα του procurator (επιτρόπου) της Ιουδαίας, τον διόρισε -με την έγκριση του ισχυρού άνδρα της Ρώμης Ιούλιου Καίσαρα- ως στρατηγό της Γαλιλαίας.
Η δραστηριότητα του Ηρώδη και η εξόντωση του στασιαστή Εζεκία προκάλεσαν την προσοχή των ρωμαϊκών αρχών, αλλά και το φθόνο του αρχιερέα Υρκανού Β΄. Ο Ρωμαίος έπαρχος της Συρίας Σέξτος Καίσαρας επιβράβευσε τον Ηρώδη, δίνοντας του το αξίωμα του στρατηγού της Κοίλης Συρίας. Η επικύρωση της θέσης του Ηρώδη από τον έπαρχο της Συρίας Κάσσιο το 43πΧ. στάθηκε μοιραία για τον πατέρα του Αντίπατρο, ο οποίος δηλητηριάστηκε σε ένα συμπόσιο και τελικά πέθανε. Ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του ήταν ένας υφιστάμενός του, που ονομάζονταν Μάλιχος, που θέλοντας να καταλάβει τη θέση του Αντίπατρου, αποφάσισε να ενεργήσει έτσι, επειδή φοβήθηκε, όταν είδε την ισχύ του Ηρώδη να αυξάνεται. Ο Ηρώδης, που κατάλαβε ποιος ήταν ο ένοχος, αφού πήρε την έγκριση του Κάσσιου, δολοφόνησε τον Μάλιχο. Πριν εγκαταλείψει τη Συρία, ο Κάσσιος υποσχέθηκε στον Ηρώδη τη βασιλεία, αν επέστρεφε νικητής από τη σύγκρουσή του με τους εκδικητές του φόνου του Καίσαρα. Η αναχώρηση του Κάσσιου από τη Συρία προκάλεσε την εξέγερση ενός οπαδού του Μάλιχου, του Έλικου, στην Ιερουσαλήμ. Ο Ηρώδης εκείνη την εποχή βρισκόταν στη Δαμασκό και ήταν ασθενής. Όταν έγινε καλά, γύρισε στη Γαλιλαία, η οποία είχε καταληφθεί από τον προσωπικό εχθρό του Μαρίωνα, δυνάστη της Τύρου. Ο Ηρώδης έδιωξε τον Μαρίωνα από την περιοχή. Ο Μαρίωνας, για να εκδικηθεί τον Ηρώδη, κάλεσε στην Ιουδαία τον Αντίγονο Β΄ Ματταθία, γιο του Αριστόβουλου Β΄. Ο Ηρώδης τον αντιμετώπισε σε μάχη, που έγινε στα σύνορα της Ιουδαίας και τον έδιωξε από την περιοχή. Κατόπιν, για να στερεώσει τη θέση του στην περιοχή, αρραβωνιάστηκε την κόρη του Αλεξάνδρου (γιου του Αριστόβουλου Β΄) και εγγονή του αρχιερέα Υρκανού, τη Μαριάμη. Ο Ηρώδης εκείνη την εποχή ήταν ήδη νυμφευμένος με μία ντόπια Ιουδαία, τη Δωρίδα και είχε ένα γιο, τον Αντίπατρο.
Τον Οκτώβριο του 42πΧ. οι καισαροκτόνοι οδηγήθηκαν διαδοχικά στην αυτοκτονία κατά τη διάρκεια της μάχης των Φιλίππων. Ο Μάρκος Αντώνιος, που συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους νικητές της μάχης, έδειξε την εύνοιά του στον Ηρώδη διορίζοντας τον τετράρχη της Ιουδαίας. Όσοι Ιουδαίοι αντέδρασαν και επιχείρησαν να τον συναντήσουν, προκειμένου να τον πείσουν να αλλάξει την απόφασή του, θανατώθηκαν με εντολή του Αντώνιου.
Ακολούθησε η εισβολή των Πάρθων στη Συρία και η εγκατάσταση στην Ιουδαία του Αντίγονου Ματταθία ως βασιλιά με την υποστήριξη τους. Ο Ηρώδης κατέφυγε στη Ρώμη και ανακηρύχθηκε βασιλιάς από τη Σύγκλητο. Τελικά κατέλαβε την εξουσία, ανατρέποντας τον Αντίγονο Ματταθία, ύστερα από πολυετή εμφύλιο πόλεμο, με την υποστήριξη του Μάρκου Αντώνιου. Ο Αντίγονος Ματταθίας αποκεφαλίστηκε με διαταγή του τελευταίου στην Αντιόχεια (37πΧ.). Λίγους μήνες πριν καταλάβει την Ιερουσαλήμ, ο Ηρώδης τέλεσε τους γάμους του με τη Μαριάμνη.
Η άνοδος του Ηρώδη του Μεγάλου στον θρόνο του βασιλείου της Ιουδαίας σηματοδοτεί την αρχή της Ηρωδιανής δυναστείας. Παρά τη ρωμαϊκή κατοχή της χώρας του διατήρησε τον θρόνο του, γιατί κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Ήταν πολύ φιλόδοξος και επειδή ήθελε να απαθανατιστεί το όνομά του, έχτισε λαμπρά οικοδομήματα, όπως υδραγωγεία, θέατρα, γυμναστήρια, ανάκτορα, οχυρά και λιμάνια. Θεωρούσε τον εαυτό του ως τον μοναδικό βασιλιά και χρησιμοποιούσε ωμή βία σε όποιον αντιστρατευόταν τα σχέδιά του.
Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, όταν πληροφορήθηκε τη Γέννηση του Χριστού, διέταξε τους στρατιώτες του να σφάξουν όλα τα νήπια της περιοχής της Βηθλεέμ, γιατί φοβόταν ότι ο Ιησούς θα του έπαιρνε τον θρόνο, καθώς εν τω μεταξύ γνώριζε και τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης ότι «στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας θα γεννηθεί ο νέος βασιλιάς των Ιουδαίων, Καὶ σύ, Βηθλέεμ γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ».
● Από τα ονόματα και μόνον αλλά και τα ολίγα αλλά κεφαλαιώδη ιστορικά στοιχεία, προκύπτει σαφώς η ελληνική-μακεδονική καταγωγή του Ηρώδου. Όνομα προκύπτον από την Ήρα, με πατέρα τον Αντίπατρον (μακεδονικότατον όνομα) και υιούς Αντίπατρον, Αλέξανδρον και Αριστόβουλον (κλασσικότατα ελληνικά-μακεδονικά ονόματα). Το όνομα του υιού του Ηρώδη Αντίπα (ο οποίος θα βασιλεύσει αργότερα) είναι παραφθορά από το Αντίπατρος, ο δε άλλος υιός του Ηρώδης, ο οποίος αποκεφάλισε τον Άγιον Πρόδρομον Ιωάννην, είχε μοιχεύσει με την Ηρωδιάδα, σύζυγον του αδελφού του Φιλίππου!!! Μα ένα αχρησιμοποίητο μακεδονικόν όνομα δεν άφησαν οι Ηρωδιανοί! Ας μην αγνοούμε και το Ωδείον του Ηρώδου του Αττικού. Εβραίος ήταν;
● Είναι αδιανόητο να πιστεύει κάποιος ότι οι “εβραίοι” Ηρωδιανοί χρησιμοποιούσαν ελληνικότατα ονόματα. Αν ήταν εβραίοι, θα έπρεπε να απεχθάνονται οτιδήποτε ελληνικό, πόσο μάλλον να χρησιμοποιούν ελληνικόν όνομα. Πλέον αυτού θα έπρεπε να αναφέρεται κάπου από ποιά εβραϊκή φυλή κατήγοντο. Γιατί δεν υπάρχει πουθενά αυτή η ιστορική αναφορά;
● ● ● Λοιπόν το συμπέρασμα είναι ότι ο ελληνικής καταγωγής Ηρώδης θανάτωσε τα 14.000 εβραϊκά νήπια, μετά την γέννησιν-ενανθρώπισιν του Ιησού Χριστού!
Θα χαρώ ιδιαιτέρως να ακούσω βάσιμες αντιρρήσεις, τεκμηριωμένες επί ιστορικών στοιχείων. Πράγματι ενθουσιάζομαι εις την ιδέα τεκμηριώσεως της ιουδαϊκότητος του Ηρώδου. Δεν θα δεχθώ όμως αμφισβητήσεις της ελληνολατρείας μου, έχοντας διακηρύξει πολλαπλώς ότι δεν υπήρξε άλλος πολιτισμός επί γης πέραν του Ελληνικού. Όμως η Ιστορία είναι Ιστορία, Αλήθεια πάνω από όλα! Ο όποιος “δήθεν” Έλλην αρχίσει τους “ψαλμούς” εναντίον μου, ας ερμηνεύσει πρώτον το πώς ο Ελληνισμός από τον κολοφώνα της δόξης του επί Αλεξάνδρου, κατήντησε τάχιστα δουλάκι των Ρωμαίων μετά το 146πΧ. Ας μάθουν να εξετάζουν την συνέχεια της Ιστορίας.
(συνεχίζεται με επόμενον άρθρον)
