Είναι πολύ ανησυχητική η διαπίστωσις της πλήρους συγχύσεως περί των δυο εννοιών, ακόμα και από άτομα, που σπούδασαν την Φιλοσοφία ή ορθόδοξα, ακόμα και εκκλησιαστικούς παράγοντες.
Κατ’ αρχάς διευκρινίζω ότι αναφερόμενος σε Φιλοσοφία, εννοώ την αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία. Κατά την άποψίν μου δεν υπάρχει άλλη φιλοσοφία. Κάποιες φερόμενες φιλοσοφίες, ειδικώς της δυτικής Ευρώπης είναι κακέκτυπα της Ελληνικής ή πονηρά δημιουργήματα, για να πλανήσουν τον κόσμον. Ας δούμε ιστορικά το θέμα :
◾ Με την αρχή της ανθρωπίνου παρουσίας επί γης, αναγνωρίζεται η Γνώσις, ως πρωτεύουσα δύναμις. Πού; Μα στην Εδέμ, όπου ο επίζηλος ήταν ο καρπός της Γνώσεως. Δεν ετέθη θέμα ούτε για καρπόν της δυνάμεως, ούτε για καρπόν της εξουσίας αλλά για καρπόν της Γνώσεως. «ᾔδει γὰρ ὁ Θεός, ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διανοιχθήσονται ὑμῶν ο ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν» (Γεν.γ’5) είπεν ο όφις στην Εύα. Θα γίνετε σαν θεοί γιατί θα γνωρίζετε/ξεχωρίζετε το καλό από το πονηρό! Άρα εξ αρχής η Γνώσις τίθεται ως πρώτιστος επιδίωξις ζωής, ώστε να θεωθείς. Πάντως η γνώσις που έλαβαν ήταν μόνον ότι είναι γυμνοί : «καὶ διηνοίχθησαν ο ὀφθαλμοὶ τῶν δύο, καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν, καὶ ἔρραψαν φύλλα συκῆς καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα» (Γεν.γ’7). Το συμπέρασμα είναι ότι για να ευοδωθεί η γνώσις απαιτείται αντίστοιχος καλλιέργεια και θα μπορούσε να αποδοθεί με το πολύ λαϊκλο ρητό “τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κ…”. Αιώνες αργότερα οι μασόνοι θέτουν στα σύμβολά τους το γράμμα G από το Γνώσις! Όμως είναι η πονηρή γνώσις.
◾ Η απομάκρυσις του ανθρώπου από την μόνη πηγή της γνώσεως, οδηγεί τον άνθρωπον υπόδουλον δυναστών, που έχουν γνώσιν αγρίου πνεύματος, του πονηρού δηλαδή. Η μόνη γνώσις, που αποκτά είναι απλά τεχνολογική, προς βελτίωσιν των συνθηκών διαβιώσεώς του. Ένα ευλογημένο Γένος, το Ελληνικόν, είναι το μόνον που θα προχωρήσει στο επέκεινα, θα αναζητήσει την προέλευσιν αλλά και τον προορισμόν του, αναπτύσσοντας παραλλήλως μεθόδους δομήσεως αλλά και ελέγχου της αποκτωμένης γνώσεως, να ξεχωρίζει δηλαδή το καλόν από το πονηρό. Η προσπάθεια αυτή είναι η αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία (η έρευνα της αληθείας), οι τρόποι δομήσεως είναι οι Επιστήμες (θυγατέρες της Φιλοσοφίας) και ο τρόπος ελέγχου αληθείας της γνώσεως η Λογική (Αριστοτέλους).
◾ Ο σημερινός άνθρωπος δυστυχώς αποδεικνύει την παντελή έλλειψιν πνευματικότητος, διότι δεν εκτιμά (ίσως και ποτέ δεν εκτίμησε) την αξία των πνευματικών κατακτήσεων των αρχαίων φιλοσόφων. Δεν αναφέρομαι στα μη επαρκώς σπουδασμένα άτομα αλλά κυρίως σε αυτούς, που παρουσιάζονται σαν ηγήτορες και καθηγητές της πνευματικότητος. Οι περισσότεροι είναι ξύλα απελέκητα, χειρότεροι των μερικώς σπουδασμένων ή και των ημιμαθών. Αν αυτό φαντάζει άτοπον, ας περιμένομεν ολίγον διάστημα, ώστε να αποδειχθεί η πλήρης πνευματική γύμνια τους. Ήδη είναι φανερότατο αυτό με την παντελή έλλειψιν πνευματικότητος επί των ημερων μας (“από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι”) και την αδυναμία προβλέψεως και διορθώσεως αυτής, ενώ ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν σαν ναρκωμένοι. Συντόμως θα αποδειχθούν εντελώς ανίκανοι ακόμα και για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους από την ερχομένην λαίλαπα.
◾ Η προσπάθεια του κορυφαίου φιλοσόφου Σωκράτους ήταν να αντικειμενικοποιήσει την ερευνώμενη γνώσιν. Κάθε φιλόσοφος άρχιζε με υποκειμενική άποψιν και θεωρία και βάσει αυτής έχτιζε γνώσιν, βασιζομένην επί υποκειμενικών απόψεων. Είναι γνωστή από τον Αριστοτέλην, η ιστορία του πυθαγορείου Ιππάσου, τον οποίον έπνιξαν οι λοιποί της Πυθαγορείου σχολής, επειδή απέδειξεν ορθώς την ύπαρξιν αρρήτου αριθμού. Η Αλήθεια πάντα πονάει το από αιώνων εγκαθιδρυθέν επί γης δαιμονικό σύστημα. Αιώνες μετά τα ίδια σχεδόν υπέστη ο Γαλιλαίος (“και όμως η γη γυρίζει”) και πάμπολλοι άλλοι, όπως επί των ημερών μας όποιος ανεφέρθη στον δολοφονικόν ρόλον των εμβολίων ή άλλων ψευδώς βαπτισμένων “συνωμοσιολογικών” σεναρίων.
◾ Ο Σωκράτης ποτέ δεν άρχισε με δική του (υποκειμενικήν) άποψιν. Βασιζόμενος στην Μαιευτική του μέθοδον, προσπαθούσε όχι να συγκεράσει αλλά να οδηγήσει τους συνομιλητές του προς την μία αντικειμενική Αλήθεια, βασιζόμενος σε μία αλληλοεκτίμησιν και αγάπην των συνομιλητών του, που χάριν του Πλάτωνος ονομάσθη “πλατωνικός έρως”. Όμως, όπως ο Πλάτων ομολόγησε, παρά την φιλότιμον προσπάθειαν όλων, ουδέποτε ο στόχος του Σωκράτους επετεύχθη και η αλήθεια παρέμενεν υποκειμενική και ουδέποτε αντικειμενική.
◾ Όπως εξηγούσε, κάθε άνθρωπος έχει μία δική του οπτική των τεκταινομένων. Για να ερμηνευθεί αυτό, ας υποθέσομεν ότι παρακολουθούμε μία φάσιν αθλητικού αγώνος. Για τον ένα διαιτητή μπορεί να είναι φάουλ, για τον έτερον όχι. Αντιστοίχως και οι θεατές, άλλος το βλέπει φάουλ, άλλος πέναλτυ, άλλος ακούσιον, άλλος εσκεμμένον. Ποιός είναι διατεθειμένος να δεχθεί την άποψιν του άλλου έναντι των δικών του οφθαλμών; Εδώ οι σούπερ μορφωμένοι της εποχής, οι Πυθαγόρειοι, έπνιξαν τον Ίππασον, αν και η μαθηματική του απόδεοξις ήταν απόλυτος, όπως το βεβαιώνει ο Αριστοτέλης. Άρα το πρόβλημα είναι εσωτερικόν εκάστου να δεχθείς ή να μην δεχθείς την Αλήθειαν. Πάντως ο Σωκράτης ονομάτισεν τον Ένα, Αυτόν που έχει την αντικειμενικήν άποψιν για τα πάντα.
◾ Η αποτυχία της Ελληνικης Φιλοσοφίας κατεδείχθη με την υποδούλωσιν και εξευτελισμόν των Ελλήνων από τους Ρωμαίους. Τεσσεράμισυ αιώνες πνευματικής ξηρασίας, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Δεν ήταν αποτυχία της Φιλοσοφίας (που άλλωστε είναι σπερματικός λόγος, εκ Θεού δηλαδή) αλλά ανθρωπίνη αδυναμία. Ο Δημιουργός του κόσμου ήθελε ο Ίδιος να αποδείξει, αυτό που Ενανθρωπισμένος είπε : «χωρίς Εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Είπε ακόμα κάτι : «απαρνησάσθω εαυτόν και … ακολουθείτω Μού». Με άλλα λόγια, “αφήστε τις υποκειμενικές σας απόψεις (αυτές που ο Σωκράτης προσπαθούσε να οδηγήσει προς αντικειμενικότητα) και αφήστε Με να εισέλθω μέσα σας, ώστε «έσεσθε θεοί (κατά Χάριν) γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν». Όχι μόνοι σας, όχι πονηρά αλλά με Εμένα μόνον”.
◾ Οι άνθρωποι έπνιξαν τον Ίππασον και σταύρωσαν τον Χριστόν. Ο Γαλιλαίος την γλύτωσε με αμυχές. Εκατομμύρια όμως υπέστησαν βαναύσους θανάτους χάριν της Αληθείας του κόσμου, του Ιησού Χριστού. Το πρόβλημα του κόσμου δεν είναι οι άλλοι αλλά το μέσα μας, ο εαυτός μας, τα πάθη και η εθελουσία τύφλωσίς μας. Αυτά ήρθε να καταδείξει ο Χριστός : «…τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. πᾶς γὰρ ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ· ὁ δὲ ποιῶν τὴν ἀλήθειαν ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα φανερωθῇ αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὅτι ἐν Θεῷ ἐστιν εἰργασμένα» (Ιω.γ’19-21).
◾ Η Ορθοδοξία είναι η κιβωτός του Λόγου του Θεού, της πάσης Αληθείας. Όσα η Ορθοδοξία πρεσβεύει δεν έχουν ανθρωπίνη προέλευσιν αλλά Ουράνιον. Είναι καταγεγραμμένα όσα ο Ίδιος ο Λόγος του Θεού εδίδαξε και όσα το Άγιον Πνεύμα φώτισε τους πνευματοφόρους Πατέρες, όπως αναφέρει το συνοδικόν της Ζ’Οικουμενικής Συνόδου :
«Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ τοὺς Αὐτοῦ Ἁγίους ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν νοήμασιν, ἐν θυσίαις, ἐν ναοῖς, ἐν εἰκονίσμασι… Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν». Είναι η οδός της Αληθείας και Σωτηρίας/Θεώσεως, αυτό που ο Χριστός επαγγέλθηκε : «γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ιω.η’32).
◾ Συποψίζοντας η Φιλοσοφία είναι ανθρωπίνη προσπάθεια αναζητήσεως της αληθείας (έστω με σπερματικόν λόγον), η Ορθοδοξία είνα η αποκεκαλυμμένη Αλήθεια εξ Ουρανού.
◾ Αν πράγματι πιστεύεις σε Αγία Τριάδα, δεν μπορείς να ομιλείς περί φιλοσοφία σήμερον. Ποίαν Αλήθειαν ερευνάς όταν είναι αποκεκαλυμμένη; Όπως χαρακτηριστικώς είπεν ο αγιασμένος γ.Ιωσήφ Βατοπαιδινός : “ο Έλλην προ Χριστού ήταν φιλόσοφος, μετά Χριστόν απόστολος (της Αληθείας Του)”. Αν δεν πιστεύεις σε Χριστόν, εύχομαι ολόψυχα να σε φωτίσει ο Ένας Θεός κι ας προσεύχεσαι σε Μωάμεθ, Βούδα ή Βραχμαπούτρα.
◾ Ανοίξτε την ψυχή σας και μελετήστε τον Λόγον του Θεού, ειδικώς σήμερον. «Δεν έχομεν ημέρας». Προσέξτε μην την πάθετε σαν τους ανθρώπους της εποχής του Κατακλυσμού : έτρεχαν τελευταία στιγμή στο Jumbo για μπρατσάκια, σαν τις μωρές παρθένες αιώνες μετά για λάδι. Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πνιγούν πιστεύουν. Βοήθειά σας!
υγ—Σχετικά videos :
Ο Χριστός ζητάει μετάνοια και ο γέροντας λέει αποθηκεύστε νερό. Τελικά γέροντας είναι ή νερουλάς;
Ένας αξιόλογος φίλος, μου έστειλε προσωπικά το εξής σχόλιον : “Η γνωση ειναι το αξιο και πρωτευον ζητουμενο. Για αυτο και υπαρχει παντου τοση στοχευμενη παραπληροφορηση”.
Εξαιρετικό άρθρο.
Εμείς μεγαλώσαμε , μέσα στην ορθοδοξία και είδαμε την Αποκάλυψη του Θεού και των βουλών Του. Τώρα πια δεν φιλοσοφούμε αλλά προσευχόμαστε , κι αν προσευχόμαστε ορθοδόξως εισακουόμαστε .
Όταν λέω ορθοδόξως εννοώ οι γυναίκες με κάλυμμα στην κεφαλή , συν τοις άλλοις : σιωπή , σεμνή ενδυμασία , χωρίς ‘βαψίματα’ και με καρδία συντετριμμένη.
Η φιλοσοφία πέτυχε να προετοιμάσει λίγους σχετικά Έλληνες να δεχτούν το Ευαγγέλιο του Χριστού ,
Δεν μιλάμε για αποτυχία της φιλοσοφίας , αλλά των περισσοτέρων να την αφομοιώσουν.
Απέτυχαν οι Αθηναίοι και όχι ο Σωκράτης.
Αξίζει να μελετάμε λοιπόν την φιλοσοφία για να δούμε τον αγώνα που έκαναν οι φιλόσοφοι για την αρετή , να θαυμάσουμε και να παραδειγματιστούμε από εκείνους που ήταν προ Χριστού χριστιανοί , που ήταν νηστευτές και ασκητές , που τους χαρακτήριζε ο τρίβων και ο πώγων δλδ το ράσο και η γενειάδα.
@ Γιώργος : όλα όσα λες τα αναφέρω. Η Φιλοσοφία δεν απέτυχε, το Σχέδιο του Θεού ήταν να δείξει τα όρια του ανθρώπου και το “χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν”. Το αν δεν την αφομοίωσαν οι περισσότεροι, δες το σήμερα με την απίστευτη απνευματικότητα των μοργωμένων. Την φιλοσοφία δεν αξίζει να την μελετάμε για τον αγώνα των φιλοσόφων αλλά για την επιστημονική μέθοδον δομήσεως γνώσεως, που οι πλείστοι σημερινοί επιστήμονες αγνοούν και γίνονται φερέφωνα των δαιμονικών δυναστών.
Δεν γνωρίζω για άλλους χώρους αλλά εδώ στην Τρικλοποδιά, ο μόνος που ασχολείται με αυτά τα σημαντικά θέματα είναι ο Κυανούς Ουρανός και το κάνει με πολύκατανοητό τρόπο. Ευχαριστούμε πολύ.
@ CyanUranus : Ναι φίλε μου , συμφωνώ ότι αξίζει να μελετάμε τη φιλοσοφία για την επιστημονική μέθοδο δομήσεως της γνώσεως , όμως αυτό το πετυχαίνουν οι φιλόσοφοι δια της ασκητικότητας , (πράγμα που ούτε τότε , ούτε τώρα καταλαβαίνουν οι πολλοί άνθρωποι και οι πλείστοι σημερινοί επιστήμονες όπως λες και είναι αιτία αυτή η έλλειψη ασκητικότητας αιτία πολλών δεινών , αγνωσίας και παρερμηνειών).
Βοηθήθηκαν βεβαίως , οι φιλόσοφοι , και από την ελληνική διάλεκτο , η οποία από ότι φαίνεται είναι η προ της Βαβέλ κοινή γλώσσα που μιλούσαν όλοι οι άνθρωποι , η γλώσσα που έδωσε αρχικά ο Θεός στους ανθρώπους και που ευδόκησε να μην χαθεί αλλά να παραμείνει στους Έλληνες ώστε να αρθρωθεί κατά τον αρτιότερο τρόπο η διδασκαλία Του και να διαδοθεί στα έθνη.
Φιλοσοφια ειναι η αρτιως δομημενη ικανοτητα σκεψεως και αναλυσεως μιας υπαρχουσας ,επερχομενης η παρελθουσας καταστασεως . Κατι που αντιβαινει στην εννοια Θρησκεια . Η Θρησκεια θελει πιστη και η ικανοτητα σκεψεως σε θεματα πιστεως ειναι προαιρετικη . Φυσικα υπαρχουν εξαιρεσεις αλλα ελαχιστες για να κανουν την διαφορα . Σκεψου , αναλυσε και εαν υπαρχει το επιθυμητο αποτελεσμα , πιστεψε ειδαλλως σε εχουν πιασει κοιμωμενον εν μεσω νυκτος .