- 7 Ιουνίου 2025
- Γράφει ο Ιταλός Αρθρογράφος Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Πυκνή ομίχλη. Μια πυκνή ομίχλη από παραμύθια, ψέματα, αν θέλετε, κομματικής προπαγάνδας. Κομματικής και, πάνω απ’ όλα, ηλίθιας, προκατειλημμένης προπαγάνδας. Ανόητης & ανούσιας, όπως όλα τα εξωπραγματικά πράγματα.
Ή μάλλον, εντελώς άχρηστης, που εξυπηρετεί ένα και συγκεκριμένο, λόγο. Να μας ζαλίσουν, να μας μπερδέψουν, να μας αποβλακώσουν, να μας κάνουν να μην μπορούμε να αντιληφθούμε το τι συμβαίνει.
Η κυβέρνηση στο Κίεβο, δηλαδή ο Ζελένσκι, ο οποίος εδώ και καιρό έχει ουσιαστικά αναλάβει, εκ των πραγμάτων, δικτατορικές εξουσίες, και έχει αναστείλει κάθε θεσμό, έχει επιτεθεί βαθιά μέσα στη Ρωσία.
Μια επίθεση με πυραύλους. Με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς. Που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί ποτέ στο παρελθόν από το Κίεβο. Και ήδη αυτό, φυσικά, μας βάζει σε σκέψεις. Διότι υπάρχουν αμφιβολίες (ας τις πούμε έτσι) σχετικά με την ικανότητα του Ουκρανικού στρατού να χρησιμοποιήσει τέτοιου είδους οπλικά συστήματα.
Επίσης, επειδή όλα αυτά τα όπλα για να είναι αποτελεσματικά χρειάζονται δορυφορική υποστήριξη. Και το Κίεβο δεν έχει δορυφόρους. Επιπλέον, οι Ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις είναι ξεκάθαρα σε αποσύνθεση & διάλυση σε όλους τους τομείς. Σε ορισμένους δε τομείς τώρα είναι σε χαοτική αταξία.
Η αμφιβολία, για να το θέσω ήπια, ότι ήταν κάποιοι “άλλοι” που τους χρησιμοποίησαν ή/και τους κατεύθυναν σε αυτή την επίθεση, είναι μάλλον ουσιαστική.
Άλλοι … είναι δύσκολο να πούμε ποιοι, φυσικά. Ειδικά με τον Τραμπ που παλεύει, παρά τις πολλές αντιφάσεις του, να βρει μια ειρηνική λύση στη σύγκρουση. Και τον αναπληρωτή του, τον Αντιπρόεδρο Βανς, να μιλάει ξεκάθαρα για την εγκατάλειψη του «τρελού» Ζελένσκι στην τύχη του.
Ωστόσο, υπάρχει η Βρετανία που θέλει διακαώς την σύγκρουση με τη Μόσχα. Και η Γαλλία, ή μάλλον ο Μακρόν, που αν και πολιτικά απομονωμένος στο εσωτερικό, εν τούτοις ασκεί προεδρικές εξουσίες. Ένας αναχρονισμός της Πέμπτης Δημοκρατίας της Γαλλίας: ένας Πρόεδρος που τώρα βρίσκεται στη μειοψηφία, αλλά παρ’ όλα αυτά, μπορεί να ενεργεί, χωρίς να τον νοιάζει, σε διεθνές επίπεδο. Με τη βία. Και αν αυτός ο Πρόεδρος δεν είναι ένας Ντε Γκωλ, αλλά μια θλιβερή μαριονέτα, αρχίζουν τα προβλήματα. Μεγάλα προβλήματα.
Και μετά, πάνω απ’ όλα, η Γερμανία. Ο Μερτς εξελέγη στον δεύτερο γύρο, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ από το 1945. Ο πιο αδύναμος Καγκελάριος στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Που προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό του πετώντας εκτός εκλογικής αρένας την AfD, τους εθνικιστές, που αντιτίθενται στη σύγκρουση με τη Ρωσία, οι οποίοι θεωρούνταν ήδη νικητές.
Και ο οποίος πιέζει τους Γερμανούς για επανεξοπλισμό. Ευρωπαϊκό βεβαίως, αλλά πάνω απ’ όλα, Γερμανικό. Και που θέλει, ανοιχτά, όχι μόνο να στηρίξει μέχρι τέλους το καθεστώς του Κιέβου, αλλά και να έρθει σε άμεση σύγκρουση με τη Μόσχα.
Δεν πιστεύω ότι πρόκειται για φαντασιώσεις του Γερμανικού αυτοκρατορικού παρελθόντος. Και θεωρώ άσκοπο να κάνουμε εικασίες για τον Ναζιστή παππού του Μερτς ή για το παρελθόν της οικογένειας της Φον Ντερ Λάιεν, του άλλου ένθερμου υποστηρικτή του επανεξοπλισμού και του πολέμου κατά της Ρωσίας.
Το να ερμηνεύουμε το παρόν με κατηγορίες του παρελθόντος είναι βέβαια κάτι παράλογο. Ανούσιο, ανόητο και άσκοπο.
Οι Μερτς, η Φον Ντερ Λάιεν και οι άλλοι της παρέας του πολέμου, αποτελούν την έκφραση ενός παγκόσμιου συστήματος οικονομικής ισχύος που δεν έχει καμία σχέση με τους νοσταλγούς του Τρίτου Ράιχ του Χίτλερ.
Αυτοί οι πολεμοκάπηλοι απλά υπηρετούν ισχυρές, διεθνείς οικονομικές, χρηματοπιστωτικές δυνάμεις, που είναι αφανείς. Οι οποίες βρίσκονται πέρα από τον έλεγχο των εθνικών κρατών, και μάλιστα τα κυριαρχούν και τα υποδουλώνουν.
Δυνάμεις με τις οποίες συγκρούεται ο ίδιος ο Τραμπ. Ο οποίος εκπροσωπεί μια διαφορετική Αμερική. Βιομηχανική και, σίγουρα, λιγότερο ασταθή και πολύ πιο δημοφιλή.
Αυτή είναι η πραγματικότητα της σύγκρουσης, ή αν θέλετε, του επικείμενου νέου Παγκόσμιου Πολέμου. Ο οποίος με πολλούς τρόπους έχει ήδη ξεκινήσει.
Τα υπόλοιπα είναι απλώς φλυαρίες και διαστρεβλωμένες φαντασιώσεις.
Επιπλέον, η «ουκρανική» επίθεση, η οποία διαφημίστηκε ως μια μεγάλη επιτυχία από τα ΜΜ ενημέρωσης μας, πέτυχε μόνο μόνο ένα πράγμα.
Να προκαλέσει την οργή της Μόσχας, για την έλλειψη σεβασμού των διεθνών συνθηκών. Και για τη σφαγή ανυπεράσπιστων Ρώσων πολιτών. Αφού οι στρατιωτικοί στόχοι υπέστησαν μόνο μερικές ζημιές, αλλά οι βόμβες σφαγίασαν Ρώσους πολίτες. Όπως αυτοί που ταξίδευαν σε ένα επιβατικό τρένο. Οι οποίοι δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ.
Η αντίδραση της Μόσχας θα είναι πολύ σκληρή. Και έχει ήδη αρχίσει. Όχι μόνο επειδή κανείς στο Κρεμλίνο δεν πιστεύει πια στις συνεχιζόμενες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Και, ως εκ τούτου, ο Πούτιν δεν έχει πλέον άλλη επιλογή από το να φτάσει αυτό τον πόλεμο μέχρι τέλους.
Για το Κίεβο ακούγεται η κωδωνοκρουσία του θανάτου
Και ας ελπίσουμε ότι θα είναι μόνο για το Κίεβο …
ΠΗΓΗ: https://electomagazine.it/campana-a-morto/
