*ΤΕΦΡΑ ΚΑΙ ΛΑΣΠΗ ΔΟΚΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΒΙΟ
*ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΜΠΟ
Οἱ χοῖροι εὐχαριστῶνται περισσότερο στόν βοῦρκο παρά στό καθαρό νερό, εἶχε διακηρύξει ὁ «σκοτεινός» φιλόσοφος Ἡράκλειτος πρίν ἀπό 2.500 χρόνια ἀπό τήν Ἒφεσο. Κι αὐτός ὁ ἀφορισμός βρίσκει τήν πλήρη ἐφαρμογή του στήν Ἑλλάδα, πού ἐπί δύο μῆνες δοκιμάζεται ἀπό ἀσύμμετρες πυρκαϊές σέ ὃλη τήν ἐπικράτεια καί ἀπό τίς φονικές πλημμύρες τοῦ θεσσαλικοῦ κάμπου, πού προσλαμβάνουν μορφή ἐθνικῆς τραγωδίας μέ ἀπρόβλεπτες ἀκόμη τίς οἰκονομικές καί πολιτικές ἐπιπτώσεις.
Σέ ἐπίμετρο ἒρχεται καί ἡ ἐξωφρενική δολοφονία τοῦ Ἀντώνη Καρυώτη μέ κατηγορουμένους 4 ναυτίλους, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ πλοιάρχου. Οὐδέποτε στήν ἱστορία τῆς ναυτιλίας ἒχει συμβεῖ τέτοιο περιστατικό. Ἀπεναντίας, εἶναι ἂπειρα τά παραδείγματα αὐτοθυσίας τῶν ναυτικῶν μας, πού ἀλλάζουν μέ τά πλοῖα τους ρότα στούς ὠκεανούς, μόνο καί μόνο γιά νά σώσουν ζωές κινδυνευόντων. Δέν εἶναι δυνατόν τό Λιμενικό νά σταματᾶ τούς διακινητές παρανόμων μεταναστῶν κάνοντας χρήση ἀκόμη καί πυρῶν, γιά νά σώσει τούς δυστυχισμένους αὐτούς ἀνθρώπους, καί ἀπό τήν ἂλλη νά ἒχομε πλοιάρχους καί ὑπάρχους, πού ἀνήκουν συνδικαλιστικά στήν ΠΕΠΕΝ, (Πανελλήνια Ἓνωση Πλοιάρχων Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ), ἡ ὁποία ἐτήρησε σιγήν ἰχθύος, καθώς καί ἡ ΠΝΟ, πού θά ἒπρεπε νά καταδικάσουν ἀναφανδόν τήν κτηνώδη αὐτή ἀνθρωποκτονία.
Καί ἀκόμη νά θυμίσουμε ὃτι οἱ στρατηγοί τῶν Ἀθηναίων, τό 406 π.Χ., καταδικάσθηκαν σέ θάνατο στήν ναυμαχία τῶν Ἀργινουσῶν, ἀπέναντι ἀπό τήν Λέσβο, παρά τό γεγονός ὃτι νίκησαν τούς Σπαρτιάτες καί ἐξασφάλισαν τήν ἀθηναϊκή δημοκρατία, ἐπειδή δέν περισυνέλεξαν τούς ναυαγούς καί τούς νεκρούς λόγω δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν.
Οἱ σημερινοί ναυτίλοι οὒτε τό πτῶμα τοῦ ἂτυχου ἐπιβάτη περισυνέλεξαν οὒτε τοῦ ἒρριξαν σωσίβιο καί σχοινί γιά νά σωθεῖ οὒτε σταμάτησαν τίς μηχανές τοῦ πλοίου, ἀλλά συνέχισαν ἀνενόχλητοι τό ταξίδι τους.
Ὃλες αὐτές οἱ «ἀναποδιές», πού ἀποδόθηκαν «στρογγυλεμένα» στήν κλιματική ἀλλαγή, παραγνωριζομένης τῆς ἀνεπάρκειας τοῦ δημοσίου παράγοντος, ἒσυραν τόν δημόσιο βίο σέ μία λάσπη καί σέ μία δοκιμασία τόν λαό, μαθημένο νά ζεῖ στά δοκιμασμένα πρότυπα τῆς πατρίδας, τῆς οἰκογένειας καί τῆς θρησκείας, ὃπου στηρίχθηκαν ὃλες οἱ μεγάλες ἰδέες τοῦ ἒθνους, ὃλοι οἱ ἀπελευθερωτικοί ἀγῶνες, ὃλα τά ἢθη καί τά ἒθιμα, ἡ γλῶσσα, ἡ ἱστορία, ἡ τέχνη, τό θέατρο, ὁ πολιτισμός γενικότερα.
Αὐτό πού βλέπουν σήμερα στόν δημόσιο βίο ὃλοι οἱ Ἓλληνες, καταπτοημένοι ἀπό τίς μεθοδεύσεις ἀπειλῶν καί τρόμου, εἶναι μία εἰκονική πραγματικότητα. Ἡ ὑπερπληροφόρηση διά τῶν ΜΜΕ προκαλεῖ τήν λησμονιά πολλῶν δυστοπιῶν, πού θίγουν βάναυσα τήν καθημερινότητα τοῦ λαοῦ. Σμήνη συμβούλων, ἁδρῶς ἀμειβομένων ἀπό τόν δημόσιο κορβανά, συμβουλεύουν τούς πολιτικούς πῶς νά ψεύδονται τεχνηέντως, πῶς νά ὑπόσχονται ἀσυστόλως, πῶς νά βλάπτουν ὑστεροβούλως, πῶς να ἐπιβάλλουν ὁλοκληρωτικές ἀντιλήψεις, πού δέν θά μποροῦσε νά φανταστεῖ οὒτε ὁ Νικολό Μακιαβέλι. Τό διεθνές δίκαιο ἒχει καταντήσει μία ἀφηρημένη ἒννοια, πού δέν δικαιολογεῖ τίποτα.
Ἀπό τήν μία καταδικάζεται ὁ Πούτιν γιά τήν εἰσβολή στήν Οὐκρανία, καί ἀπό τήν ἂλλη ἐπαινεῖται ὁ ᾽Ερντογάν γιά τήν είσβολή στήν Κύπρο τῶν προκατόχων του (Μπουλέντ Ἐτσεβίτ, Τανσού Τσιλέρ) καί δέχεται διθυράμβους ἀπό τό ΝΑΤΟ γιά τήν ἐπέτειο τῆς σφαγῆς τῶν Ἑλλήνων στήν Σμύρνη.
Πράκτορες νέας ἰσχύος ἐμφανίζονται στόν πλανήτη καί δημιουργοῦν παγκόσμιες οἰκονομικές κρίσεις διά τῶν χρηματιστηρίων. Ἡ πολιτική δέν ἒχει τίποτε τό κοινό μέ τήν ἠθική. Ἡ είλικρίνεια καί ἡ τιμιότητα εἶναι ἐλαττώματα πιά στούς πολιτικούς καί προτερήματα εἶναι ἡ πανουργία καί ὑποκρισία. Καλπονοθευτικά συστήματα ἠλεκτρονικῶς ὑποστηριζόμενα ἐπιτρέπουν πλέον στίς ὀργανωμένες μειοψηφίες νά κυβερνοῦν τίς ἀνοργάνωτες πλειοψηφίες. Οἱ νεολαῖες δέν ἒχουν πλέον ἰδανικά πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων. Καθημερινά μπορεῖ κανείς νά διαπιστώσει ὃτι τά ἐνδιαφέροντα τῆς σημερινῆς νεολαίας εἶναι ἓνα πανάκριβο σμάρτ φόν, ἓνα φραπεδάκι, σκουλαρίκι στήν μύτη ἢ ὃπου ἀλλοῦ καί τατουάζ σέ ἐμφανές σημεῖο τοῦ σώματος.
ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΗΡΟΔΟΤΟΥ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΜΠΟ
Ἡ πολύνεκρη τραγωδία τοῦ θεσσαλικοῦ κάμπου καί οἱ ἀνυπολόγιστες ζημιές πού ὑπέστη ὁ διατροφικός αὐτός πνεύμονας τῆς Ἑλλάδος, καθώς καί οἱ σοβαρές πολιτικές ἐπιπτώσεις πού θά ὑπάρξουν, ἐπιβάλλει μία ἱστορική ἀναδρομή στό παρελθόν, πού δείχνει πόσο εὐάλωτη εἶναι ἡ περιοχή αὐτή.
Ἂν οἱ κυβερνήσεις στήν σύγχρονη ἐποχή πού ζοῦμε ἀνέτρεχαν στήν ἱστορία, θά ἒσπευδαν, μέ τήν βοήθεια τῆς τεχνολογίας, νά θωρακίσουν τήν περιοχή μέ σωστά ἀντιπλημμυρικά ἒργα καί ὂχι συγκυριακά, ὣστε νά ἐξουδετερωθεῖ κάθε κίνδυνος πλημμύρας πού ἀπειλεῖ τόν θεσσαλικό κάμπο ἐπί δεκάδες αἰώνων, ἐξ αἰτίας τοῦ γεγονότος ὃτι βρίσκεται σέ χαμηλότερη στάθμη ἀπό τούς ποταμούς.
Ὁ Ἡρόδοτος λοιπόν μᾶς πληροφορεῖ ὃτι κάποτε, πολλούς αἰῶνες πρίν ἀπό αὐτόν, ὁ θεσσαλικός κάμπος ἦταν μία μεγάλη ἐνδοχωρική λίμνη, ἡ ὁποία, ἐξ αἰτίας μεγάλου σεισμοῦ ἢ σεισμῶν ἀποστραγγίσθηκε διά τῆς κοιλάδος τῶν Τεμπῶν καί ἒχυσε τά νερά της στό Αἰγαῖο. Χειροπιαστή ἀπόδειξη τοῦ γεωλογικοῦ τούτου φαινομένου εἶναι οἱ βράχοι τῶν Μετεώρων, οἱ ὁποῖοι βρίθουν ἀπολιθωμένων ὀστράκων. Καθώς λοιπόν ἀποστραγγιζόταν ἡ λίμνη, δηλαδή ἒφθινε, ἐλαττωνόταν, ὀνομάσθηκε Φθία καί ἀποτελοῦσε ἐπί ὁμηρικῆς ἐποχῆς τό βασίλειο τοῦ Πηλέως. Κατάλοιπο τῆς τεραστίας αὐτῆς ἐνδοχωρικῆς λίμνης εἶναι ἡ σημερινή λίμνη τῆς Κάρλας, ἡ ὁποῖα ἀνατροφοδοτεῖται καί μεγαλώνει.
Τό ὃλο γεωλογικό φαινόμενο συνδέεται μέ τήν καταβύθιση τῆς Αἰγηίδος πού κατελάμβανε τήν θέση τοῦ Αἰγαίου. Ἡ καταβύθιση ὁλοκληρώθηκε πρίν ἀπό 10.000 χρόνια. Πολύ ἀργότερα ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου, τήν περιοχή κατοίκησαν ἂλλα προελληνικά φῦλα, πού ὃπως λέει ὁ πατέρας τῆς ἱστορίας ὀνομάστηκαν Θεσσαλοί, καθώς ἂλλαξε τό ὂνομα τῆς Φθίας. Ἀλλά Θεσσαλία σημαίνει κατά τόν Ἡρόδοτο θέσις ἁλός, ἢτοι ἡ περιοχή πού πρίν ἦταν θάλασσα.
Ἡ Φθία ὡς ὂνομα διασώθηκε στόν νομό Φθιώτιδος, ἡ ὁποία πλημμύρισε κι αὐτή ἀπό τίς πρόσφατες νεροποντές. Ἀλλά καί στόν καιρό μας οἱ πάσχοντες ἀπό φυματίωση λέγονταν φθισικοί, διότι ἒφθιναν ἀπό τήν ἀρρώστεια ἀπό τήν ὁποία ἒπασχαν.
Τήν «ἀχίλλειον πτέρναν» τοῦ θεσσαλικοῦ κάμπου γνώριζε καί ὁ Ξέρξης ὃταν ἦλθε στήν Ἑλλάδα γιά νά τήν ἐξαφανίσει. Εἶχε σκεφθεῖ νά σφραγἰσει τίς φυσικές ἀπορροές τῶν ὑδάτων, ὣστε ἡ Θεσσαλία καί ἡ Φθιώτις νά ξαναγίνουν θέσις ἁλός καί νά πνίξουν τούς Ἓλληνες. Ἀλλά αὐτό δέν ἒγινε ποτέ, μᾶλλον γιατί θά…ἀργοῦσε ἡ τιμωρία τῶν Ἑλλήνων.
Καί ἰδοῦ σήμερα τό φαινόμενο τῆς πλημμύρας ἐπαναλαμβάνεται. Ἡ φύση <<ἐκδικεῖται>> μέ γεωλογικούς ὃρους. Ὃμως οἱ σύγχρονες κυβερνήσεις, πάντοτε ἐπιμυθεῖς, ἐνῶ μποροῦσαν μέ τήν βοήθεια τῆς τεχνολογικῆς προόδου νά ἀποκλείσουν τέτοια ἐξαρθρωτικά καί πολύνεκρα πλημμυρικά φαινόμενα, ἀδιαφόρησαν καί περιμένουν τήν τιμωρία τους ἀπό τόν ὀργισμένο λαό. Δέν μᾶς φταίει ἡ φύση, ἀλλά ἡ κακή μας φύση.
