Του Λιακόπουλου Δημοσθένη
Oι Rockefeller, έχουν συνδέσει το όνομά τους με τη νέα τάξη πραγμάτων, με τις τράπεζες που απομυζούν το εισόδημα των λαών και γενικά μαζί με τους De Rothchild, είναι οι δύο οικογένειες που βρίσκονται όχι αδικιολόγητα, στο στόχαστρο όλων εκείνων που ονομάζονται συνωμοσιολόγοι.
Την κριτική τους την δέχονται αδίκως όμως οι Rockefeller;
Για να μην τους ασκήσω κριτική για τα παλαιότερα πεπραγμένα τους, αφού θα χρειαζότανε ολόκληρο βιβλίο, θα σας πω για κάτι σχετικά καινούργιο που αποκάλυψε αποκλειστικά το prisonplanet.
Η νέα τους δράση ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2013, με την συμμετοχή 32 πόλεων από όλο τον κόσμο και συνεχίστηκε με 330 αιτήσεις πόλεων από όλο τον κόσμο που ζητούσαν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα.
Μεταξύ αυτών και οι Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μέσω των δημάρχων τους Καμίνη και Μπουτάρη.
Οι πόλεις αυτές σήμερα έγιναν 100. Τις ονομάζουνε resilient, που σημαίνει ανεκτικές, ανθεκτικές, ελαστικές, εύπλαστες, όπως θέλετε πείτε το.
Ο σκοπός του προγράμματος αυτού, είναι να προετοιμαστούν οι συμμετέχουσες πόλεις για να μπορούν να αντιμετωπίσουν δραστικές αλλαγές στην καθημερινή τους λειτουργία, προερχόμενες από φυσικές καταστροφές, οικονομική κατάρρευση, ή αλλαγή στη σύνθεση του πληθυσμού τους λόγω εισρεόντων πληθυσμιακών ομάδων, από το γνωστό πλέον σε όλους κύμα μετανάστευσης.
Το site τους είναι το http://www.100resilientcities.org
Αναρωτιέμαι, τι είδους προετοιμασία θα γίνει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με τα γραφεία που άνοιξαν για να προωθηθεί η ανεκτικότητα και η ανοχή και επομένως το “ελαστικό και εύπλαστο” των κοινωνιών των δύο ελληνικών μεγαλουπόλεων; Με τι θα μοιάζει επομένως σε μερικά χρόνια από τώρα, η ζωή στις δύο μεγάλες πόλεις της Ελλάδας;
H UNESCO από το 1995 καθιέρωσε κάθε χρόνο να γιορτάζει την παγκόσμια ημέρα της ανεκτικότητας. Σε κείμενό της λέει:
«Κάποιοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον φόβο προκειμένου να τροφοδοτήσουν το μίσος κατά των μειονοτήτων, των μεταναστών και των μειονεκτούντων ατόμων». Η οικοδόμηση της ανεκτικότητας και της κατανόησης είναι θεμελιώδους σημασίας για τον εικοστό πρώτο αιώνα. Σε έναν όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένο κόσμο – όπου οι κοινωνίες γίνονται πιο ποικιλόμορφες – η ανεκτικότητα είναι βασικής σημασίας για τη συνύπαρξή μας. Ωστόσο, η ανεκτικότητα δοκιμάζεται. Μπροστά στην οικονομική και κοινωνική πίεση, κάποιοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον φόβο και να αναδείξουν τις διαφορές προκειμένου να τροφοδοτήσουν το μίσος κατά των μειονοτήτων, των μεταναστών και των μειονεκτούντων ατόμων. Για να αντιμετωπιστεί η αύξηση της άγνοιας, του εξτρεμισμού και της πολιτικής ρητορείας που βασίζεται στο μίσος, η μετριοπαθής πλειοψηφία πρέπει να υψώσει τη φωνή της υπέρ των κοινών αξιών και κατά όλων των μορφών διακρίσεων. Ο στόχος μας πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από την ειρηνική συνύπαρξη. Η πραγματική ανεκτικότητα προϋποθέτει την ελεύθερη ροή ιδεών, την ποιοτική εκπαίδευση για όλους, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και τον κοινό πολιτισμό για την αμοιβαία κατανόηση. Καθώς προάγουμε αυτές τις αξίες, αντλούμε δύναμη και καθοδήγηση από την Οικουμενική Διακήρυξη της UNESCO για την Πολιτιστική Πολυμορφία. Η ανεκτικότητα είναι τόσο μια κατάσταση ειρήνης όσο και η κινητήρια δύναμη για τη δημιουργικότητα και την καινοτομία. Στον όλο και περισσότερο διασυνδεδεμένο κόσμο μας, η προώθηση της ανεκτικότητας αποτελεί τον τρόπο για να οικοδομήσουμε την αρμονία που χρειαζόμαστε, ώστε να αντιμετωπίσουμε τις επείγουσες προκλήσεις και να εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο μέλλον.
Προσωπικά βρίσκω τα λόγια αυτά συγκινητικά και θα ήθελα πράγματι να δω ένα κόσμο χωρίς μίση και προκαταλήψεις. Έλα όμως που και να θέλει κανείς να αγιάσει δεν τον αφήνουν, όπως λέει και η γνωστή παροιμία. Ανεκτικότητα απαιτείται μόνο από τους Χριστιανούς, αφού οι Χριστιανοί υποδέχονται στις χώρες τους τους Μουσουλμάνους. Εμείς πρέπει να αποποιηθούμε του δικαιώματός μας να εκφράζουμε ελεύθερα την άποψή μας.
Ο πολιτικά ορθός τρόπος έκφρασης των απόψεων, είναι ο τρόπος των ζόμπι, που προσπαθούν να μιλήσουν με συγκεκριμένους κανόνες και που πρέπει να αποφεύγουν όπως ο Διάολος το λιβάνι συγκεκριμένες λέξεις που θεωρούνται ρατσιστικές, σεξιστικές, προσβλητικές κτλ. Με δυό λόγια, λέξεις με τις οποίες ο οποιοσδήποτε, απαγορεύεται να εκφράσει την αντίθεσή του σε οτιδήποτε. Για παράδειγμα το ότι έγραψα “ο οποιοσδήποτε” σε αρσενικό γένος και όχι “το οποιοδήποτε πρόσωπο”, οπότε μίλησα σαν άνδρας και δεν συμπεριέλαβα τις γυναίκες, τις ομοφυλόφιλες γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους άνδρες και τους τρανσέξουαλ, είναι μία ενέργεια μη ορθού πολιτικά λόγου και επομένως σύμφωνα με τους νόμους της νέας τάξης, μία παράνομη ενέργεια.
Έρχεται η ολοκλήρωση της λεγόμενης νέας εποχής, κατά την οποία, τα τσιράκια της νέας τάξης θα κάνουνε πράξη την συνανάμιξη των λαών. Λαοί οι οποίοι κάποτε, ήταν χωρισμένοι στη λευκή, την μαύρη, την κίτρινη και την κόκκινη φυλή, γεννετικά μεταλλαγμένοι από τους αρχαίους θεούς και συγκεκριμένα τον Δία που γιαυτό τον ονομάζουν τα αρχαία κείμενα μεταξύ των άλλων και πατέρα των ανθρώπων.
Αυτός ο διαχωρισμός είχε γίνει για να μην μπορούν οι άνθρωποι να ενωθούν ποτέ σε ένα ενιαίο και ισχυρό σύνολο, καθώς οι φυλετικές διαφορές τους κρατούσαν χωρισμένους. Από εκεί πρωτοξεκίνησε το διαίρει και βασίλευε. Ο διαχωρισμός αυτός ήτανε χρήσιμος και για τους εχθρούς του Δία, του αρχαίους θεούς που επικράτησαν μετά την αποχώρηση των ΕΛ, του θεϊκού γένους του Διός δηλαδή.
Οι χιλιετίες όμως κύλησαν, οι αρχαίοι θεοί, οι εχθροί των ΕΛ, έφυγαν από το προσκήνιο και δρουν από το παρασκήνιο. Πίσω δηλαδή από την κουρτίνα.
Τώρα και με το πρόγραμμα αυτό των Rockefeller, θα βοηθηθεί ακόμη περισσότερο, η συνανάμιξη των λαών, με σκοπό την κατάργηση όλων των θρησκειών και όλων των ατομικών ελευθεριών καθώς και όλων των παραδοσιακών θεσμών, όπως ο θεσμός της οικογένειας. Όλοι όσοι εργάζονται σε τέτοια διεθνή προγράμματα, έχω διαπιστώσει ότι σχεδόν πάντα δουλεύουνε ωθούμενοι από ευγενείς προθέσεις. Αν δεν γνωρίζει κάποιος όμως τον τελικό σκοπό, πέφτει θύμα εκμετάλλευσης του πολύ ξεκάθαρου πλέον σχεδίου της νέας τάξης και του αρχηγού της, του Σαμαέλ Γιαλνταμπαόθ.
