Ελευθέριος Ανδρώνης
Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.
Με αφορμή την εορτή του Αγίου Παϊσίου που η Ορθοδοξία τιμά στις 12 Ιουλίου, οι χριστιανοφοβικοί «φελλοί» πετάχτηκαν στην επιφάνεια. Όντας συνεχώς στον πυθμένα της ανυποληψίας, μπορούν να αναδυθούν στη δημοσιότητα μόνο ως ετερόφωτα πλεούμενα σε θολά νερά. Έχει γίνει καθιερωμένος ο σεληνιασμός τους πλέον, πριν και μετά τις λαοφιλείς χριστιανικές εορτές. Ακριβώς όπως ένας ψαράς κοιτά το ημερολόγιο για να εξασφαλίσει πετυχημένες ψαριές, εκείνοι κοιτούν το… εορτολόγιο για να δουν πότε θα κάνουν «γκελ» τα εμέσματα τους. Και ίσως έτσι να «τσιμπήσουν» κανένα θαυμαστή, κανέναν αναγνώστη, κανέναν παρατρεχάμενο.
Συμφέροντα για να πετροβολούν την Ορθοδοξία, υπάρχουν πάντα άφθονα. Πάρτε κόσμε. Άλλος θέλει να βρεθεί το βιβλίο του στο μπροστά σταντ του βιβλιοπωλείου, άλλος για να βρει ακόλουθους για τη νεοπαγανιστική ομάδα του, άλλος για να ξαραχνιάσει τη Μαρξιστική φαντασίωση του, άλλος για να κατευνάσει τη συνείδηση του και άλλος για να «αφυπνίσει» το κοινό του ως απομίμηση του Λιαντίνη. Ένα ετερόκλητο σμήνος από αλογόμυγες που γίνονται αντιληπτές μόνο όταν βουίζουν και τσιμπάνε τα οπίσθια της επικαιρότητας.
Έκαναν τη ζακέτα εθνικό ζήτημα!
Αυτό που έκανε τους θεομάχους να αφρίσουν, ήταν η υποδοχή ενός ιερού κειμηλίου στον Άγιο Δημήτριο Σιδηροκάστρου, που συγκεκριμένα ήταν μια ζακέτα που φορούσε ο Άγιος Παΐσιος. Και τι δεν είπαν – σκούζοντας – τα «τελώνια» του διαδικτύου, τόσο στα ΜΚΔ – όσο ακόμα και ενημερωτικές ιστοσελίδες περιωπής! «Μεσαίωνας», «σκοταδισμός», «ειδωλολατρία», «γίναμε Ιράν», «οι παπάδες κοροϊδεύουν τα πρόβατα», «πώς κατάντησε έτσι η Ελλάδα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ομήρου…» και λοιπά.
Κοροϊδεύουν την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου αυτοί που θεοποιούν έναν αρχαίο πολιτισμό που προσκυνούσε είδωλα, μάρμαρα, φαλλούς, ξόανα, λίθους, στήλες, δέντρα, ποτάμια, στοιχεία της φύσης. Μιλούν για «σκοταδισμό» αυτοί που ξεπλένουν μια θρησκεία μαγικών αναθημάτων, λαϊκών καταρών και «δεσιμάτων», οργιαστικής μαντείας, συμπαθητικής μαγείας, ακόμα και ανθρωποθυσιών. Μια επίσκεψη σε οποιοδήποτε αρχαιολογικό μουσείο της χώρας μας, αρκεί για του λόγου το αληθές. Από την άλλη τα «ορφανά» του Στάλιν, κάνουν ότι δεν θυμούνται ότι μουμιοποίησαν τον Λένιν για να τον λατρεύουν ως «άγιο», κάνουν ότι δεν θυμούνται τις «αγιογραφίες» του πατερούλη Στάλιν, το «ιερό» περίστροφο του Μπελογιάννη, τα «κόκκινα ευαγγέλια» του Μαρξ, του Ένγκελς και του Λένιν.
Σε μια εποχή που ξοδεύονται εκατομμύρια σε δημοπρασίες για να αποκτήσει κάποιος από το γάντι του Μάικλ Τζάκσον μέχρι το χρησιμοποιημένο χαρτομάντηλο της Σκάρλετ Γιόχανσον και από το μπουκάλι με νερό που είχε πιεί ο Έλβις Πρίσλεϊ μέχρι το δόντι του Φρέντι Μέρκιουρι, σκυλιάζουν επειδή οι Χριστιανοί φυλάνε σαν κειμήλιο ένα ρούχο του Αγίου Παϊσίου. Όχι για να το πουλήσουν στις αγορές της ματαιοδοξίας, αλλά για να εκφράσουν την αγνή αγάπη τους στον Άγιο, όπως ο καθένας κρατάει ενθύμια από αγαπημένα του πρόσωπα: φωτογραφίες, αντικείμενα, ρούχα, κοσμήματα κλπ.
Ένα ρούχο του Αγίου Παϊσίου είναι κομμάτι του αγιασμένου βίου του, έχει συναισθηματική και ιστορική αξία. Επιπλέον έχει και πνευματική αξία, ως αντικείμενο αναφοράς στον άθλο του, τα λόγια του, το κάλεσμα του να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του. Γι’ αυτόν τον λόγο τιμούμε και όπλα ηρώων και τα βλέπουμε με ανατριχίλα στα μουσεία. Μόνο που ο «Ασυρματιστής του Θεού» πολέμησε τον «άρχοντα του κόσμου τούτου» με όπλο ένα κομποσχοίνι και στολή «πολέμου» ένα τριμμένο ράσο.
Άλλο «προσκυνώ» – Άλλο «λατρεύω»
Οι θεομπαίχτες που προφανώς λύσσαξαν για άλλη μια χρονιά με τα πλήθη που τίμησαν τον Άγιο στον τάφο του, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι άλλο πράγμα σημαίνει η λέξη «προσκυνώ» και άλλο η λέξη «λατρεύω». Το «προσκυνώ» (προς+κυνώ) σημαίνει «πλησιάζω και φιλώ». Το «λατρεύω» προέρχεται από το ουσιαστικό «λάτρις» (ο υπηρέτης) και το «λάτρον» (ο μισθός) και σημαίνει «υπηρετώ έναν κύριο» και «εργάζομαι για τον μισθό». Οι Χριστιανοί λοιπόν προσκυνούν (δηλαδή ασπάζονται) λείψανα και άλλα ιερά αντικείμενα ως πράξη σεβασμού, αλλά λατρεύουν ΜΟΝΟ τον Κύριο και Θεό, Ιησού Χριστό. Πόσο πιο απλά να το εξηγήσουμε για να το καταλάβουν κάποιοι ανεγκέφαλοι;
Και μιλώντας για ανεγκέφαλους, εννοείται ότι ο νευρασθενικός Τατσόπουλος έδωσε για άλλη μια φορά «μάχη με το κατεστημένο» ανοίγοντας μέτωπο με τη ζακέτα. Αυτός ο μαϊντανός που φυτρώνει μόνο στην κοπριά που παράγει ο νους του, ήταν βέβαιο ότι θα έψαχνε εκ νέου πελατεία για να «προσκυνήσει» τα βιβλία του. Ο άνθρωπος που στηρίζει τα σύγχρονα ιατρικά «Άουσβιτς» της βιομηχανίας των ευθανασιών, θέλει να μας πείσει ότι ενδιαφέρεται να μας ανοίξει τα μάτια για το… καλό μας. Θα εκπολιτιστούμε αν δεν προσκυνούμε ζακέτες, αλλά για να φτάσουμε στο υψηλό επίπεδο του Τατσόπουλου θα πρέπει να ξαποστέλνουμε και τους πονεμένους ανθρώπους μας σε θαλάμους εξόντωσης. Απαύγασμα πολιτισμού.
Είναι φοβερό ότι κάποιοι άνθρωποι κάνουν σκοπό ζωής το να γαβγίζουν ακατάπαυστα για κάτι το ανύπαρκτο (για εκείνους). Η μεγαλύτερη απόδειξη της ζωντανής αγιότητας του Αγίου Παϊσίου είναι ότι 32 χρόνια μετά τον θάνατό του, εξακολουθεί να «καίει» τους δαιμονόπληκτους. Όσοι τρίζουν τα δόντια για τα σεβάσματά μας, ας πάρουν… ζακέτα μαζί τους γιατί τους βλέπω να ξεχειμωνιάζουν πάλι στην προσπάθεια να κάνουν μια τρύπα στο νερό…
