Χριστιανοί φτάνει ποιά.
Η Αιώνια ΨΥΧΗ σας είναι σε ΚΙΝΔΥΝΟ.
Ζούμε εν Καιρώ Παναιρέσεως του Οικουμενισμού και Παρασυναγωγής των Παλαιοημερολογητών Γ.Ο.Χ.
Πρέπει σταματήσει κατά το δή λεγόμενο αυτό το πήγαινε – Έλα ανάμεσα στα Δύο Άκρα, ΓΟΧ – Οικουμενιστές.
Αυτό θέλουν οι Δυνάμεις του Διαβόλου ώστε να νομίζουμε ότι φεύγοντας απο το ένα κακό πάμε στο καλό.
Όμως τι γίνεται εφόσον είναι και τα δύο αυτά Κακά;
ΜΙΑ είναι η λύση που δίνει η Αγία Γραφή, οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι Άγιοι Πατέρες, την Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας (Αποτείχιση) και απο τους ΓΟΧ και απο τους Οικουμενιστές.
Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
«ὃποιος ὁμιλεῖ ἀπό τους Συνοδικούς Κανόνες ὁ λόγος του ἒχει το ἀξιόπιστο (κατά τον στ’ τοῦ Ἁγ.Γρηγορίου Νύσσης)». (Ὑποσημείωση 3ε ).
«ὃποιος ἐνεργεῖ βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἒχει το ἀκίνδυνο (κατά τον μζ’τοῦ Μεγ.Βασιλείου)» (Ὑποσημείωση 3στ’).
Ὁ 15ος Κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου: (β’μέρος) ‘‘.….ἐὰν δὲ οἱ πρόεδροι (ἐπίσκοποι) που ἀναφέραμε εἶναι αἱρετικοί, και τὴν αἵρεσή τους κηρύττουν δημοσίως, καί γιὰ τοῦτο χωρίζονται οἱ ὑποκείμενοι σ’αὐτοὺς, καὶ προτοῦ νὰ γίνει ἀκόμη συνοδικὴ κρίση για την αἳρεση αὐτή, οἱ χωριζόμενοι αὐτοὶ, ὄχι μόνον γιὰ τὸν χωρισμὸ δὲν καταδικάζονται, ἀλλὰ καὶ τιμῆς που τους πρέπει εἶναι ἄξιοι, ὡς ὀρθόδοξοι, ἐπειδὴ ὄχι μόνο σχίσμα δεν προξένησαν στὴν Ἐκκλησία μὲ τὸν χωρισμὸ αὐτό, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλευθέρωσαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεση τῶν ψευδοεπισκόπων αὐτῶν [βλέπε καὶ τὸν λα’(31ον)Ἀποστολ.Κανόνα)’’.(Πηδάλιον σελ.292-Ἑρμηνεία Ἁγ.Νικοδήμου)(Βλέπε και ἐρμηνεία ΙΕ΄ κανόνα ΑΒ Συνόδου ἀπό Βαλσαμώνα, που ἐρμηνεύει τα ἲδια. Θεοκλήτου Διονυσιάτου, Ἀθωνικά Ἂνθη, τόμος 1, σελ. 123) (“Τὸ οὐσιαστικὸ «ἀποτείχισις» παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «ἀποτειχίζω», τὸ ὁποῖο σύμφωνα μὲ τὰ Λεξικὰ καί τό Μέγα Λεξικὸ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας τῶν Liddell – Scott, σημαίνει «ὀχυρώνω, ἀποκλείω διὰ τείχους, ἐγείρω μεσότοιχον». Ἑπομένως, καὶ ἡ λέξη «ἀποτείχισις» σημαίνει «ἀποκλεισμὸς διὰ τείχους, ὀχύρωσις». Τὸ δὲ τεῖχος, ποὺ ὑψώνει κανεὶς, γιὰ νὰ ἀμυνθεῖ, καλεῖται ἀποτείχισμα. Ἀποτείχισις δέν σημαίνει τὸ νὰ βγεῖ κάποιος ἐκτός τοῦ τείχους, ἐν προκειμένω τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐσφαλμένα πιστεύουν μερικοί. Ὁ ἀποτειχισθείς κληρικός, ἕνεκα τῆς φανερῆς αἱρέσεως τοῦ ἐπισκόπου του, φτιάχνει ἕνα τεῖχος ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τὸν χωρίζει ἀπὸ τὸν αἱρετικὸ ἐπίσκοπο, μέχρι νὰ συγκληθεῖ Ὀρθόδοξη Σύνοδος, νὰ καθαιρέσει τὸν αἱρετικὸ ἐπίσκοπο, ἐὰν δὲν μετανοήσει”).
(Αὐτόν, λοιπόν, τόν Ἱερό Κανόνα καί αὐτήν τήν ἱεροκανονική ἀποτείχιση ἐφήρμοσαν καί οἱ Ἅγιοί μας, οἱ παλαιότεροι καί οἱ σύγχρονοι. Μήπως ὅλοι αὐτοί οἱ Ἅγιοι βγῆκαν ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἦταν σχισματικοί ὃπως κακοδοξοῦν μερικοί; Ἄς ἀναφέρουμε μερικούς: Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὡς ἱερομόναχος, διέκοψε τήν μνημόνευση τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου Καλέκα καί γι’ αὐτό ἀναθεματίσθηκε καί φυλακίστηκε.Οἱ 74 Ἁγιορεῖται Πατέρες ἐπί λατινόφρονος πατριάρχου Βέκκου, ὑπέστησαν μαρτυρικό θάνατο, διότι ὁμολόγησαν ὅτι δέν ἤθελαν καμμία ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν λατινόφρονα πατριάρχη.Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὁ Ἅγιος Ἰωσήφ Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, οἱ Ἅγιοι Θεόδωρος καί Θεοφάνης οἱ Γραπτοί, ὁ Ἅγιος Μιχαήλ ἐπίσκοπος Συνάδων, ὁ Ἅγιος Εὐθύμιος ἐπίσκοπος Σάρδεων, ὁ Ἅγιος Θεοφύλακτος ἐπίσκοπος Νικομήδειας, ὁ Ἅγιος Αἰμιλιανός ἐπίσκοπος Κυζίκου, ὁ Ἅγιος Στέφανος ἡγούμενος Τρίγλιας, ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Μεγάλου Ἀγροῦ, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἡγούμενος Καθαρῶν, ὁ Ὅσιος Νικήτας ἠγούμενος Μηδικίου, ὁ Ἅγιος Μακάριος ἡγούμενος Πελεκητῆς, ὁ Ὃσιος Πέτρος Ἀτρώας, ὁ Ὅσιος Νικόλαος ὁ Στουδίτης, ὁ Ὅσιος Θαδδαῖος ὁ Στουδίτης,ὁ Ὅσιος Ναυκράτιος ὁ Στουδίτης, ὁ Ὅσιος Πλάτων Στουδίτης.Ὁ ὅσιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς διέκοψε τήν μνημόνευση τοῦ πατριάρχου Σερβίας Γερμανοῦ καί ἔπαψε κάθε ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ αὐτόν, παραμένοντας ἔγκλειστος στό ἡσυχαστήριό του.Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης ἦταν ὁ πάτρων τῆς ἀποτειχίσεως εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, ὅταν αὐτό διέκοψε τήν μνημόνευση τοῦ μεγάλου οἰκουμενιστή καί μασόνου πατριάρχου Ἀθηναγόρα).
Ἃγιος Μέγας Βασίλειος
«Σε μᾶς (τους ὀρθοδόξους), ἀκόμα και ἡ (ἀσθενική) ἀντίσταση αὐτῶν που νομίζουν ὃτι ὀρθοδοξοῦν, ἐναντίον τοῦ φανεροῦ πολέμου τῶν αἱρετικῶν, κατήντησε τις (Ὀρθόδοξες) Ἐκκλησίες σε ἒσχατη ἀσθένεια….. Σήμερα πορθεῖται σύνολη ή διδασκαλία των πατέρων καί τά ναυάγια περί τήν πίστη εἶναι πυκνά, και σιγοῦν τα στόματα τῶν εὐσεβούντων».(Μεγάλου Βασιλείου ‘Επιστ. 92)
“Ὃσοι προσποιοῦνται ὃτι ὁμολογοῦν την ὑγιᾶ Ὀρθόδοξο Πίστη, ἀλλά ἒχουν ἐκκλησιαστική κοινωνία με τους ἑτεροδόξους, ἂν ὓστερα ἀπό νουθεσία δεν ἀπομακρυνθοῦν, ἀπ’αὐτούς τότε, ὂχι μόνο να μην ἒχετε ἐκκλησιαστική κοινωνία, ἀλλά οὒτε ἀδελφούς να τους ὀνομάζετε”. (P.G. 160, σ. 101)
Να ἀπέχετε ἀπό την ἐκκλησιαστική κοινωνία με τους αἱρετικούς, ἀφοῦ γνωρίζετε ὃτι ἡ ἀδιαφορία σε αὐτά τα ζητήματα μᾶς στερεῖ την παρρησία ἑνώπιον τοῦ Χριστοῦ. (Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας. β΄ ἒκδοση – Ἱ.Μ. Ἁγίας Ἀναστασίας Ρωμαίας, Ρέθυμνο 2008. Σελ. 48)
«Οἱ αἱρετικοί εἶναι χειρότεροι καὶ ἀπὸ τὸν Ἰούδα»(Ἐπιστολὴ σμ΄, P.G.32, 897 a.).
«Ἀκούσατε ἐσεῖς πού ἀφήνετε τήν Ἐκκλησία, καί συναναστρέφεσθε σε κοινούς οἴκους [ἒτσι χαρακτηρίζει ὁ Ἃγιος τίς ἐκκλησίες τῶν αἱρετικῶν ἀρειανῶν τὀτε, οἰκουμενιστῶν και ἂλλων αἱρετικῶν σήμερα καί τῶν σχισματικῶν], ἐσεῖς τά ἄθλια ἀποκομμένα τμήματα τοῦ τιμίου σώματος (τῆς Ἐκκλησίας), ὅτι πρέπει οἱ εὐχές να ἀποδίδονται μέσα στην Ἱερουσαλήμ, δηλαδή στην (ἀληθινή) Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Διότι οὒτε κατά την παλαιά λατρεία δεν ἐπιτρεπόταν στον καθένα να πἠξει δικό του θυσιαστήριο, (να τελέσει θυσία, ἒξω ἀπό την ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ) ἀλλά ἓνα ἦταν ἀποδεκτό σ’αὐτούς που ἢθελαν να προσφέρουν θυσία».(Μ. Βασιλείου εἰς Ψαλμ. 115, Ὁμιλ. Ε’. P.G. 30, 113). [Σήμερα οἱ οἰκουμενιστές ψευδεπίσκοποι και ὃσοι τους μνημονεύουν, κατέχουν ὃλους τους πρό τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, ὀρθοδόξους ναούς, στους ὁποίους και Λειτουργοῦσαν κανονικά (ὃσοι δεν μνημόνευαν ἐπισκόπους φανερά οἰκουμενιστές). Στην οὐσία ὃμως, κατέχουν τα ντουβάρια, (ὃπως λέγει ὁ Ἃγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος), γιατί ὁ ἒνοικος (ὁ Θεός) ἒχει φύγει ἀπό αὐτούς τους ναούς, λόγῳ τῆς μνημονεύσεως τῶν παναιρετικῶν οἰκουμενιστῶν “ἐπισκόπων”, και βρίσκεται (ὁ Θεός), σ’αὐτούς που διατηροῦν με ἀκρίβεια την ἀλήθεια τῆς πίστεως, και ἒχουν διακόψει την ἐκκλησιαστική κοινωνία με τους οἰκουμενιστές“ἐπισκόπους” τῆς ψευδοσυνόδου και με ὃσους τους μνημονεύουν), ὃπως λέγει ὁ Κύριος στον διάλογό του με την Σαμαρείτιδα «Ἀλλ’ ἒρχεται ὣρα, και ἢδη ἦλθε, ὁπότε οἱ ἀληθινοί λάτρεις, θα λατρεύουν τον Πατέρα “ἐν πνεύματι και ἀληθείᾳ”» (Ἰω Δ’ 23) Και ἀλλοῦ λέγει: «Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός και ἡ ἀλήθεια και ἡ ζωή». (Ἰω ΙΔ’ 6) Ὃσοι λοιπόν δεν βρίσκονται στην ἀλήθεια τῆς πίστεως (ὃπως οἱ παναιρετικοί οἰκουμενιστές και ὃσοι τους ἀκολουθοῦν και οἱ κακόδοξοι σχισματοαιρετικοί παλαιοημερολογῖτες), δεν βρίσκονται στην ἀληθινή Ἐκκλησία που ἒχει κεφαλή της Τον Χριστό. Αὐτοί λοιπόν ἒχουν πήξει δικό τους θυσιαστήριο, ἀφοῦ ἒξω ἀπό την Καθολική (δηλ. αὐτήν που κατέχει την πλήρη ἀλήθεια) Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, δεν ὑπάρχει κανονικό ἒγκυρο θυσιαστήριο, ἀλλά ψεύτικο, και οἱ πήξαντες αὐτό, ὀνομάζονται ἀπό την Πρωτοδευτέρα Οἰκουμενική Σύνοδο, ψευδεπίσκοποι». (Ἰ.Πηδάλιο 15ος Κανών τῆς Α’και Β’Συνόδου)
Ἅγ.Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:
“Πῶς γίνεται να μη κολασθῆ, αὐτός που κάνει ὃτι δεν βλέπει και σιωπᾶ, ὃταν οἱ θεϊκοί νόμοι και οἱ κανόνες ὑβρίζονται;”.(Λόγος εἰς Βαβύλαν).
Ἃγιος Μέγας Ἀθανάσιος
“….Γιατί αὐτῶν ποὺ τὸ φρόνημα ἀρνούμαστε, πρέπει νὰ ἀπέχουμε καὶ ἀπό την ἐπικοινωνία μαζί τους. Καὶ ἐὰν κάποιος ὁμολογεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη, ἀλλὰ κοινωνεῖ μὲ αὐτούς, νὰ τὸν προτρέπετε νὰ σταματήσει νὰ τὸ κάνει` κι ἂν δεχθεῖ τὴν σύστασή σας νὰ τὸν ἔχετε σὰν ἀδελφό. Ἂν δὲ ἐπιμένει φιλόνικα, νὰ τὸν ἐγκαταλείπετε. Ἔτσι θὰ διατηρήσετε τὴν καθαρὴ πίστη καὶ ἐκεῖνοι βλέποντάς σας θὰ ὠφεληθοῦνκαι θα φοβηθοῦν, μήπως θεωρηθοῦν ὃτι εἶναι ἀσεβεῖς και ἒχουν τα ίδια φρονήματα με αὐτούς.”.(Ἁγ.Ἀθανασίου,«Τοῖς τὸν μονήρη βίον ἀσκοῦσι» PG 26,1188 BC).
‘‘ἐάν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος που εἶναι τα μάτια τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς συναναστρέφονται και σκανδαλίζουν τον λαό, πρέπει αὐτούς να τους διώχνετε. Γιατί σᾶς συμφέρει χωρίς αὐτούς να μαζεύεσθε σε σπίτι προσευχῆς (κατ’οἲκον Ἐκκλησία), παρά να ριφθῆτε μαζί τους, ὃπως με τον Ἂννα και τον Καϊάφα, εἰς την γέεννα τοῦ πυρός’’.(Ἃγιος Ἁθανάσιος P.G. 35, 33 – ΒΕΠΕΣ 33, 311)
Ἃγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης
«Ὅταν κάποιος ἔχει ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει φίλος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ παραμένει ἐχθρὸς καὶ ἂν ἀκόμη προσφέρει ὅλα τα χρήματα τοῦ κόσμου. Ἀλλὰ γιατί ὁμιλῶ περὶ κοινωνίας; Ἀκόμη καὶ ἂν συντρώγει ἢ πίνει ἢ συνδέεται φιλικὰ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ὑπεύθυνος». (Ἐπιστολὴ λβ’, βιβλίο β’,P.G. 99, 1205AB) [σ.σ Ἀπό τα παραπάνω ἀποφθέγματα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου, που ἡ Ζ’ Οἰκουμενική Σύνοδος τον ἀποκάλεσε Πανόσιο, φαίνεται ἡ πεποίθηση τοῦ Ἁγίου, ἀλλά και τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου (την ρῆσι τοῦ ὁποίου χρησιμοποιεῖ και συμφωνεῖ και ὁ Ἃγιος Θεόδωρος,), στο ὑποχρεωτικό τῆς ἀποτειχίσεως ἀπό αἱρετικούς ψευδεπισκόπους (πράγμα που νομοθέτησε με τον 15οΚανόνα της, ἡ Πρωτοδευτέρα Σύνοδος). Δεν μπορεῖ λοιπόν να εἶναι δυνητικός (δηλ.ἂν θέλει κάποιος τον τηρεῖ, ἂν δεν θέλει δεν τον τηρεῖ) ὁ Κανόνας τῆς Α’και Β’Συνόδου ὃπως μερικοί κακόδοξα διδάσκουν και παρασύρουν πολλούς. Γιατί ὑπάρχει Συμφωνία τῶν Ἁγίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ἀλλά και τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὃπως σε πολλά ἀποφθέγματά των φαίνεται καθαρά, ἀλλά και στο παρόν πόνημα μπορεῖ εὒκολα ὁ ἀναγνώστης να ἐντοπίσει, περί τοῦ ὑποχρεωτικοῦ τῆς διακοπῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινωνίας ἀπό τους αἱρετικούς.Ἐπίσης ἓνας ἀκόμα λόγος, που πρέπει να τονιστεῖ εἷναι, ὃτι ἓνας Κανόνας δεν μπορεῖ ποτέ να εἶναι δυνητικός, γιατί τότε παύει να εἶναι Κανόνας].
«…Γιατί ἡ αἵρεση εἶναι ἀδελφὲ ἀληθινὸς βόθρος καὶ παγίδα τοῦ διαβόλου, ἡ δὲ κοινωνία αὐτῶν ἀποχωρίζει ἀπὸ τὸν Χριστὸ αὐτὸν ποὺ τὴν δέχεται καὶ τὸν τοποθετεῖ ἔξω ἀπὸ τὴν ποίμνη τοῦ Κυρίου τὴν Ἐκκλησία. Γιατί ὅσο διαφέρει τὸ φῶς ἀπὸ τὸ σκοτάδι, τόσο διαφέρει καὶ ἡ ὀρθόδοξη Μετάληψη ἀπὸ τὴν αἱρετικὴ κοινωνία• γιατί ἡ μὲν φωτίζει τὸν μετέχοντα, ἡ δὲ σκοτίζει, ἡ μὲν ἑνώνει μὲ τὸν Χριστό, ἡ δὲ μὲ τὸν διάβολο, ἡ μὲν ζωοποιεῖ τὴν ψυχή, ἡ δὲ τὴν θανατώνει….».(Ἐπιστολή 233. Κωνσταντίνῳ κουράτορι)
«Ἐάν δέ ἐρωτᾶ ἡ ὁσιότης σου, πῶς δέν τό εἴπαμε αὐτό πρίν ἀπό τήν λεηλασία, ἀλλά καί ἐμεῖς ἐμνημονεύαμε τούς ἐπισκόπους τῆς Κων/πόλεως, πρέπει νά ξέρης τοῦτο. Ὅτι ἀκόμη δέν εἶχε γίνει σύνοδος, οὔτε ἐπίσημα εἶχε ἐκφωνηθῆ καί διατυπωθῆ τό αἱρετικό δόγμα καί ὁ ἀναθεματισμός σ’ αὐτούς πού δέν τό ἐδέχοντο. Καί πρίν γίνουν αὐτά ἦταν ἐπικίνδυνο νά χωριστοῦμε τελείως ἀπό αὐτούς πού παρανομοῦσαν, ἀλλά μόνο τό νά ἀποφεύγουμε τήν φανερή ἐπικοινωνία μαζί τους καί χάριν οἰκονομίας νά τούς μνημονεύουμε προσωρινά. Ἐπειδή ὅμως ἐκφωνήθηκε πλέον καί διατυπώθηκε ἡ αἱρετική διδασκαλία ὁλοφάνερα ἀπό τήν σύνοδο, πρέπει τώρα καί σύ μαζί μέ ὅλους τούς ὀρθοδόξους νά ὁμολογήσης μέ παρρησία, μέ τό νά μήν ἔχετε καμμία ἐπικοινωνία μέ τούς αἱρετικούς, οὔτε νά μνημονεύετε στήν Θεία Λειτουργία ὅποιον παρευρέθηκε στή σύνοδο, ἤ ὅποιον συμφωνεῖ μέ τίς ἀποφάσεις της. Γιατί εἶναι δίκαιο ὅσιε πάτερ, πού σύμφωνα μέ τό ὄνομά σου εἶσαι φίλος μέ τόν Θεό, νά ἀγαπᾶς καί μέ αὐτόν τόν τρόπο τόν Θεό. Ἐπειδή, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μέ δυνατή φωνή ἐχαρακτήρισε ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί αὐτούς πού ἐπικοινωνοῦν μαζί τους. Καί ἐάν σύ πού φάνηκες στερεός προηγουμένως, τώρα μετά τή σύνοδο δέν ἀσφαλιστῆς, ποιός ἄλλος εἶναι δυνατόν νά σωθῆ; Καί ἐάν σύ πού μέ παρρησία καί δύναμι θεϊκή μίλησες σάν ἅγιος, πρίν ἐκδηλωθῆ τελείως ἡ αἵρεσις, τώρα, μετά τήν αἵρεσι ὑποχωρήσης, πῶς θά τολμήση κάποιος ἄλλος νά φέρη τήν παραμικρή ἀντίρρησι;(Ἐπιστολή ΛΘ (39) Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ (Ρ.G. 99, 1048D).
«Διότι το να ἐπικοινωνεῖ κάποιος με αἱρετικό ἢ φανερά διεστραμένο στην ζωή του, τον κάνει να γίνεται ἀλλότριος τοῦ Θεοῦ, καὶ τον προσοικειώνει με τον διάβολο….Πλὴν (να ξέρεις) ὅτι μολυσμὸ ἔχει ἡ κοινωνία και μόνο με το να τον μνημονεύει, ἀκόμα και ἂν αὐτός που τον μνημονεύει εἶναι ὀρθόδοξος» (Ἐπιστολὴ 553. Πρὸς τὴν σπαθαρέαν, ἧς τὸ ὄνομα Μαχαρᾶ, Φατοῦρος σελ. 846, στιχ. 16, P.G. 99, 1668C).
Αποτείχιση = Σωτηρία ψυχής.
Μνημόνευση – Κοινωνία Αιρετικών και Παρασυνάγωγων = Θάνατος Ψυχής.
Ὁ Ἃγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς (1296-14/11/1359): “Ὃσοι δεν εὑρίσκονται στην ἀλήθεια, αὐτοί δεν ἀνήκουν στην Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τόσο περισσότερο, ὃσο ψεύδονται μεταξύ τους, καλοῦντες και καλούμενοι ἱεροί ποιμένες και ἀρχιποιμένες, διότι ὁ Χριστιανισμός δεν χαρακτηρίζεται βάσει τῶν προσώπων, ἀλλά βάσει τῆς ἀληθείας κ’τῆς ἀκριβείας τῆς πίστεως”. (ΣυγγράμματαἉγ.Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου 2-4σ.626-627 κ’ Λόγος ἀντιρρητικός Α’ Ε.Π.Ε.5 σ. 136-137).
